Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II

Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II
Historia
Państwo II Rzeczpospolita
Sformowanie1921
Rozformowanie1939
Tradycje
RodowódDowództwo Okręgu Generalnego „Lublin”
Dowódcy
Ostatnigen. bryg. Mieczysław Smorawiński
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
DyslokacjaLublin
Rodzaj sił zbrojnychwojsko
PodległośćMinisterstwo Spraw Wojskowych
DOK w 1939

Dowództwo Okręgu Korpusu Nr II (DOK II) – terytorialny organ Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1921–1939, pełniący funkcje administracyjno-gospodarcze, mobilizacyjne i garnizonowo-porządkowe z siedzibą w Lublinie, w pałacu gubernialnym).

14 września 1939 roku dowódca okręgu generał Smorawiński wyjechał z Lublina do Kowla, gdzie przystąpił do organizowania nowej stacji rozdzielczej, która zgodnie z rozkazem naczelnego kwatermistrza miała zaopatrywać armie generałów: Szyllinga, Piskora i Dąb-Biernackiego[1].

Obsada personalna dowództwa okręgu

Dowódcy okręgu
Zastępcy dowódcy okręgu
  • gen. bryg. Władysław Bejnar (XI 1922 – XI 1923)
  • gen. bryg. Franciszek Antoni Zieliński (1924)
  • gen. bryg. Juliusz Kleeberg (VIII – IX 1939)
Inspektorzy poboru, pomocnicy dowódcy do spraw uzupełnień
  • płk piech. Edwin Ernst (1924 – 1929)[2]
  • płk piech. Edward Kańczucki (1929 – 1930)
  • płk dypl. Stefan Iwanowski (X 1931 – IV 1938)
  • płk dypl. Leon Koc
Szefowie sztabu
Zastępcy szefa sztabu
  • ppłk p. SG Juliusz Drapella (20 XI 1922 – 1 IV 1923)
  • ppłk SG Romuald Wolikowski (1923)
  • ppłk SG Tadeusz Szałowski (15 X 1923 – 1924)
Szefowie Poborowi / Pomocnicy dowódcy do spraw uzupełnień
  • ppłk Erwin Ernst (był w 1923)[4]
Kwatermistrz
Dowódca Obrony Przeciwlotniczej
  • ppłk dypl. piech. Lucjan Władysław Ruszczewski[5][6] (p.o. 1937 – 1938 → stan spoczynku)
  • płk piech. Jan Załuska (1938–1939, † 1940 Katyń)
Szefowie Saperów i Inżynierii
  • płk sap. inż. Maciej Józef Radziukinas (22 V 1922 – X 1925)
Szefowie Intendentury / szefowie 2 Okręgowego Szefostwa Intendentury / szefowie Szefostwa Intendentury i Taborów OK II
  • ppłk / płk int. Piotr Lewandowski (3 VI 1919[7] – VII 1924 → Dep. VII MSWojsk.[8])
  • ppłk int. dr Karol Rudolf (VII 1924[8] – XII 1927)
  • ppłk int. dypl. Michał Burgieł (VI 1930[9] – †8 VII 1935[10])
  • płk dypl. Kazimierz Partyka (1938 –)
Szefowie sanitarni / szefowie 2 Okręgowego Szefostwa Sanitarnego
  • płk lek. Henryk Rump (12 XII 1918 – †24 III 1920)
  • płk lek. Tadeusz Szymański (był w 1923)[4]
  • płk lek. Mieczysław Sosnowski (od XI 1927[11])
  • płk lek. Bolesław Błażejewski (I 1936 – IX 1939)
Szefowie weterynarii
  • ppłk lek. wet. Kazimierz Zagrodzki (był w 1923)
  • płk lek. wet. dr Wiktor Lindenbaum (do XI 1934[12])
  • ppłk / płk lek. wet. dr Jan I Wajda (XI 1934[13] - 1939)
Szefowie artylerii i uzbrojenia
  • płk Jan Skrutkowski (był w 1923)[4]
  • płk Leonard Tucker
Szefowie Wojsk Samochodowych
  • płk Tadeusz Gałecki (do 6 VI 1919 → Armia Wielkopolska)
  • płk Henryk Buczyński (p.o. od 24 V 1919[14])
Szefowie Łączności i szefowie 2 Okręgowego Szefostwa Łączności w latach 1921-1929 i w 1939 roku
  • kpt. / mjr łącz. Gustaw Rakowski (1923[15] – V 1927 → p.o. zastępcy dowódcy 1 płącz[16])
  • mjr łącz. Wacław Świętochowski (od V 1927[16])
Szefowie remontu
  • płk Bogdan Rudolf (był w 1923)[4]
Szefowie duszpasterstwa katolickiego
Dziekan prawosławny

