Kamil Stoch

Kamil Stoch
Ilustracja
(c) Ailura, CC BY-SA 3.0 AT
Data i miejsce urodzenia25 maja 1987
Zakopane
KlubLKS Ząb (1995–2002)
LKS Poroniec Poronin (2002–2009)
AZS Zakopane (2009–2012)
WKS Zakopane (2012–2014)
KS Eve-nement Zakopane (od 2014)
Wzrost173 cm[1]
Reprezentacja Polska
Debiut w PŚ17 stycznia 2004 w Zakopanem (49. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ11 lutego 2005 w Pragelato (7. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ23 stycznia 2011 w Zakopanem (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ23 stycznia 2011 w Zakopanem
Rekord życiowy251,5 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)
Faksymile
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
złotoSoczi 2014normalna
złotoSoczi 2014duża
złotoPjongczang 2018duża
brązPjongczang 2018duża druż.
Mistrzostwa świata
złotoVal di Fiemme 2013duża
złotoLahti 2017duża druż.
srebroSeefeld 2019normalna
brązVal di Fiemme 2013duża druż.
brązFalun 2015duża druż.
brązOberstdorf 2021duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
srebroOberstdorf 2018indywidualnie
brązOberstdorf 2018drużynowo
brązPlanica 2020drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
srebroStryn 2004druż.
srebroRovaniemi 2005druż.
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2013/2014
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2017/2018
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2012/2013
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2018/2019
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2020/2021
Puchar Świata w lotach narciarskich
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017/2018
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016/2017
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2016/2017
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2017/2018
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2020/2021
Raw Air
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2020
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017
Willingen Five
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Planica 7
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Letnie Grand Prix
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2010
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2011
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2020
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016
Lotos Poland Tour
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2011
Letni Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2010
Inne nagrody
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
2015
Gold medal with cup.svg Distance Award
2016/2017
Gold medal with cup.svg Skok Roku
2017
Plebiscyt „Przeglądu Sportowego”
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2014
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2017
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2013
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2018
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2020
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Małopolski

Kamil Wiktor Stoch (ur. 25 maja 1987 w Zakopanem[2]) – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu KS Eve-nement Zakopane, reprezentant Polski.

Czterokrotny olimpijczyk. Trzykrotny indywidualny mistrz olimpijski (dwa tytuły w 2014 i jeden w 2018) oraz drużynowy brązowy medalista olimpijski z 2018. Indywidualny mistrz świata z 2013 i wicemistrz z 2019, drużynowy mistrz świata z 2017 oraz trzykrotny drużynowy brązowy medalista MŚ (2013, 2015 i 2021). Indywidualny srebrny medalista MŚ w lotach narciarskich (2018) oraz dwukrotny drużynowy brązowy medalista MŚ w lotach (2018 i 2020). Dwukrotny drużynowy wicemistrz świata juniorów (w 2004 i 2005). Dwukrotny zdobywca Pucharu Świata (w sezonach 2013/2014 i 2017/2018), ponadto raz drugi (2016/2017) i trzy razy trzeci (2012/2013, 2018/2019, 2020/2021) w klasyfikacji generalnej cyklu. Zwycięzca trzech edycji Turnieju Czterech Skoczni (65., 66. i 69.) oraz dwóch edycji Raw Air (2018 i 2020), a także turniejów: Willingen Five 2018 i Planica 7 2018. W Letnim Grand Prix dwukrotnie sklasyfikowany na drugim miejscu (w 2010 i 2011) oraz raz na trzecim (2016). Triumfator Letniego Pucharu Kontynentalnego w 2010. Zdobywca 33 medali na mistrzostwach Polski, w tym jedenastu złotych. Aktualny rekordzista Polski w długości skoku narciarskiego (251,5 m w Planicy w 2017). W ramach PŚ zwyciężył w 39 konkursach i 79 razy stawał na podium. W konkursach indywidualnych PŚ zdobył 12 297 punktów (stan po sezonie 2020/2021).

W sezonie 2017/2018 jako drugi zawodnik w historii (po Svenie Hannawaldzie w sezonie 2001/2002) odniósł zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach Turnieju Czterech Skoczni podczas jednej edycji. Jest jedynym skoczkiem w historii, który wygrywał co najmniej 1 konkurs PŚ przez 11 lat kalendarzowych z rzędu. Jako trzykrotny mistrz olimpijski jest trzecim najbardziej utytułowanym polskim sportowcem w historii igrzysk (po Robercie Korzeniowskim oraz Irenie Szewińskiej). Dwukrotnie wybierany najlepszym polskim sportowcem w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” (w 2014 i 2017). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Holmenkollen.

Życie prywatne

Kamil Stoch jest synem Krystyny, pracującej w Urzędzie Miasta w Zakopanem, i Bronisława, psychologa sądowego i klinicznego[3]. Ma dwie siostry – Annę (ur. 1983), psycholog z wykształcenia, w przeszłości pracującą w przedszkolu na Cyprze, mieszkającą w Zakopanem, oraz Natalię (ur. 1985), która w młodości trenowała biegi narciarskie[4], prawniczkę z wykształcenia, pracującą w firmie prawniczej w Krakowie, mieszkającą w Bielsku-Białej[5]. Jego dziadek Franciszek w czasie II wojny światowej był więziony w niemieckim obozie Plaszow, skąd uciekł i pieszo dotarł do Zakopanego[3].

