Andriej Wierwiejkin

Andriej Wierwiejkin
Data urodzenia3 stycznia 1966
Reprezentacja ZSRR
 WNP
 Kazachstan
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kazachstan
Zimowe igrzyska azjatyckie
Gold medal with cup.svg Złoto
1996
Harbin
drużynowo

Andriej Jurjewicz Wierwiejkin, ros. Андрей Юрьевич Вервейкин (ur. 3 stycznia 1966 w Ałmaty[1]) – radziecki i kazachski skoczek narciarski. Od 2020 r. wiceprezydent federacji skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Kazachstanie[2].

Olimpijczyk (1992 i 1994), trzykrotny uczestnik mistrzostw świata (1989, 1991, 1993), pięciokrotny mistrz ZSRR w skokach narciarskich[3]. Otrzymał tytuł honorowy Mistrza Sportu Klasy Międzynarodowej ZSRR[4]. W 1996 r. skończył karierę sportową. Do roku 2002 był szkoleniowcem kazachskiej kadry skoczków. Od 2007 do 2020 r. kierował federacją skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Kazachstanie[5].

Życiorys

Kariera zawodnicza

ZSRR (1983-1991)

Występy w Pucharze Świata Wierwiejkin rozpoczął w roku 1983 w wieku 17 lat, startując w konkursie w Sankt Moritz. Zajął tam 51. miejsce. Kilka dni później wystartował w konkursie w Engelbergu, zajmując 18. lokatę. Ponadto wystąpił w próbie przedolimpijskiej w Sarajewie, plasując się na odległych lokatach. Uczestniczył na mistrzostwach świata juniorów w Kuopio, gdzie wywalczył 22. miejsce.

Kolejny sezon 1983/1984 nie należał do udanych w wykonaniu Wierwiejkina. Wystąpił on w mistrzostwach świata juniorów w Trondheim, gdzie zajął odległe, 46. miejsce. Pomimo obniżki dyspozycji, znalazł miejsce w kadrze ZSRR w Turnieju Czterech Skoczni w następnym sezonie. W klasyfikacji końcowej 33. TCS uplasował się na 69. pozycji.

Sezon 1985/1986 okazał się przełomowy ze względu na pierwsze punkty w Pucharze Świata. Wierwiejkin zajął 15. miejsce w konkursie w Oberwiesenthal. W następnym sezonie reprezentant ZSRR wystartował w próbie przedolimpijskiej w Calgary, zajmując 8. i 15. pozycję. Ponadto udało mu się zapunktować w Pucharze Świata w Thunder Bay, gdzie w pierwszym konkursie był 13. Wystąpił w 35. edycji Turnieju Czterech Skoczni, gdzie poprawił swe notowania względem debiutanckiej edycji, będąc na 39. miejscu w klasyfikacji generalnej.

W sezonie olimpijskim 1987/1988 Wierwiejkin znacząco poprawił swoje notowania. Najlepszym wynikiem w Pucharze Świata okazał się być występ w Lake Placid, gdzie reprezentant ZSRR był na 11. miejscu. Dobre występy w Turnieju Czterech Skoczni, zwieńczone 19. miejscem w klasyfikacji końcowej cyklu, zwiastowały pewny występ na Igrzyskach Olimpijskich w Calgary. W styczniu 1988 w zawodach o mistrzostwo ZSRR w Tysowcu zaliczył fatalny upadek, który mógł przekreślić jego karierę sportową. Nie wystąpił na igrzyskach, lecz powrócił do uczestnictwa zawodach w następnym sezonie.

Sezon 1988/1989 sprawił, że mieszkaniec Ałmaty stał się kluczowym zawodnikiem podupadającej reprezentacji radzieckiej. Przeciętne wyniki w Pucharze Świata zatuszował świetnym występem na Mistrzostwach Świata w Lahti. Udało mu się tam zdobyć 5. miejsce w rywalizacji na skoczni dużej, a z drużyną (Michaił Jesin, Pawieł Kustow, Walerij Wdowienko) osiągnął miejsce czwarte. Dobry sezon przypieczętował indywidualnym zwycięstwem w 12. Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych w Szczyrbskim Jeziorze.

