Be-12

Berijew Be-12 Czajka
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Typ

samolot-amfibia

Konstrukcja

metalowa

Załoga

4 (dwóch pilotów, nawigator, radiotelegrafista)

Historia
Data oblotu

18 października 1960

Lata produkcji

1963–1973

Liczba egzemplarzy

132

Dane techniczne
Napęd

2 × silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20D

Moc

2 × 3803 kW (5180 KM) każdy

Wymiary
Rozpiętość

29,84 m

Długość

30,11 m

Wysokość

9,10 m

Powierzchnia nośna

99 m²

Masa
Własna

24 900 kg

Startowa

z lądu – 36 000 kg
z wody – 35 000 kg

Do lądowania

30 500 kg

Uzbrojenia

maksymalna – 3000 kg
typowa – 1500 kg

Paliwa

9000 kg

Osiągi
Prędkość maks.

580 km/h

Prędkość przelotowa

473 km/h

Pułap

12 100 m

Pułap praktyczny

8000 m

Zasięg

3600 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
torpedy ZOP AT-1; rakieto-torpedy APR-2; bomby głębinowe PŁAB-250-120, PŁAB-50-65 lub miny
Wyposażenie dodatkowe
system poszukiwawczo-celowniczy „Baku”, Radar „Inicjatywa-2B”, Magnetometr APM-60 „Orsza”, boje radiohydroakustyczne, bomby sygnałowe i orientacyjne.
W wariancie ratowniczym – kuter ratowniczy KAS-90.
Użytkownicy
 ZSRR/  Rosja,
 Syria,  Ukraina,  Wietnam

Be-12 Czajka (ros. Бе-12 Чайка) – dwusilnikowy samolot-amfibia o napędzie turbośmigłowym, opracowany przez biuro konstrukcyjne Berijewa[1].

Historia

Samolot skonstruowany pierwotnie dla wojska i mający zastąpić w służbie przestarzałe samoloty Be-6. W odróżnieniu od pierwowzoru zastosowano w nim nowocześniejsze i ekonomiczniejsze silniki turbośmigłowe. Pierwszy lot Be-12 miał miejsce 18 października 1960 roku. Pierwsza publiczna prezentacja miała miejsce w Moskwie w 1961 roku. W kodzie NATO samolot otrzymał oznaczenie Mail[2].

Samolot służył przede wszystkim do patrolowania wód i wybrzeża oraz do niszczenia okrętów podwodnych, wykorzystywany był również w ratownictwie morskim i badaniach geologicznych. Na wersji cywilnej, oznaczonej jako M-12, ustanowiono 42 rekordy międzynarodowe[3].

Do 1972 roku w zakładzie lotniczym w Taganrogu wyprodukowano 132 samoloty.

Wersje

W trakcie prac nad konstrukcją opracowano wersje rozwojowe[4]:

  • Be-12N – wersja zwalczania okrętów podwodnych,
  • Be-12PS – wersja ratownictwa morskiego,
  • Be-12T – wersja trałowcowa,
  • Be-12P – wersja pożarnicza,
  • Be-12I – cywilna wersja badawcza,
  • Be-12NCh – cywilna wersja transportowa.

Konstrukcja

Dwusilnikowy samolot-amfibia w układzie grzbietopłatu. Kadłub o konstrukcji półskorupowej o dolnej części w kształcie dna łodzi z pojedynczym redanem. Miejsca pilotów umieszczone obok siebie, nawigator zajmował stanowisko w oszklonym nosie, radiotelegrafista miał miejsce w środkowej części kadłuba. Skrzydło o obrysie trapowezowym w kształcie litery M, wyposażone w lotki i dwusekcyjne klapy. Silniki zamocowane w najwyższej części skrzydeł. Na końcach skrzydeł zamontowano stałe pływaki poprawiające stateczność samolotu na powierzchni wody. Podwozie trójkołowe z kółkiem ogonowym, chowane w kadłubie. Napęd stanowiły dwa silniki turbośmigłowe AI-20D, dodatkowym wyposażeniem był silnik pomocniczy AI-8 służący do rozruchu silników głównych. Silniki napędzały czterołopatowe śmigła o zmiennym skoku. Zapas paliwa wynosił 9000 litrów, dodatkowo w kabinie ładunkowej można było zainstalować dwa dodatkowe zbiorniki o pojemności 1800 litrów każdy[5].

Przypisy

Bibliografia

  • Piotr Butowski: Lotnictwo wojskowe Rosji. Warszawa: Lampart, 1995, s. 46–48, seria: Ilustrowana encyklopedia techniki wojskowej. T. 2. ISBN 83-86776-14-5. OCLC 164856416.
  • Zbigniew Jankiewicz: Łodzie latające. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1972. OCLC 750653012.
  • Zbigniew Jankiewicz: Wodnosamoloty. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986. ISBN 83-11-07272-8. OCLC 1150555221.

Media użyte na tej stronie

Flag of Syria.svg
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Beriev Be-12P-200 Chaika AN0198039.jpg
Autor:
Leonid Faerberg - Russian AviaPhoto Team
, Licencja: GFDL 1.2
At MAKS 2001 airshow, operated by Beriev Design Bureau. The "RA" of the registration is missing.