Oficerowie DOK II – ofiary zbrodni katyńskiej

  • mjr dypl. Józef Słowiński † 1940 Katyń
  • mjr Władysław Walecki † 1940 Katyń
  • kpt. adm. (piech.) Sylwester Jarosz – kierownik referatu mob. † 1940 Katyń
  • kpt. adm. (piech.) Stanisław Połczyński – oficer mob. † 1940 Katyń
  • kpt. adm. (piech.) Piotr Pełka – kierownik referatu † 1940 Katyń
  • kpt. adm. (piech.) Henryk Wdówka † 1940 Katyń
  • kpt. adm. Adam Tadeusz Zamarski † 1940 Katyń
  • por. rez. Wincenty Konrad Świetliński † 1940 Katyń
  • ppor. rez. Franciszek Chmielowiec – pracownik Szefostwie Budownictwa † 1940 Katyń
  • mjr Wojciech Beuth – kierownik referatu w Wydziale Uzupełnień i Mob. † 1940 Charków
  • mjr int. Józef Bydliński – Szefostwo Intendentury
  • rtm. st. sp. Zygmunt Marian Baranowski – referent Dowództwa OPL † 1940 Charków

Przypisy

  1. Głowacki 1986 ↓, s. 15-16.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 11 czerwca 1927 r. W okresie od czerwca 1927 do sierpnia 1928 płk piech. Edwin Ernst zajmował stanowisko inspektora poborowego OK II i IX z siedzibą w Lublinie.
  3. Według Tadeusza Kryska-Karskiegi i Stanisława Żurakowskiego od 1938 do września 1939 r. był zastępcą dowódcy OK II.
  4. a b c d Almanach oficerski na rok 1923/24; praca zbiorowa Dział III Z.2, s. 35.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 56 z 24 maja 1925 roku, s. 279.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 21.
  7. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2179.
  8. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 64 z 8 lipca 1924 roku, s. 375.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 215.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 104.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 318.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 279.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 272.
  14. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2299.
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 82, 957, 967.
  16. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 131.
  17. Ksiądz dziekan Jan Idec został zamordowany w nocy z 19 na 20 września 1925 roku w klasztorze karmelitów we Lwowie przez ojca Adama (Józefa Kopacza). Zamordowanie ks. dziekana Ideca z DOK II, „Polska Zbrojna” Nr 260 z 22 września 1925 roku, s. 10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 108 z 20 października 1925 roku, s. 583.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 100 z 6 października 1925 roku, s. 544.
  19. Bogusław Szwedo. Ks. pułkownik Jan Pajkert (1887–1964) – kapłan diecezji sandomierskiej, dziekan I Korpusu Polskiego, Naczelny Kapelan Wojsk Polskich. „Nasza Służba”, s. 12, Nr 7 z 1-15 kwietnia 2014. Ordynariat Polowy Wojska Polskiego. 

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
  • Polska artyleria przeciwlotnicza w wojnie obronnej 1939 r. Sprawozdanie dowódcy Obrony Przeciwlotniczej Kraju, płk dypl. Włodzimierza Juliusza Ludwiga z działalności w czasie wojny. Opracowanie Mieczysław Lipiński i Zbigniew Moszumański, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 4 (204) z 2004 r., ss. 155-179,

Media użyte na tej stronie

Flag of Poland (1928–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
DOK w 1939.jpg
DOK w 1939