Wychowywał się i uczył w miejscowości Ząb. Jest absolwentem Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 zdał maturę. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Krakowie[6], a w październiku 2012 został magistrem wychowania fizycznego[7].

7 sierpnia 2010 w kościele paulinów na Bachledówce we wsi Czerwienne zawarł związek małżeński z Ewą Bilan[8], artystką fotografem z wykształcenia pedagog, absolwentką Krakowskich Szkół Artystycznych, która przyjęła dwuczłonowe nazwisko (Bilan-Stoch)[9].

Przebieg kariery

Początki

Na nartach zaczął jeździć w wieku trzech lat[10], a pierwsze skoki na skoczniach budowanych wspólnie z kolegami oddał w wieku lat czterech[3]. W 1993 dostał od swego wujka pierwsze narty skokowe[5]. W wieku ośmiu lat zapisał się do klubu LKS Ząb[1], gdzie opiekowali się nim m.in. Mieczysław Marduła[3] i Jadwiga Staszel[11]. Początkowo trenował kombinację norweską. Jako uczeń szkoły podstawowej w sezonie 1995/1996 zadebiutował w lidze szkolnej i wygrał siedem konkursów w kategorii „1986 i młodsi”. Ponadto w styczniu wziął udział w Małym Memoriale płk Franciszka Wagnera, który ukończył na szesnastym miejscu w kategorii „1984 i młodsi”[12].

W 1996 regularnie stawał na drugim stopniu podium letniej edycji ligi szkolnej, zwyciężył także w jednym z konkursów. W grudniu wygrał eliminacje do Mistrzostw Makroregionu Małopolska, a następnie zwyciężył główne zawody na skoczni K-30 w kategorii „1987 i młodsi”. W tej samej grupie zwyciężył wszystkie konkursy tamtego sezonu ligi szkolnej, w których brał udział. W Mistrzostwach PZN Młodzików był trzydziesty. W letniej lidze szkolnej 1997 pięciokrotnie stanął na podium, w tym dwukrotnie wygrał (w kategorii „1986–1987”). Tamtego lata zadebiutował też w zawodach Pucharu McDonald’s gdzie zajął ósme miejsce. W krajowych eliminacjach do FIS Schüler Grand Prix zajął trzecie miejsce, a w „Nadziejach Beskidzkich” w Szczyrku był czwarty (kategoria „1986 i młodsi”). W październiku wystąpił w letnich mistrzostwach Polski juniorów, gdzie uplasował się na 18. miejscu w konkursie na Maleńkiej Krokwi i na 44. na Małej Krokwi (w szerszej kategorii wiekowej). W grudniu na pierwszym z tych obiektów wygrał Mistrzostwa Makroregionu Małopolska w kategorii „1986–1987”. W zimowej edycji ligi szkolnej trzykrotnie wygrał, a raz był drugi[a][12].

1998/1999

W 1998 wygrał konkurs skoków w Lomnicy nad Popelkou. W sierpniu tamtego roku wystąpił w zawodach nieoficjalnych mistrzostw świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen (FIS Schüler Grand Prix). W kategorii do lat 12 zajął szóste miejsce[13], a w konkursie drużynowym był trzeci[b][14]. W Polsce wygrał wszystkie sześć konkursów letniej ligi, w których brał udział (w kategorii „1987–1988”)[12]. Uplasował się na drugiej pozycji w Pucharze McDonald’s (kategoria 1987 i młodsi), będąc jednak najlepszym z Polaków[15]. W LMP juniorów na Małej Krokwi zajął 14. miejsce w kategorii 1983 i młodsi[a][12]. We wrześniu wygrał konkurs do lat 13 w Klingenthal[16].

19 grudnia zajął 3. miejsce w konkursie o Mistrzostwo Beskidzkiego Okręgowego Związku Narciarskiego w Szczyrku. Był to konkurs Open, a przegrał w nim ze starszymi zawodnikami – Wojciechem i Tomisławem Tajnerem, będąc najmłodszym zawodnikiem w czołowej „dziesiątce”[17]. W zawodach dla młodzików na mniejszym obiekcie był drugi, przegrywając ze Stefanem Hulą[18]. Na mistrzostwach makroregionu zajął pierwsze i drugie miejsce (na Maleńkiej Krokwi przegrał z Janem Mąką[19]). Podczas Mistrzostw TZN zajął dziesiąte miejsce w konkursie juniorów na skoczni K-85. W dodatkowej klasyfikacji juniorów młodszych był czwarty. Natomiast w konkursie młodzików na obiekcie K-65 zwyciężył. Podczas Pucharu SMS był czternasty w otwartym konkursie juniorów na Średniej Krokwi, natomiast zwyciężył rywalizację juniorów młodszych na mniejszym obiekcie. Wygrał też Puchar Ferii na obiekcie K-30 w kategorii „1987–1988”[a]. W lutym brał udział w dwóch konkursach w Szczyrku – w Mistrzostwach Śląska w kategorii „1985 i młodsi” przegrał jedynie ze Stefanem Hulą[20], a w konkursie o Puchar Prezesa PZN Młodzików wygrał. Ponadto wygrał trzy konkursy ligi szkolnej, a w jednym był drugi[12]. 21 marca 1999 wystąpił jako przedskoczek podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej na Wielkiej Krokwi i osiągnął odległość 128 m[21]. Żaden z kombinatorów biorących udział w zawodach nie przekroczył 125 m. Stocha nazwano „nadzieją polskich skoków” i następcą Stanisława Bobaka[10]. Ważył wtedy 28 kg i miał 138 cm wzrostu. Grupę trenujących w Zakopanem zawodników odwiedzili wkrótce potem dziennikarze Telewizji Polskiej. Stoch udzielił im wywiadu, w którym opowiedział o początkach swej kariery i marzeniach sportowych[22].

