Ścięga ugorowa

Ścięga ugorowa
Notostira elongata
(Geoffroy, 1785)
Ilustracja
Samica
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

pluskwiaki

Podrząd

pluskwiaki różnoskrzydłe

Rodzina

tasznikowate

Podrodzina

Mirinae

Plemię

Stenodemini

Rodzaj

Notostira

Gatunek

ścięga ugorowa

Synonimy
  • Cimex elongata Geoffroy, 1785

Ścięga ugorowa[1] (Notostira elongata) – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny tasznikowatych.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1785 roku przez Étienne Louisa Geoffroya jako Cimex elongata[2].

Morfologia

Pluskwiak o wąskim i bardzo mocno wydłużonym ciele, w przypadku pokolenia letniego osiągającym od 6,2 do 7,6 mm długości u samców i od 7,7 do 8,7 mm u samic, a w przypadku pokolenia jesiennego od 6 do 7,5 mm długości u samców i od 7,2 do 8 mm u samic[3]. Ubarwienie samic jest jasne, podobne do tego u mściela natrawnego, podczas gdy samce mają wierzch ciała czarny z żółtozielonkawymi bokami[1][4]. Nie krótszą niż szeroką głowę cechuje podłużne wcięcie (rowek) pośrodku ciemienia, przylegające do obrączki apikalnej oczy[3] oraz gęsto i ciemno owłosione nasadowe człony czułków[4]. Czułki i odnóża są mocno wysmuklone[3]. Powierzchnia przedplecza i tarczki pozbawiona jest punktowania[3][4][1]. Półpokrywy mają zakrywkę z dwoma dobrze widocznymi komórkami w użyłkowaniu oraz klinik dłuższy niż fragment zakrywki wystający poza niego. Ponadto półpokrywy samic mają łukowato odgięte na zewnątrz brzegi zewnętrzne przykrywki, co odróżnia je od podobnego N. erratica. Odnóża mają stopy o pierwszym członie nieco krótszym niż dwa następne razem wzięte. Golenie tylnej pary są pozbawione grubszych szczecinek, natomiast ich wewnętrzne powierzchnie porośnięte są włoskami dłuższymi niż ich średnica. Genitalia samca charakteryzują się krótką i mocną lewą paramerą z dużym płatem zmysłowym. Samicę cechuje niemal kanciasta, rozszerzona u góry forma struktury tylnej ścianki torebki kopulacyjnej[3].

Ekologia i występowanie

Tasznikowaty ten zamieszkuje otwarte siedliska trawiaste jak łąki, ugory, przydroża, przytorza czy miedze[1]. Jest fitofagiem, żerującym na różnych trawach. Pożywia się głównie ssąc soki z liści, ale żeruje także na kwiatostanach[5]. W ciągu roku występują dwa pokolenia: letnie, które rozmnaża się wczesnym latem oraz jesienne, które kopuluje od sierpnia. Stadium zimującym są owady dorosłe, przy czym zimujące samice pokolenia jesiennego są zapłodnione, a rozwój ich jaj jest wstrzymywany do wiosny[4]

Owad w Europie znany z większości krajów oprócz Islandii, Irlandii i kilku na Bałkanach[2]. W Polsce występuje na obszarze całego kraju[6].

Przypisy

  1. a b c d Notostira elongata – Ścięga ugorowa. [w:] Insektarium.net [on-line]. [dostęp 2019-07-14].
  2. a b Notostira elongata (Geoffroy, 1785). [w:] Fauna Europaea [on-line]. [dostęp 2019-07-14].
  3. a b c d e Grzegorz Gierlasiński: Notostira elongata. [w:] Pluskwiaki różnoskrzydłe (Hemiptera: Heteroptera) Polski [on-line]. [dostęp 2019-07-14].
  4. a b c d Tristan Bantock, Joseph Botting: Notostira elongata. [w:] British Bugs. An online identification guide to UK Hemiptera [on-line]. [dostęp 2019-07-14].
  5. Alfred George Wheeler: Biology of the Plant Bugs (Hemiptera: Miridae): Pests, Predators, Opportunists. Ithaca, London: Comstock Publishing, Cornell University Press, s. 195.
  6. Grzegorz Gierlasiński: Notostira elongata – rozmieszczenie. [w:] Pluskwiaki różnoskrzydłe (Hemiptera: Heteroptera) Polski [on-line]. [dostęp 2019-07-14].

Media użyte na tej stronie

Notostira elongata 02.JPG
Autor: AfroBrazilian, Licencja: CC BY-SA 4.0
Notostira elongata
Notostira elongata (Miridae) - (female imago), Elst (Gld), the Netherlands.jpg
Autor:
Aspitates ochrearia.jpg This image is created by user B. Schoenmakers at waarneming.nl, a source of nature observations in the Netherlands.
, Licencja: CC BY 3.0
Notostira elongata (Miridae) - (female imago), Elst (Gld) - De Park, the Netherlands