Kampanię 1989/1990 Wierwiejkin rozpoczął od dobrych występów w amerykańskich zawodach, punktując w każdym konkursie. Mniej okazałym udziałem okazał się być Turniej Czterech Skoczni, w którym reprezentant ZSRR zajął 29. lokatę. Końcówka sezonu zaowocowała 5. miejscem w zawodach PŚ we włoskim Predazzo. Wierwiejkin wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach w Vikersund, zajmując 35. miejsce z notą końcową 292,5 pkt.

Sezon 1990/1991 okazał się być najlepszym w historii startów w Pucharze Świata. Przyszły reprezentant Kazachstanu sezon zaczął 4. i 7. lokatą w grudniowych konkursach w Lake Placid i 6. miejscem w zawodach w Thunder Bay. Następnie zaprezentował się w konkursach w Sapporo, zajmując 5. i 7. miejsce. Gorszy epizod miał miejsce na przełomie grudnia i stycznia, w Turnieju Czterech Skoczni, gdzie skoczek uzyskał dopiero 37. pozycję w klasyfikacji końcowej cyklu. Wierwiejkin uczestniczył w ostatnim występie reprezentacji ZSRR w historii startów na Mistrzostwach Świata w narciarstwie klasycznym. W konkursach indywidualnych wywalczył 11. miejsce na skoczni dużej, zaś 31. na skoczni normalnej w Predazzo. Wraz z drużyną (Dionis Wodniew, Michaił Jesin, Pawieł Kustow) zajął 10. miejsce. Pozostałe konkursy Pucharu Świata w sezonie 90/91 nie były udane dla skoczka. Zakończył sezon z dorobkiem 57 punktów, osiągając w ten sposób 16. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ.

Przemiany społeczno-polityczne w bloku wschodnim spowodowały, że Związek Radziecki przestał istnieć. Była reprezentacja skoczków ZSRR od sezonu 1991/1992 zaczęła uczestniczyć w zawodach w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw.

WNP (1991/1992)

Krótki epizod w barwach WNP nie przysporzył Wierwiejkinowi dobrych rezultatów. Przed igrzyskami w Albertville nabawił się kontuzji obojczyka i łopatki, co w pewien sposób wykluczyło go z gry o pomyślny wynik. W zawodach olimpijskich zajął 32. i 29. lokatę indywidualnie. Osiągnął jedenaste miejsce w konkursie drużynowym (Michaił Jesin, Dionis Wodniew, Jurij Dudariew). Występ na igrzyskach był ostatnim pod patronatem Wspólnoty Niepodległych Państw.

Kazachstan (1992-1996)

Wierwiejkin znalazł się w kadrze tworzącej się reprezentacji Kazachstanu i zaczął w niej startować od lata 1992. W swoich pierwszych zawodach międzynarodowych w reprezentacji zajął 40. miejsce w letnich zawodach w Hinterzarten. Uczestniczył w pierwszych zawodach Pucharu Świata z udziałem reprezentacji Kazachstanu. Wystąpił na mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym w Falun 1993. W konkursie na skoczni normalnej zajął 60. lokatę, zaś w zawodach na skoczni dużej 39. miejsce. Wraz z drużyną (Maksim Połunin, Aleksandr Taranow, Dionis Wodniew) uplasował się na 12. pozycji.

Po wprowadzeniu obowiązkowych kwalifikacji, Wierwiejkinowi było coraz trudniej zaistnieć na arenie międzynarodowej. Sezon 1993/1994 rozpoczął od nieudanych startów w Pucharze Świata i Turnieju Czterech Skoczni. Zdobył jednak trzy punkty PŚ w konkursie w Innsbrucku, które okazały się ostatnimi w jego karierze. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich 1994 w Lillehammer. Na ceremonii otwarcia chorążym reprezentacji Kazachstanu był kompan Wierwiejkina z drużyny skoczków, Kajrat Bijekienow. Podczas pochodu kazachskiej reprezentacji, prócz flagi narodowej pojawił się radziecki sztandar, co było inicjatywą Wierwiejkina. Zawodnik otrzymał reprymendę od wiceprezydenta komitetu olimpijskiego w Kazachstanie, generała Pawieła Nowikowa[6]. W konkursie na skoczni dużej zajął 37. miejsce, zaś na skoczni dużej wywalczył 24. pozycję.

