Herb ziemi sanockiej

Herb ziemi sanockiej – w polu błękitnym dwugłowy orzeł złoty z takąż otwartą koroną andegaweńską pod nim umieszczony.

Kolory żółty i błękitny są barwami herbowymi Piastów opolskich. Herb był identyczny z herbem ziemi przemyskiej[1], posiada orła żółtego, z dwiema głowami odwróconymi w strony przeciwne, w polu niebieskim[2]. Ukoronowany jest wspólną koroną otwartą.

Herb ziemi przemyskiej i sanockiej po raz pierwszy pojawia się w dziele Długosza opisującym chorągwie grunwaldzkie. Następnie znajduje się w dziele Alessandro Guagniniego „Z kroniki Sarmacji europskiej” – Chorągiew ziemska orła złotego o dwu głowach w koronie złotej, w polu lazurowem.

Historia

Orzeł dwugłowy, był znany w głębokiej starożytności[3]. W mitologii rzymskiej orzeł dwugłowy nawiązuje do głowy Janusa – siła stwórcza, wszechwiedza[4]. Do heraldyki ruskiej trafił prawdopodobnie poprzez pierwszych wareskich władców Rusi – Rurykowiczów, którzy prowadzili ożywioną działalność handlową i religijną z Bizancjum i Konstantynopolem. W XIII w. lub wcześniej, pojawił się z sąsiadującej z Polską Rusią Halicką[5].

Złoty (żółty) orzeł jest symbolem siły i praworządności nawiązującej do heraldyki opolskiej linii Piastów oraz bezpośrednio osoby księcia Władysława II Opolczyka, który obdarzył ziemię sanocką szeregiem przywilejów i fundacji.

Barwy

  • Błękit jest w heraldyce symbolem piękna, wzniosłości, chwały oraz czystości, lojalności, wierności i rzetelności.
  • Barwa złota symbolizuje wiarę, stałość, mądrość i chwałę.

Przypisy

  1. „O wspólnych korzeniach tej ziemi z przemyską – co wyraźnie należy podkreślić – świadczy znany z późniejszych przekazów herb ziemi sanockiej identyczny z herbem ziemi przemyskiej.” Kiryk. Dzieje Przemyśla: 1340-1772. 2001.
  2. Opera Omnia. Jan Długosz. t. V. wyd. 1869.
  3. Polskie herby ziemskie: geneza, treści, funkcje. 1993; „Dwugłowego orła po raz pierwszy użyli zamieszkujący Azję Mniejszą około roku 1800 p.n.e. Hetyci, twórcy potężnego państwa, które zagrażało nawet Egiptowi.” Stanisław Russocki, Zarys dziejów. 1978; „Symbol dwugłowego orła był znany w cywilizacji łacińskiej. W starożytnym Rzymie umieszczano go obok postaci bogów.”, [w:] Andrzej Andrusiewicz. Polska i jej wschodni sąsiedzi. 2009; „Dwugłowy orzeł z legendy ruskiej porywa dzika i składa na wzgórzu nad przyszłą Moskwą”. Władysław Kopaliński. Słownik symboli.
  4. Władysław Kopaliński. Słownik symboli. s. 287.
  5. Wyobrażenia dwugłowego orła na Rusi, na miniaturach przedstawiających Jarosława Mądrego, gdzie widnieje na jego płaszczu, podobnie jak i na płaszczu Jarosława, księcia Nowogrodu (1198), na dokumentach z czasów Jurija i Wsiewołoda (1220) oraz Daniły (1235)., [w:] Alexander Solovjev. Les emblemes heraldiques de Byzance et les Slaves. t. VII, 1953.

Media użyte na tej stronie