1999/2000

31 lipca 1999 został mistrzem świata młodzików, wyprzedzając o pół punktu srebrnego medalistę Matevza Sparoveca[23]. Drużynowo był trzeci[c][24]. W sierpniu zajął drugą lokatę w Pucharze McDonald’s oraz Letnich Mistrzostwach Makroregionu. W obu przypadkach przegrał ze Stefanem Hulą[25][26]. W październiku wygrał Ogólnopolskie Spotkania UKS w kategorii „1986–1987”. Ponadto zwyciężył w trzech konkursach letniej ligi szkolnej[a][12].

18 września w Klingenthal odniósł zwycięstwo w konkursie do lat 13, obsadzonym głównie przez niemieckich juniorów[16]. W grudniu w mistrzostwach makroregionu ponownie przegrał tylko z Hulą[27]. Na Mistrzostwach TZN w konkursie na Małej Krokwi w kategorii „1984 i młodsi” zajął trzecie miejsce, a na Maleńkiej Krokwi w niższej kategorii wygrał. W styczniu odbyły się Mistrzostwa Śląska w Szczyrku. Wziął udział w czterech konkursach, a najlepszy rezultat – drugie miejsce, za Mateuszem Rutkowskim – uzyskał w konkursie na skoczni 30-metrowej dla rocznika „1986 i młodszych”. W rywalizacji open na większym obiekcie był 30. W lutym w Karpaczu zajął 16. miejsce w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza tego miasta. Wygrał też konkursy marcowych Mistrzostw SMS-ów w Zakopanem na obiektach K-65 i K-85 w kategorii „1984 i młodsi”. Ponadto pięciokrotnie stawał na podium ligi szkolnej, trzykrotnie zwyciężając[12]. W marcu stanął jeszcze na najniższym stopniu podium w Ogólnopolskich Spotkaniach UKS na Maleńkiej Krokwi (za Rutkowskim i Hulą)[28]. Wygrał też towarzyski Puchar RMF FM[29].

2000/2001

Podczas sierpniowych mistrzostw do lat 14 w Ga-Pa zdobył brązowy medal, natomiast drużynowo był dwunasty[d][16].

W sierpniu 2000 zajął czwartą lokatę w klasyfikacji rocznika w Pucharze McDonald’s. We wrześniu zwyciężył w dwóch konkursach letniej ligi szkolnej oraz w Mini Pucharze Beskidów w Wiśle na skoczni 40-metrowej (w kategorii „1987–1988”)[12]. Ponadto wziął udział w dobrze obsadzonym przez czeską czołówkę konkursie w Harrachovie, gdzie był 43[30]. W październiku zajął trzecie miejsce w Spotkaniach UKS-ów. Zadebiutował w letnich mistrzostwach Polski, na Średniej Krokwi zajmując szesnaste miejsce, a trzecie w klasyfikacji juniorów[12].

W sezonie 2000/2001 zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W styczniu nie zakwalifikował się do obu konkursów w Brotterode. Na MŚJ 2001 w Karpaczu wystąpił w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła ósme miejsce[e][16][31]. W konkursie indywidualnym zajął 41. miejsce[10][32]. 27 lutego 2001 po raz pierwszy wystartował w zimowych seniorskich mistrzostwach Polski. Podczas zawodów w Szczyrku zajął 37. miejsce[12]. W marcu wystartował w zawodach PK Zakopanem. Do pierwszego konkursu nie uzyskał kwalifikacji[16], a w drugim zajął 68. miejsce[33].

Do końca marca wystartował jeszcze w konkursach krajowych w Zakopanem, w kategorii „1987–1988”. Zajął 1. i 3. miejsce w Mistrzostwach SMS, wygrał dwa konkursy ligi szkolnej[12] i zdobył srebro na Mistrzostwach Województwa, ulegając tylko Piotrowi Żyle[34].

2001/2002

W sezonie 2001/2002 wziął udział w mistrzostwach Polski, gdzie znalazł się na 11. miejscu na normalnej skoczni w Zakopanem. Podczas VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Zakopanem, reprezentując klub LKS Poroniec Poronin, zdobył dwa złote medale, wyprzedzając w konkursie na skoczni K-65 Stanisława Świdra i Mateusza Rutkowskiego, a na skoczni K-85 Stefana Hulę i Krzysztofa Styrczulę[35].

