Bronisław Karbowski

Bronisław Karbowski
Berek Karbowski
Ilustracja
major rezerwy lekarz major rezerwy lekarz
Data i miejsce urodzenia

24 października 1884
Łomża

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914-1940

Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Bronisław Karbowski, także Berek Karbowski (ur. 24 października 1884 w Łomży, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski lekarz laryngolog, doktor medycyny, major rezerwy służby zdrowia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie żydowskiej[1], jako syn Leona i Estery z domu Fridberg. Studiował na Uniwersytecie Zuryskim, w Berlinie, Monachium i na Uniwersytecie Kazańskim. Ukończył studia lekarskie, uzyskał tytuł doktora medycyny.

Po wybuchu I wojny światowej służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Następnie wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej był komendantem szpitala polowego nr 207. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został przydzielony do kadry zapasowej 9 Szpitala Okręgowego. Od 1933 do 1939 pełnił funkcję ordynatora oddziału otolaryngologicznego w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie[2]. Był współpracownikiem Teofila Simchowicza, dyrektora Warszawskiego Instytutu Neurobiologicznego im. E. Flataua, mieszczącego się w budynku przy ulicy Puławskiej 41[3]. Publikował prace naukowe.

Był zasymilowanym Żydem[4]. Jego żoną była Paulina Seidenbeutel (1882–1941), z którą miał syna Kazimierza (1925–2012). Mieszkał przy ulicy Ludwika Zamenhofa 6/21 w Warszawie[5].

W sierpniu 1939 został zmobilizowany w związku z zagrożeniem konfliktu zbrojnego. Po agresji Związku Radzieckiego na Polskę został aresztowany i osadzony w obozie w Starobielsku[6]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie

5 października 2007 został pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika przez Ministra Obrony Narodowej Aleksandra Szczygłę[7]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[8].

Symboliczny grób Bronisława Karbowskiego znajduje się na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie, gdzie spoczywa jego żona.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, przy Zespole Szkół Ekonomicznych i Ogólnokształcących nr 6 w Łomży został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Bronisława Karbowskiego.

Publikacje

  • 1932: Uwagi w sprawie leczenia nowotworów przysadki mózgu radem
  • 1937: Dalsze obserwacje nad ropniami przestrzeni pajęczynówkowej (absc. subduralis resp. intermeni gealis) w następstwie schorzeń jam obocznych nosa

Odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. Lista Żydów oficerów polskich, jeńców wojennych z obozu w Starobielsku, zamordowanych w Charkowie (5 kwietnia – 12 maja 1940 r.). rp.pl. [dostęp 2014-12-07].
  2. Zofia Podgórska-Klawe: Szpital Starozakonnych w Warszawie cz.2. tlw.waw.pl. [dostęp 2014-12-07].
  3. Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 25, 1932
  4. Żydowski lekarze
  5. Barbara Sułek-Kowalska: Imię wieczyste i niezniszczalne. opoka.org.pl. [dostęp 2014-12-07].
  6. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 313. ISBN 83-7001-294-9.
  7. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  8. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 2014-04-09].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

PL Epolet mjr.svg
Naramiennik majora Wojska Polskiego (1919-39).
Orzełek II RP.svg
Autor: Poznaniak, Licencja: CC BY-SA 2.5
Orzełek Wojsk Lądowych II RP
Orzeł hallerczyków.jpg
Odznaka pamiątkowa Armii gen. Józefa Hallera
Bronisław Karbowski.JPG
Bronisław Karbowski