Antoni Huczyński

Antoni Huczyński
Burza
Ilustracja
strzelec strzelec
Data i miejsce urodzenia

26 listopada 1922
Kraków, Polska

Data i miejsce śmierci

9 maja 2020
Warszawa, Polska

Przebieg służby
Lata służby

1939–1944

Siły zbrojne

Armia Krajowa

Jednostki

Grupy „Kampinos”

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
* Powstanie warszawskie

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Partyzancki
Wiata w Lesie Kabackim z tabliczką upamiętniającą Antoniego Huczyńskiego

Antoni Huczyński, właściwie Antoni Marian Romuald Cholewa-Huczyński[1] ps. Burza, Dziarski Dziadek (ur. 26 listopada 1922 w Krakowie[2], zm. 9 maja 2020[3][4] w Warszawie[1]) – polski lekarz weterynarii, żołnierz Armii Krajowej, powstaniec warszawski, strzelec Wojska Polskiego, działacz kombatancki[2] i youtuber[5]. Oficer Orderu Odrodzenia Polski[6].

Życiorys

1922–1945

Antoni Marian Romuald Huczyński urodził się 26 listopada 1922 w Krakowie jako piąte dziecko w rodzinie pułkownika Czesława Huczyńskiego i Marii z domu Sarri (jej ojciec był Grekiem)[2][7].

Wstąpił do AK 3 marca 1944 roku[8]. Należał do plutonu 709 należącego do 1-szego Rejonu „Brzozów” (Legionowo), który podlegał pod VII-my Obwód „Obroża” Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej[2]. Walczył w powstaniu warszawskim, na przedpolu Warszawy – w Legionowie. Pluton, w którym walczył, rozlokował się w lasku obok szosy łączącej Legionowo z Zegrzem, aby ostrzeliwać samochody transportujące żołnierzy niemieckich. Drugiego dnia powstania otrzymał zadanie do wykonania – zniszczenie czołgu. Chcąc wypełnić swoje zadanie wykopał metr od szosy dół, w którym udało mu się schować. Do zniszczenia czołgu wykorzystał minę przeciwczołgową. O brzasku, kiedy szosą przejechały trzy czołgi, wrzucił minę pod czwarty z nich. W konsekwencji wybuchu stracił przytomność i pozostał w rowie. Spośród wszystkich żołnierzy, tylko jemu udało się zniszczyć czołg, dlatego też za swój czyn miał zostać nagrodzony Krzyżem Walecznych, jednak obietnica ta nigdy nie została spełniona. Został jedynie wymieniony w rozkazie dziennym, że zniszczył tygrysa. Po akcji z czołgiem wciąż pozostawał w ukryciu – razem z żołnierzami drugiego plutonu stworzyli obóz pod Legionowem[8].

4 września 1944 roku, dzięki wiadomości od gońca, uniknął śmierci, uciekając z domu do lasu pod Choszczówką. W ten sposób trafił do batalionu, którego dowódcą był porucznik Bolesław Szymkiewicz ps. „Znicz”, wchodzącego w skład Grupy „Kampinos”[2].

5 lub 6 września plutonowi 709, w którym walczył, wyznaczono obronę wsi Wiersze i Truskawki[8].

13 września wraz ze swoim plutonem poszukiwał zrzutów amerykańskich, chodząc nocą po lesie. W ten sposób zyskał broń, niezwykle wtedy potrzebną. Był to dwudziestostrzałowy amerykański Thompson, kaliber 9[8].

Kiedy powstanie warszawskie powoli zmierzało ku końcowi, przebywał w Brzozówce, kiedy to cały oddział wycofywał się pod naporem sił niemieckich. Po rozkazie dowódcy Grupy „Kampinos” majora Alfonsa Kotowskiego „Okonia” do opuszczenia puszczy, w nocy z 27 na 28 września wraz z oddziałem rozpoczął odwrót podczas ostrzału artyleryjskiego, kierując się na południe w stronę Gór Świętokrzyskich[8].

Po dramatycznej przeprawie przez rzekę Utratę, pod ostrzałem czołgów, 29 września natknął się na szpicę kawaleryjską „Doliniaków” prowadzącą ośmiu jeńców niemieckich. Dowódca szpicy o pseudonimie „Świerk” wydał polecenie przypilnowania jeńców. W obliczu zbliżającego się wojska niemieckiego musieli wraz z kolegą podjąć decyzję co zrobić z żołnierzami. Stwierdzili, że nie mogą rozstrzelać bezbronnych ludzi, dlatego też wypuścili ich na wolność. Pod Jaktorowem wziął udział w jednej z największych bitew partyzanckich w czasie II wojny światowej na terenach polskich – około 2 tysięcy partyzantów zostało okrążonych przez niemieckie jednostki pancerne[8].