2002/2003

W sierpniu 2002 po raz ostatni wystąpił w FIS Schüler Grand Prix. W konkursie indywidualnym kategorii do lat 16 zajął szóste miejsce[f][36], podobnie w drużynie[37]. We wrześniu wziął udział w rozgrywanych na Średniej Krokwi letnich MP, gdzie był 23[38]. W rywalizacji juniorów zajął 10. miejsce[29]. Tamtego lata wygrał cztery konkursy letniej ligi szkolnej[12].

26 grudnia wziął udział w MP 2002 na dużej skoczni (zajął 13. miejsce[39]). Wziął również udział w mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. W kategorii juniorów młodszych na Małej Krokwi zdobył złoty medal[29]. W konkursie na Średniej Krokwi był piąty wśród juniorów, a siedemnasty w klasyfikacji open. Natomiast na dużym obiekcie zajął siódme miejsce w kategorii juniorów, a 21. w sumie[12].

W PK 2002/2003 wystąpił w dwóch konkursach – na początku stycznia w Seefeld i Bischofshofen – zajmując odpowiednio 40. i 66. lokatę[g][40]. Wziął też udział w Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2003 w Bledzie. Był tam 15. indywidualnie[16], a drużynowo – 7[41].

Na MŚJ 2003 reprezentacja Polski, ze Stochem w składzie, zajęła 6. miejsce w konkursie drużynowym[h][42]. W konkursie indywidualnym był 26[43].

16 lutego zdobył brązowy medal w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza Karpacza[12]. Dwa dni później na IX Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży zdobył srebrny medal w kategorii wiekowej juniorów młodszych na obiekcie K-85 w Lubawce[44]. Zdobył też złoty medal w Karpaczu (w klasyfikacji zawodów uplasował się przed Fabianem Malikiem i Pawłem Urbańskim)[45][46]. W marcowych MP 2003 zajął siódme miejsce w drużynie[i], a w konkursie indywidualnym w Skalitem był piętnasty[12]. Wystartował jeszcze w wojewódzkich mistrzostwach juniorów, gdzie był piąty oraz w kilku konkursach Ogólnopolskich Spotkań UKS, z których wygrał jeden, a ponadto zwyciężył w dwóch konkursach ligi szkolnej[12]

2003/2004

Stoch podczas debiutu w Pucharze Świata w Zakopanem

W czerwcu 2003 wziął udział w konkursie o Puchar Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. Sklasyfikowany został na 14. miejscu[47]. W lipcu uplasował się na 24. miejscu w otwartym konkursie o Puchar Lata na Średniej Krokwi[12]. 9 sierpnia 2003 zajął 2. miejsce w Pucharze McDonald’s[48]. We wrześniu w letnich mistrzostwach Polski juniorów zdobył brązowy medal[49]. W rywalizacji seniorów zajął 20. pozycję[50].

W grudniu wystąpił w dwóch konkursach Alpen Cup 2003/2004 w Predazzo, gdzie był 7. i 34[51]. 26 grudnia wystartował w MP 2003 na dużej skoczni w Zakopanem, gdzie zajął 13. miejsce[52].

W PK 2003/2004 wziął udział w czterech konkursach. Sezon rozpoczął 27 grudnia w Engelbergu, gdzie zajął 47. miejsce, następnie w Seefeld znalazł się na 69. pozycji. W Planicy pierwszy raz w karierze zdobył punkty w PK, dzięki 20. miejscu w konkursie[53]. W zawodach Alpen Cup w Hinterzarten był z kolei 39.

W tym sezonie po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Świata – 17 stycznia 2004 zakwalifikował się do konkursu w Zakopanem. W pierwszej serii wykonał skok na odległość 105,5 m i ukończył konkurs na 49. miejscu[54].

29 stycznia w Karpaczu zajął szóste miejsce podczas rywalizacji MP 2004[55]. Dwa dni później na Wielkiej Krokwi w Zakopanem znalazł się na tej samej pozycji[56].

5 lutego 2004 zdobył swój pierwszy medal na zawodach rangi mistrzowskiej. Na MŚJ 2004 w Strynie reprezentacja Polski ze Stochem w składzie zdobyła srebro w konkursie drużynowym. W drużynie lepszą notę od Stocha uzyskał jedynie Mateusz Rutkowski, późniejszy indywidualny mistrz[j][57]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 16. miejsce[58].

W mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego zdobył brązowy medal w klasyfikacji seniorów[59] i złoty w klasyfikacji juniorów[60]. Wziął też udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, gdzie zdobył dwa złote medale na normalnej skoczni w Szczyrku[61][62] oraz drużynowo brązowy[63]. Wystąpił jeszcze pod koniec sezonu w zawodach PK w Kuopio, gdzie był 42. Z dorobkiem 11 punktów zdobytych w Planicy ukończył sezon na 109. miejscu[53]. Na koniec sezonu wygrał na Średniej Krokwi Puchar Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego[64].

2004/2005

Sezon rozpoczął od zajęcia 15. miejsca w Pucharze Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego[65]. 9 października podczas letnich mistrzostw Polski na Wielkiej Krokwi zajął siedemnaste miejsce, tracąc 101,5 pkt do zwycięzcy – Adama Małysza. Następnego dnia na normalnej skoczni uplasował się na siódmej lokacie, tracąc do ponownego zwycięzcy, Małysza, 44,0 pkt. W 2004 po raz pierwszy wziął udział w Letnim Grand Prix, nie dostał się jednak do zakopiańskiego konkursu i na tym zakończył rywalizację w tamtej edycji[16].