Sezon 1994/1995 okazał się totalnie nieudany - skoczek nie awansował do żadnego z czterech konkursów TCS. Był jednym z najstarszych zawodników w stawce, co nie sprzyjało w osiąganiu dobrych wyników sportowych. Ostatnim epizodem w karierze sportowej Andrieja Wierwiejkina okazał się być sezon 1995/1996. Na igrzyskach azjatyckich w Harbinie 1996, zaliczanych do rangi nieoficjalnych, Kazachstan wywalczył złoty medal w rywalizacji drużynowej. Po udziale w triumfie drużyny kazachskiej, Wierwiejkin zakończył karierę sportową.[7]

Kariera trenerska (1996-2002)

Pomimo zakończenia kariery sportowej, Wierwiejkin pozostał aktywny w strukturach kazachskich skoków narciarskich. Był wieloletnim trenerem reprezentacji Kazachstanu. Swoją kadencję zakończył w roku 2002. Po igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City 2002 nowym trenerem reprezentacji został Kajrat Bijekienow. Najbardziej znanym epizodem z okresu trenerskiego Wierwiejkina był konflikt z członkiem kadry narodowej Dmitrijem Czwykowem, który wybrzmiał w roku 1999. Rezultatem sporu okazały się późniejsze starty Czwykowa w barwach Kirgistanu[8].

Prezydent federacji (2007-2020)

W 2007 roku Andriej Wierwiejkin został wybrany prezydentem federacji skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Kazachstanie, zastępując na tym stanowisku Kadyra Nukina[5]. Wierwiejkin wraz z byłym wiceprezydentem komitetu olimpijskiego generałem Pawiełem Nowikowem był głównym orędownikiem powstania nowoczesnego kompleksu skoczni narciarskich w Ałmaty. Kompleks skoczni powstał z okazji igrzysk azjatyckich 2011[1]. Za jego kadencji zorganizowano konkursy Pucharu Świata w Ałmaty 2016, a ponadto skocznie w Ałmaty były wielokrotnie areną zmagań skoczków w Letnim Grand Prix.

Puchar Świata w skokach narciarskich

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
sezon 1983/1984niesklasyfikowany
sezon 1984/1985niesklasyfikowany
sezon 1985/198670.
sezon 1986/198776.
sezon 1987/198864.
sezon 1988/1989niesklasyfikowany
sezon 1989/199018.
sezon 1990/199116.
sezon 1991/1992niesklasyfikowany
sezon 1992/1993niesklasyfikowany
sezon 1993/199487.

Igrzyska olimpijskie

  • Indywidualnie
    • 1992 Albertville (FRA) – 29. miejsce (duża skocznia), 32. miejsce (normalna skocznia)
    • 1994 Lillehammer (NOR) – 37. miejsce (duża skocznia), 24. miejsce (normalna skocznia)

Mistrzostwa świata w lotach

Mistrzostwa świata

  • Indywidualnie
    • 1989 Lahti (FIN) – 5. miejsce (duża skocznia), 8. miejsce (normalna skocznia)
    • 1993 Falun (SWE) – 60. miejsce (duża skocznia), 39. miejsce (normalna skocznia)

Przypisy

  1. a b Зима уходит, лыжи остаются, mount.kz, 26 kwietnia 2018 [dostęp 2019-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-15] (ros.).
  2. Julija Milenkaja, Кадыр-ага и его лыжное двоеборье, kazpravda.kz, 7 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-15] (ros.).
  3. Прыжки на лыжах с трамплина, skisport.kz [dostęp 2019-02-19] (ros.).
  4. Краткий исторический справочник развития прыжков на лыжах с трамплина и лыжного двоеборья в Республике Казахстан, tramplin.perm.ru, 15 czerwca 2012 [dostęp 2016-09-01].
  5. a b KSKIA, www.skisport.kz [dostęp 2016-09-01] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-28].
  6. Jurij Winkow, Из недавней истории Олимпийских игр, rkrp-rpk.ru [dostęp 2019-02-19] (ros.).
  7. Adam Kwieciński, VERVEIKIN Andzey 1966.01.03 KAZ, wyniki-skoki.hostingasp.pl [dostęp 2019-02-19].
  8. Деньги на Евротурне Чвыков заработал в Америке [dostęp 2019-02-19] (ros.).

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie