AK-725

AK-725
Ilustracja
Armata AK-725 na korwecie proj. 1124 „Aukštaitis”
Dane podstawowe
Państwo ZSRR
Historia
Prototypy1959
Produkcja seryjnaod 1964 (przyjęcie na uzbrojenie)
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber57 mm × II
Długość lufy4275 mm (L/75)
Donośność8420 m (tabelaryczna)
7400 m w pionie
Prędkość pocz. pocisku1020 m/s[1]
Kąt ostrzałuw pionie: -10° – +85°
Szybkostrzelność200 strz./min na lufę

AK-725radziecka podwójnie sprzężona uniwersalna armata morska kalibru 57 mm, stosowana na licznych okrętach od lat 60. XX wieku, przede wszystkim marynarki ZSRR.

Historia

Armata AK-725 była pierwszym całkowicie zautomatyzowanym morskim systemem artyleryjskim nowego pokolenia w ZSRR, służącym do obrony przeciwlotniczej i przeciwokrętowej[2]. Warunki taktyczno-techniczne na jej zaprojektowanie zatwierdzono przez dowództwo marynarki ZSRR 30 listopada 1956 roku[2]. Prace projektowe rozpoczęto w biurze konstrukcyjnym CKB-7 pod kierunkiem głównego konstruktora I. Ariefjewa[2]. Główną częścią systemu stała się dwulufowa wieża artyleryjska o oznaczeniu fabrycznym ZIF-72, obejmująca armaty automatyczne ZIF-74, ponadto obejmował on system kierowania ogniem. Projekt techniczny opracowano 14 kwietnia 1958 roku i pod koniec 1959 roku skonstruowano prototyp wieży[2]. System został przyjęty na uzbrojenie postanowieniem Rady Ministrów ZSRR z 23 maja 1964 roku oraz rozkazem ministra obrony z 24 lipca 1964 roku[2].

Z wieżą ZIF-72 współpracuje system kierowania ogniem, otrzymujący dane z radaru kierowania ogniem MR-103 Bars[1]. Awaryjnie wieża jest kierowana z zewnętrznego punktu kierowania ogniem z celownikiem pierścieniowym[1].

Zastosowanie

System AK-725 używany był na okrętach radzieckich typów m.in.:

i niektórych innych okrętach, w tym pomocnicze.

System używany był przede wszystkim w marynarce wojennej ZSRR (później Rosji i Ukrainy), a ponadto na eksportowanych okrętach. W Polsce nie był używany.

Opis

Część artyleryjska składa się z dwóch armat automatycznych kalibru 57 mm na wspólnej lawecie. Dosyłanie amunicji jest taśmowe[2]. Automatyka działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy[2]. Lufy mają system ciągłego chłodzenia wodą zaburtową[2]. Można oddać z armaty serię 100 strzałów[2]. Zamek jest klinowy, pionowy[2]. Załadowanie pierwszego naboju i przeładowanie następuje hydraulicznie[2]. Obsadę wieży stanowi dwóch ludzi, którzy podczas strzelania znajdują się poza wieżą[2].

Wieża wykonana jest ze stopu aluminium o grubości 6 mm i chroni mechanizmy jedynie przed warunkami atmosferycznymi i wodą[2]. Kompletna wieża bez amunicji waży 14,5 tony[1]. Zapas amunicji składowany jest w obrotowej części wieży pod pokładem, taśma ma 550 nabojów[2].

Używane są naboje zespolone z pociskiem odłamkowo-smugowym. Masa naboju wynosi 6,35 kg, pocisku 2,8 kg, a ładunku wybuchowego 153 g[1]. Długość naboju wynosi 536 mm[1]. Pociski mają zapalnik uderzeniowy MGZ-57 ze zwłoką i samolikwidatorem (po 15–20 sekundach lotu)[1].

Donośność według tabel strzelniczych wynosi 8420 m, a maksymalna ponad 11 000 m, natomiast donośność w pionie do 7400 m[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Awierin 2007 ↓, s. 18.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Awierin 2007 ↓, s. 17.

Bibliografia

  • Andriej Awierin: Admirały i marszały. Korabli projektow 1134 i 1134A. Moskwa: Wojennaja Kniga, 2007. ISBN 978-5-902863-16-8. (ros.)

Media użyte na tej stronie

DN-SC-94-00870-part.JPG
Details des Schiffsgeschütz AK-725 mit Feuerleitradar an Bord einer litauischen Grischa Klasse Fregatte F12 Aukštaitis auf der Baltops 1993 Das kleine Geschütz unterhalb des Radar ist eine AK-630 30 mm Flak gegen Flugkörper