Startował w PK 2004/2005 przez pierwszą połowę sezonu – zanotował udział w 17 konkursach. Rozpoczął od występu w Rovaniemi, gdzie zajął 15. miejsce. W następnym konkursie w tym samym miejscu spadł na 35. pozycję, w Lahti zaś nie punktował, znajdując się w szóstej i siódmej dziesiątce. 18 grudnia w Harrachovie zajął 24. miejsce. Następnego dnia był 35[66]. Po tym konkursie plasował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu[67]. 26 grudnia w St. Moritz stanął na swoim pierwszym w karierze podium w PK – zajął 3. miejsce. Dzień później w Engelbergu ponownie zyskał punkty, kończąc konkurs na 13. pozycji, i awansował na 23. miejsce w klasyfikacji generalnej[68]. W dwóch kolejnych konkursach zajmował miejsca poza pierwszą trzydziestką (był 42. w drugim konkursie w Engelbergu i 62. w Seefeld), jednak później zdobywał punkty we wszystkich kolejnych konkursach, w których wystąpił. Uplasował się na 21. i 13. pozycji w Planicy oraz na 12., 19. i 17. miejscu w Sapporo. Po raz ostatni w tamtym sezonie PK pojawił się na skoczni w Bischofshofen, zajmując miejsca 22. i 23. Sezon ukończył na 38. miejscu w końcowej klasyfikacji generalnej[66].

W PŚ 2004/2005 wystąpił czterokrotnie, oprócz tego trzykrotnie nie zakwalifikował się do konkursu. Ten sezon PŚ rozpoczął od występu w Zakopanem, gdzie znalazł się na 44. miejscu[69]. Do drugiego z polskich konkursów nie zakwalifikował się[16]. 11 lutego w Pragelato, w 33. rocznicę zdobycia przez Wojciecha Fortunę złotego medalu olimpijskiego, zdobył pierwsze w karierze punkty w PŚ – skoczył 118,5 m i 121,5 m, zajmując dzięki temu 7. miejsce. Adam Małysz (9. pozycja w konkursie) po raz pierwszy od grudnia 2000 nie był najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w zawodach o PŚ[6][70][71]. Dzień później wraz z reprezentacją był czwarty w jednoseryjnym konkursie drużynowym[k][16].

na MŚ zadebiutował 20 lutego podczas zawodów w Oberstdorfie, w trakcie konkursu drużynowego na skoczni normalnej. Polska (ze Stochem w składzie) zajęła 6. miejsce[l]. Wcześniej, na skoczni normalnej, nie przebrnął kwalifikacji, w których był 53. W konkursie indywidualnym na dużej skoczni zajął 37. miejsce[69]. W konkursie drużynowym na tej samej skoczni Polska nie zakwalifikowała się do drugiej serii, zajmując 9. miejsce[m].

Nie zakwalifikował się do konkursów TN 2005 w Lahti i Kuopio. W Lillehammer zajął 40. miejsce. W Oslo znalazł się na 34. pozycji. Cykl turniejowy ukończył na 54. miejscu[72]. Sezon 2004/2005 w PŚ zakończył na 53. miejscu z 36 punktami zdobytymi we Włoszech[73].

Podczas konkursu drużynowego MŚJ 2005 był najlepszym z Polaków (w drużynie skakali także: Piotr Żyła, Paweł Urbański i Wojciech Topór. Do zwycięskiej Słowenii reprezentacja Polski straciła tylko 4 pkt[74]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 8. miejsce. W pierwszej serii skoczył 95 m i przegrywał tylko z Joonasem Ikonenem, jednak w drugiej nie ustał skoku na odległość 96 m, co kosztowało go spadek w klasyfikacji[75]. Był to jego ostatni występ na MŚJ.

W mistrzostwach Polski zdobył pierwsze seniorskie medale: brązowy na skoczni normalnej (do zwycięzcy, Adama Małysza, stracił ponad 10 punktów)[76] i srebrny na dużej skoczni (do Małysza stracił 40,3 pkt)[77].

2005/2006

Kamil Stoch podczas drugiego z konkursów PŚ w Zakopanem w 2006
Stoch na zawodach w Holmenkollen

W czerwcowym Pucharze Doskonałego Mleka uplasował się na 5. pozycji[78]. W letnich mistrzostwach Polski zajął 7. miejsce na Wielkiej Krokwi oraz 5. miejsce na Średniej Krokwi. Odnotował dobre występy w LGP 2005[29] – wystartował w siedmiu z ośmiu zawodów, punktując we wszystkich. Nie pojawił się jedynie na starcie w Hinterzarten. 12 sierpnia w Einsiedeln zajął trzecie miejsce w kwalifikacjach[79]. Dzień później zajął jedenaste miejsce w konkursie[80]. Kolejnego dnia rozegrano zawody w Courchevel. Stoch był ósmy, tym samym po raz pierwszy znajdując się w pierwszej dziesiątce. W Zakopanem odnotował najsłabszy występ w tym sezonie, kończąc zawody na 24. pozycji. W Predazzo i Bischofshofen znajdował się w drugiej dziesiątce (odpowiednio 12. i 15. lokata). Najlepszy wynik osiągnął 10 września w Hakubie. Po pierwszym skoku zajmował trzecie miejsce[81], by ostatecznie uplasować się na piątej pozycji, ze stratą 8,5 pkt do podium[82]. Dzień później w tym samym miejscu zajął 13. pozycję[83]. Grand Prix ukończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 166 punktów[84]. Była to najwyższa pozycja wśród reprezentantów Polski[85].

