Danyo Ilunga

Danyo Ilunga
Ilustracja
PseudonimDibuba[1]
Data i miejsce urodzenia31 stycznia 1987
Kinszasa
ObywatelstwoNiemcy
Demokratyczna Republika Konga[1]
Wzrost191[1] cm
Masa ciała95[1] kg
Styl walkiboks tajski, kick-boxing[2]
Kategoria wagowaciężka, półciężka[1]
KlubFighting Gym Waldbröl[2]
Bilans walk zawodowych
Liczba walk73[1]
Zwycięstwa58
Przez nokauty44
Porażki15

Danyo Ilunga (ur. 31 stycznia 1987) – niemiecki kick-boxer kongijskiego pochodzenia, dwukrotny mistrz świata w boksie tajskim, mistrz It’s Showtime oraz finalista turnieju GLORY w kick-boxingu z 2013 .

Życiorys[3]

Urodził się w Demokratycznej Republice Konga, jako jeden z siedmiorga rodzeństwa. W związku z trwającym w kraju konfliktem wyjechał z rodziną do Niemiec. W 2006 rozpoczął treningi boksu tajskiego pod okiem mistrza Niemiec w K-1 Asmira Burgicia. Mieszkając już w Niemczech, założył wraz z rodziną zespół gospelowy Illunga-gospel Familiy – wspólnie nagrali trzy albumy: Be Gloryfied (2004), Hello Benedictus (2005)[4] i New G (2007)[5]. W 2004 jego ojciec założył fundację charytatywną Ręce dla Afryki (niem. Hände für Afrika), angażującą się w pomoc potrzebującym dzieciom z jego rodzinnego kraju. Aktualnie Danyo jest przewodniczącym fundacji[6].

Kariera sportowa

Od 2007 startuje w boksie tajskim i kick-boxingu, został m.in. amatorskim mistrzem Niemiec w boksie tajskim. W 2008 wygrał pierwszy zawodowy turniej w wadze ponad 100 kg. 21 marca 2009 przegrał z Brazylijczykiem Andersonem Silvą przez nokaut. 13 czerwca 2009 został mistrzem Europy World Kickboxing Association w wadze ciężkiej, pokonując Chorwata Tomi Colicia przez techniczny nokaut w 4. rundzie.

W latach 2009–2012 dwukrotnie został mistrzem świata organizacji IMC i IKBO w boksie tajskim. 6 marca 2011 zdobył pas mistrza It’s Showtime w wadze do 95 kg, pokonując Wendella Roche’a[7], który później trzykrotnie obronił w starciach z Serbem Nenadem Pagonisem, Hiszpanem Lorenzo Javierem Jorge i Belgiem Filipem Verlindenem.

6 października 2012 zadebiutował w GLORY, pokonując na punkty Turka Aliego Cenika[8]. Po znokautowaniu Francuza Stephane Susperreguia 23 marca 2013[9] został włączony do turnieju Glory 95kg Slam Tournament. Illunga ostatecznie doszedł do finału turnieju rozgrywającego się 22 czerwca 2013 na gali GLORY 9, przegrywając w nim z Surinamczykiem Tyronem Spongiem przez TKO w 16. sekundzie pojedynku. W drodze do finału pokonał Tunezyjczyka Mourada Bouzidiego oraz Amerykanina Dustina Jacoby’ego, obu na punkty[10]. W latach 2013–2015 zwyciężał m.in. z Holendrem Michaelem Duutem[1], Rumunem Andrei Stoicą[1] czy Czechem Ondřejem Hutníkiem, wszystkich pokonując przed czasem. W listopadzie 2014 odpadł w półfinale turnieju pretendentów GLORY wagi półciężkiej, po porażce z rąk Brazylijczyka Saulo Cavalariego[1].

Od kwietnia 2015 notował serię siedmiu porażek z rzędu m.in. w starciach z Zabitem Samiedowem, Artiomem Wachitowem[1], czy w rewanżach z Bouzidim[1] i Duutem[11], przełamując się dopiero 9 grudnia 2017 podczas Glory 49 gdzie znokautował w trzecim ich starciu Michaela Duuta[12].

10 sierpnia 2018 na Glory 56 w Denver zmierzył się o mistrzostwo świata wagi półciężkiej z obrońcą tytułu Artiomem Wachitowem, ostatecznie przegrywając z nim ponownie jednogłośnie na punkty[13].

Osiągnięcia

[1]

  • amatorski mistrz Niemiec IFMA w muay thai
  • 2008: 1-King – 1. miejsce w turnieju w kat. +100 kg
  • 2009: mistrz Europy WKA w wadze ciężkiej (-95 kg), formuła K-1
  • 2009–2010: mistrz świata IMC w kat. -95 kg, formuła muay thai
  • 2009: German King Cup – 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej (+95 kg), formuła K-1
  • 2010: mistrz świata IKBO w wadze ciężkiej (-95 kg), formuła muay thai
  • 2011–2013: mistrz świata It’s Showtime w kat. -95 kg
  • 2013: Glory 95kg Slam Tournament – finalista turnieju w wadze półciężkiej
  • 2015: GFC Fight Series 3 – finalista turnieju wagi ciężkiej

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l Statystyki i rekord na glorykickboxing.com (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-12-10].
  2. a b Statystyki na muaythaitv.com (fr.). muaythaitv.com. [dostęp 2017-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-10)].
  3. Über mich (niem.). danyoilunga.com. [dostęp 2016-12-31].
  4. Hello Benedictus CD (niem.). hello-benedictus.de. [dostęp 2018-08-11].
  5. Stars von morgen: Danyo Ilunga (niem.). gnp1.de, 2010-10-04. [dostęp 2016-12-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-26)].
  6. Impressum (niem.). hände-für-afrika.de. [dostęp 2016-12-31].
  7. Dave Walsh: It’s Showtime 46: Danyo Ilunga Frustrates Wendell Roche to Win the 95MAX World Title (ang.). liverkick.com, 2011-03-06. [dostęp 2016-12-31].
  8. Rian Scalia: GLORY 2 Brussels Live Results (ang.). liverkick.com, 2012-10-06. [dostęp 2016-12-31].
  9. Rian Scalia: GLORY 5 London Live Results (ang.). liverkick.com, 2013-03-23. [dostęp 2016-12-31].
  10. Dave Walsh: GLORY 9 New York Live Results and Updates (ang.). liverkick.com, 2013-06-22. [dostęp 2016-12-31].
  11. K. Witek: Wyniki Glory 36 „Collision”: Rico Verhoeven pokonał Badr Hariego w drugiej rundzie, Doumbe nowym mistrzem kategorii półśredniej (pol.). mmanews.pl, 2016-12-10. [dostęp 2016-12-31].
  12. GLORY Redemption Results: Verhoeven Stops Ben Saddik, Pereira Finishes Belgaroui (ang.). combatpress.com, 2017-12-09. [dostęp 2017-12-10].
  13. Dave Walsh: GLORY 56 Results and Live Commentary (ang.). liverkick.com, 2018-08-10. [dostęp 2018-08-11].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Kickboxing pictogram.svg
Autor: Robyc73, Licencja: CC BY-SA 3.0
Kickboxing pictogram
Danyo-Ilunga3.jpg
Autor: Paulblank , http://www.postproduktie.nl, Licencja: CC BY 3.0
Danyo Ilunga, kickboxer