Andrzej Drzycimski

Andrzej Drzycimski
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

30 października 1942
Chełmża

Rzecznik prasowy prezydenta RP
Okres

od grudnia 1990
do sierpnia 1994

Poprzednik

Włodzimierz Łoziński

Następca

Leszek Spaliński

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Andrzej Józef Drzycimski (ur. 30 października 1942 w Chełmży) – polski historyk, dziennikarz i pracownik naukowy, działacz opozycji w okresie PRL, w latach 1990–1994 rzecznik prasowy prezydenta RP Lecha Wałęsy.

Życiorys

Absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku[1]. W 1965 ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Uzyskał następnie stopień doktora z zakresu historii.

Pracował początkowo jako nauczyciel, następnie w szeregu instytucji (m.in. w Bibliotece Gdańskiej PAN, Muzeum KL Stutthof, Instytucie Bałtyckim). Przez kilkanaście lat był dziennikarzem w „WTK” i „Słowie Powszechnym”.

W 1980 należał do sygnatariuszy listu dziennikarzy do Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Po sierpniu 1980 zaangażował się w działalność „Solidarność”. Publikował w prasie związkowej. W stanie wojennym internowano go na okres od 13 grudnia 1981 do 8 lipca 1982.

W 1990 został rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy (przewodniczącego NSZZ „S”). Po jego zwycięstwie w wyborach prezydenckich, objął kierownictwo Biura Prasowego Prezydenta RP i stanowisko rzecznika prasowego prezydenta. W 1994 odszedł z tych funkcji. W 1994 założył Fundację św. Wojciecha z siedzibą w Gnieźnie.

Zajął się działalnością dydaktyczną na różnych uczelniach. Był m.in. prorektorem Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni oraz profesorem i kierownikiem Zakładu Systemów Komunikowania i Public Relations Wyższej Szkoły Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnienia

Wybrane publikacje

  • Osiem dni w Polsce, Editions Spotkania, Paryż 1984
  • Dziennik harcerza i Szarotki (przygotowanie do druku, komentarz), Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1986 (nagroda „Polityki” w 1986)
  • Wojna zaczęła się na Westerplatte, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1989
  • Major Henryk Sucharski, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1990
  • Prezydenci Polski (współautor), Wyd. Sejmowe, Warszawa 1991
  • Komunikatorzy. Wpływ, wrażenie, wizerunek, Branta, Warszawa 2000
  • Droga nadziei (współautor), Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 2006
  • Gdańsk według Lecha Wałęsy (współautor), Urząd Miejski w Gdańsku, Gdańsk 2008
  • Westerplatte 1939. Przed szturmem, Słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2009
  • Reduta Westerplatte (współautor), Oficyna Gdańska, Gdańsk 2014
  • Dziennik internowanego (grudzień 1981 – grudzień 1982) (współautor), Oficyna Gdańska, Gdańsk 2014
  • Dwutomowa monografia: t. 1: Westerplatte. Reduta w budowie 1926–1939, t. 2: Westerplatte. Reduta wojenna 1939, Fundacja Gdańska, Gdańsk 2014
  • Westerplatte. Kulisy niemieckiej wojny propagandowej, Muzeum Gdańska, Oficyna Gdańska, Gdańsk 2019

Przypisy

  1. Marek Adamkowicz: Andrzej Drzycimski „Zasłużonym dla historii”. dziennikbaltycki.pl, 25 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-26].
  2. M.P. z 2021 r. poz. 1022
  3. M.P. z 2012 r. poz. 1002
  4. Laureaci medalu św. Wojciecha. gdansk.pl. [dostęp 2021-02-06].

Bibliografia

Media użyte na tej stronie