Pierwsze konkursy sezonu PŚ 2005/2006 odbyły się 26 listopada w Ruce – Stoch zajął tam miejsca 26. i 43. Na początku sezonu plasował się na 32. pozycji w klasyfikacji[86]. W Lillehammer znalazł się w czwartej dziesiątce – na 35. i 33. miejscu. W Harrachovie w pierwszym konkursie znalazł się na 25. pozycji. W drugich zawodach został zdyskwalifikowany. W Engelbergu znalazł się na 41. miejscu[87]. Przed Turniejem Czterech Skoczni był na 42. miejscu w klasyfikacji generalnej[88].

Podczas Świątecznego Konkursu skoków, rozgrywanego 26 grudnia 2005 w Zakopanem, zajął 2. lokatę, przegrywając z Adamem Małyszem o 22,3 punktu[89].

Podczas zawodów 54. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie zajął 49. miejsce. Zawody w Garmisch-Partenkirchen ukończył na miejscu 29.[90], awansując na 32. miejsce w klasyfikacji łącznej TCS[91]. W Innsbrucku po skoku z telemarkiem na 128,5 m zajął drugie miejsce w kwalifikacjach, przegrywając jedynie z Ahonenem[92]. Skok został uznany w mediach za sensacyjny[93]. W konkursie głównym znalazł się na 41. pozycji[94] i spadł o jedną lokatę w klasyfikacji generalnej[95]. W Bischofshofen był 33.[87] Ukończył Turniej na 34. miejscu z dorobkiem punktowym 486,1[96] i spadł na 45. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[97].

Stoch został powołany na Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2006 w Kulm. W pierwszym skoku uzyskał odległość 152,0 m i nie zakwalifikował się do kolejnych serii – zajął 35. miejsce[98]. W konkursie drużynowym startował w trzeciej grupie[n]. Przed jego próbą Polska była siódma. Na oddanie swojego skoku musiał czekać kilkanaście minut ze względu na trudne warunki atmosferyczne. Ostatecznie uzyskał odległość 137,5 m. Polska nie awansowała do finału, zajmując ostatnie, dziewiąte miejsce i tracąc 82,9 pkt do ósmych Czechów[99].

Stoch nie startował w konkursach PŚ w Sapporo i spadł na 59. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu[100]. Do rywalizacji powrócił 28 stycznia podczas zawodów w Zakopanem. Po pierwszej kolejce był ósmy, a ostatecznie – 15[101]. Dzień później był 19[87]. Powrócił dzięki temu na 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[102], które utrzymał[103] po absencji polskiej kadry w Willingen (przygotowywała się ona wówczas w Ruhpolding do nadchodzących igrzysk[104]).

7 lutego odczytał tekst ślubowania olimpijskiego[105]. 11 lutego rozpoczęła się rywalizacja w ramach ZIO 2006 w Turynie. Zawody skoków rozgrywano w Pragelato. W pierwszej rundzie konkursu głównego na normalnej skoczni lądował na 100. metrze i był piętnasty. W finałowym skoku uzyskał odległość 98,5 m i ostatecznie zajął szesnastą pozycję[106]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni osiągnął 116,5 m i awansował z ostatniego, 30. miejsca. Otwierając drugą rundę, wylądował na 121. metrze i przesunął się na 26. lokatę[107]. W konkursie drużynowym skakał w drugiej grupie[o]. W otwierającej serii uzyskał 122 m i pozwolił drużynie na awans z 9. na 8. pozycję. Polska ostatecznie zajęła piątą lokatę w gronie szesnastu drużyn[108].

Po zakończeniu igrzysk rozegrano MP 2006. Na Wielkiej Krokwi Stoch zdobył brązowy medal[109]. Na średnim obiekcie zdobył drugie w karierze srebro, tracąc do zdobywcy tytułu, Małysza, 7,5 pkt[110].

4 marca od konkursu drużyn w Lahti rozpoczął się Turniej Nordycki 2006. Stoch upadł w drugiej serii. Reprezentacja Polski zajęła ósme miejsce[111]. W rywalizacji indywidualnej zajął 40. miejsce. Nie punktował także w następnych konkursach turnieju: Kuopio był 34., w Lillehammer 34.[112], a w Oslo zajął 44. pozycję[87]. W końcowej klasyfikacji TN znalazł się na 38. lokacie[113]. Do przedostatniego konkursu sezonu PŚ na Velikance nie awansował, uzyskując 46. miejsce w kwalifikacjach[114].

W sumie w tym sezonie wziął udział w szesnastu konkursach PŚ, punktując w pięciu z nich. Oprócz tego raz nie zakwalifikował się do konkursu i raz został zdyskwalifikowany. Uplasował się na 45. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 41 pkt[115].