1945–1989

Po 1945 używał nazwiska Cholewa-Huczyński[2].

W wieku 29 lat zdał maturę jako ekstern (1951). Dzięki podjęciu studiów na Wydziale Weterynaryjnym SGGW w Warszawie uzyskał zwolnienie z wojska. W ich trakcie pracował w ZOO. Naukę zwieńczyło uzyskanie dyplomu lekarza weterynarii (1958)[7].

Przez czterdzieści lat pracował jako lekarz weterynarii[9].

Działał społecznie jako radny w Otwocku, natomiast w latach osiemdziesiątych był zaangażowany w NSZZ Solidarność[8].

1990–2020

3 sierpnia 2008 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński w czasie obchodów 64. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego w Parku Wolności na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz środowisk kombatanckich odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[6].

Autor książki Mój sposób na długowieczność[10],w której opisuje wypracowane przez siebie metody pozwalające żyć nie tylko długo, ale w zdrowiu i radości. Książka zawiera historię autora oraz przede wszystkim opis diety oraz ćwiczeń gimnastycznych, które są składowymi zdrowego trybu życia i długowieczności[8]. Jako Dziarski dziadek – bohater filmów publikowanych w serwisie YouTube.

W 2015 spełniło się jego marzenie o przejażdżce samochodem rajdowym, którą odbył razem z Krzysztofem Hołowczycem, pędząc ponad 200 km/h[11].

W 2015 na zaproszenie prezydenta RP Bronisława Komorowskiego zwiedził Belweder w Warszawie[12].

W 2016 brał udział w programie Duży w Maluchu[9].

Odznaczenia

Życie prywatne

W 1951 ożenił się z Barbarą Iwicką, z którą miał dwie córki: Małgorzatę i Dorotę[7][14].

Przypisy

  1. a b Antoni Cholewa-Huczyński. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2022-07-21].
  2. a b c d e f Antoni Huczyński. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  3. Antoni Cholewa-Huczyński. nekrologi.wyborcza.pl, 2020-05-16. [dostęp 2020-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-19)].
  4. Zmarł Antoni Cholewa-Huczyński. 2020-05-14. [dostęp 2020-05-14].
  5. Sposoby dziadka na długowieczność. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  6. a b c Nie obchodzimy rocznicy klęski. 2008-08-03. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  7. a b c Jan Tropiło: ANTONI CHOLEWA-HUCZYŃSKI – ŻOŁNIERZ AK, POWSTANIEC, LEKARZ WETERYNARII. [w:] BIULETYN Północno-Wschodniej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej [on-line]. Północno-Wschodnia Izba Lekarsko-Weterynaryjna. [dostęp 2022-07-06]. (pol.).
  8. a b c d e f g h Antoni Huczyński, Mój sposób na długowieczność, wyd. Agora SA, Warszawa 2014.
  9. a b c d e Duży w Maluchu: Żołnierz AK, Antoni Huczyński vel Dziarski Dziadek w Maluchu – odcinek #103 – [Duży w Maluchu]. 2016-09-07. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  10. Dziarski Dziadek. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  11. Redakcja Dzień Dobry TVN: Dwóch dziadków dziarsko pomyka po lodzie!. Dzień Dobry TVN, 2015-02-09. [dostęp 2016-10-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-28)]. (pol.).
  12. Jego Dziarskość w Belwederze. Dzień Dobry tvn, 2015-05-26. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).
  13. M.P. z 2009 r. nr 17, poz. 207
  14. a b c Jack Gadovsky: 94 LETNI ŻOŁNIERZ AK – DZIARSKI DZIADEK – WJAZD NA CHATE #71. 2016-02-22. [dostęp 2016-10-12]. (pol.).

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Naramiennik Szeregowy.svg
Naramiennik szeregowego Wojsk Lądowych RP.
POL Warszawski Krzyż Powstańczy BAR.svg
Baretka: Warszawski Krzyż Powstańczy
Wiatalaskabacki.jpg
Autor: Bartosz Popczyński, Licencja: CC BY-SA 4.0
Wiata w Lesie Kabackim z tabliczką upamiętniającą "Dziarskiego Dziadka"
POL Krzyż Partyzancki BAR.svg
Baretka: Krzyż Partyzancki
Antoni Huczyński.JPG
Antoni Huczyński (Dziarski Dziadek), weterynarz, żołnierz Armii Krajowej.