2006/2007

Stoch w locie podczas PŚ w Zakopanem
Stoch po nieudanym skoku podczas PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch po zawodach w Lahti

14 października na letnich mistrzostwach Polski zajął 6. pozycję na dużej skoczni[116], a na normalnej zdobył brązowy medal[117]. Wcześniej zajął 3. miejsce w zawodach o Puchar Doskonałego Mleka[118].

LGP 2006 rozpoczął 8 sierpnia występem w konkursie drużynowym w Hinterzarten. Polska drużyna zajęła piąte miejsce[p][119]. Dzień później był 45. W Predazzo także nie awansował do II serii – ukończył konkurs na 35. pozycji. W Einsiedeln zdobył pierwsze punkty – był 16[120], a w klasyfikacji łącznej znalazł się na 35. pozycji[121]. W Courchevel był 22[120], przesuwając się o cztery lokaty w górę klasyfikacji generalnej[122]. W Zakopanem zajął 21. miejsce[120] i był 29. w klasyfikacji generalnej[123]. Swój najlepszy wynik w tamtym sezonie letnim uzyskał 2 września w Kranju, plasując się na ósmym miejscu[124]. W klasyfikacji generalnej był 21[125]. Na zawody w Hakubie nie pojechał, w Klingenthal nie zakwalifikował się, a w Oberhofie nie wystąpił. LGP zakończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej, o 26 miejsc niżej niż w sezonie poprzednim[120].

PŚ 2006/2007 rozpoczął się od zawodów w Ruce, gdzie nie awansował do drugiej serii – znalazł się na 46. miejscu. W następnych konkursach, w Lillehammer był 40. i 26.[126] Po tym występie zajmował 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[127]. Nie zakwalifikował się do zawodów PŚ w Engelbergu, wziął za to udział w rozgrywanych tam zawodach Pucharu Kontynentalnego – 27 lutego zajął 10. miejsce. Następnego dnia po raz drugi w karierze stanął na podium PK, zajmując trzecią lokatę[128].

W zawodach 55. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie zajął 29. miejsce[129]. W Ga-Pa odbyła się tylko jedna seria, którą ukończył na 21. miejscu[126]. W klasyfikacji łącznej Turnieju przesunął się na 26. miejsce[130]. W Innsbrucku zajął 15. miejsce[131]. W turniejowej tabeli awansował o trzy pozycje[132]. Konkurs w Bischofshofen ukończył na 9. miejscu – najlepszym w tamtym sezonie PŚ[126]. W klasyfikacji Turnieju był na 15. pozycji[133]. W klasyfikacji PŚ był wtedy 24. zawodnikiem z 62 zdobytymi punktami[134].

Po powrocie z TCS wziął udział w zawodach PŚ w lotach w Vikersund, gdzie zajął 25. miejsce[135]. Następnie wystąpił w Zakopanem, gdzie nie punktował – był 36[126]. W klasyfikacji generalnej spadł na 29. lokatę[136]. W Oberstdorfie zajął 50. i 41. miejsce. W Titisee-Neustadt był 17.[137] i 34[126]. W Klingenthal zajął 24. miejsce[126]. Nie skakał w Willingen i przed MŚ spadł na 34. pozycję w PŚ, posiadając 89 pkt[138].

17 lutego, na MP na normalnej skoczni zdobył srebrny medal, tracąc do zwycięzcy, Adama Małysza, 32 pkt[139]. Dzień wcześniej ze swoją drużyną, LKS Poroniec Poronin, w konkursie drużynowym zajął 4. miejsce[140].

Stoch brał udział w MŚ 2007 w Sapporo. W pierwszej serii konkursu na normalnej skoczni osiągnął odległość 117,5 m i plasował się na dziesiątej lokacie. W finałowej kolejce wylądował na 121 m i ostatecznie uplasował się na trzynastym miejscu[141]. 25 lutego rozegrano konkurs drużyn na dużym obiekcie. Stoch startował w otwierającej grupie. W pierwszej serii uzyskał 129 m i jego reprezentacja plasowała się na drugiej pozycji. Na koniec serii była czwarta, tracąc 3 pkt do trzeciej Japonii. W drugiej lądował dziewięć metrów bliżej, a reprezentacja Polski ostatecznie zajęła piąte miejsce[q][142]. Konkurs indywidualny na dużej skoczni rozegrano 3 marca. W pierwszej z liczonych serii uzyskał 92,5 m, co dawało mu trzynaste miejsce na półmetku rywalizacji. W drugiej kolejce oddał skok o pół metra dłuższy i był 11[143].

W TN 2007, podczas konkursów w Lahti i Kuopio, był odpowiednio 12. i 17. W Oslo zajął 45. miejsce, a następnego dnia w tym samym miejscu znalazł się na 19. lokacie. Turniej ukończył na 21. pozycji[144]. Podczas trzech ostatnich zawodów sezonu rozgrywanych w Planicy był kolejno 24., 36. i 11. (w trzecim konkursie ustanowił swój nowy rekord życiowy skokiem na 210,5 m w jedynej rozegranej serii)[126]. W końcowej tabeli PŚ zajął 30. pozycję ze 168 pkt, co było drugim wynikiem wśród Polaków[145]. W tamtym sezonie PŚ wystąpił w dwudziestu jeden zawodach, punktował trzynastokrotnie, raz znalazł się w pierwszej dziesiątce.

2007/2008

Kamil Stoch podczas konkursu PŚ w Zakopanem (2008)

Wystąpił w dwóch konkursach LPK 2007 – obydwa odbyły się w Villach. 15 września zajął 12. miejsce, następnego dnia znalazł się na 16. pozycji. W klasyfikacji końcowej cyklu zajął 46. lokatę[146]. W trzeciej edycji Pucharu Doskonałego Mleka zajął 12. miejsce[147]. Zawody o Puchar Solidarności ukończył na 2. miejscu[148]. W letnich MP zdobył brązowy medal na dużej skoczni[149] oraz srebrny na normalnej[150].

LGP 2007 rozpoczął od 39. pozycji w Hinterzarten. W Courchevel odnotował lepszy występ – zajął 14. miejsce. W Pragelato i Einsiedeln kończył zawody odpowiednio na 29. i 19. pozycji. W klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów zajął 19. miejsce. W Zakopanem był 27[151]. Do zawodów, po nieobecności w Hakubie, powrócił pod koniec sezonu – 3 października w Oberhofie po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie LGP[152]. Po raz pierwszy w zawodach tej rangi wygrał inny polski skoczek niż Adam Małysz[29]. Tego dnia zdobył też tytuł Man of the Day[153]. W Klingenthal znów znalazł się w czołówce – na 5. miejscu[151]. Cykl LGP ukończył na 12. pozycji[154].

Na początku zimowego sezonu, w Ruce, zabrakło go w konkursie głównym, w pięciu kolejnych zawodach nie punktował – w Trondheim był 34. i 35., w Villach dwukrotnie 34., w pierwszych zawodach w Engelbergu 41. Pierwsze punkty zdobył podczas drugiego ze szwajcarskich konkursów – znalazł się tam na 18. pozycji[155]. Przed Turniejem Czterech Skoczni zajmował 47. lokatę w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 13 punktów[156].

W pierwszym konkursie Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie, zajął 22. lokatę. Zawody w Ga-Pa odbyły się bez użycia systemu KO – Stoch ukończył je na 23. pozycji. W dwóch konkursach w Bischofshofen zajął 25. i 35. pozycję[155]. Cały TCS ukończył na 21. pozycji[157]. Po zakończeniu turnieju zajmował 35. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, mając na koncie 36 punktów[158].

12 stycznia wystąpił w Predazzo, gdzie zajął po raz pierwszy w sezonie miejsce w pierwszej dziesiątce – 6. Następnego dnia był 19. Zawody w Harrachovie ukończył na 12. pozycji. W Zakopanem również punktował – zajął 21. i 25. miejsce. W Sapporo znalazł się na końcu stawki (44. pozycja). Następnego dnia w tym samym miejscu zamknął drugą dziesiątkę[155]. Do pierwszych z dwóch zawodów w Libercu nie zakwalifikował się, w drugim z nich zajął 24. miejsce. W Willingen nie awansował do I serii, a w klasyfikacji pucharowej ze 144 pkt zajmował 27. lokatę[159].

Na MŚ w lotach 2008 w Oberstdorfie, w konkursie indywidualnym zajął 34. miejsce – skakał tylko w jednej serii, w której trakcie uzyskał 174 m[160]. W zawodach drużynowych Polska zajęła 10. pozycję i nie zakwalifikowała się do drugiej serii – Stoch skoczył 167,0 m[r][161].

W 2007 wziął także udział w MP, gdzie po raz pierwszy zdobył złoty medal[162]. W kolejnych mistrzostwach, rozgrywanych na dużej skoczni 18 marca 2008, znalazł się zaraz za podium, tracąc niecałe cztery punkty do brązowego medalisty, Krzysztofa Miętusa[163]. Dwa dni później zajął 14. miejsce na skoczni normalnej[164].

W TN 2008 zajął w klasyfikacji generalnej 36. pozycję. Uzyskał 23. i 32. miejsce w konkursach w Kuopio, 35. w Lillehammer i 30. w Oslo. Łącznie zdobył 446 punktów[165]. Po Turnieju Nordyckim był na 29. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, ze 153 zdobytymi punktami[166]. 16 marca w finałowych zawodach PŚ w Planicy zajął 29. miejsce, podobnie jak dwa dni wcześniej na tej samej skoczni[155].

Wziął udział w sumie w 24 konkursach PŚ 2007/2008 – punktował w 15 spośród nich. Zdobył 157 punktów i w klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce[167].

2008/2009

Stoch podczas kwalifikacji przed PŚ w Zakopanem 2009

W trakcie lipcowego zgrupowania doznał kontuzji (zwichnął obojczyk). Jego lewy[168] bark został odrutowany i wkręcono w niego śrubę[1][169]. W związku z tym nie brał udziału w LGP 2008 i w LPK 2008.

W PŚ 2009/2009 nie punktował w trzech pierwszych zawodach – w Ruce (48. pozycja) i Trondheim (46. i 47. lokata)[170]. Nie wziął udziału w zawodach w Pragelato, a do konkursu w Engelbergu się nie zakwalifikował. Wziął jednak udział w dwóch konkursach PK 2008/2009 organizowanych w Szwajcarii. Zajął miejsca w pierwszej dziesiątce: w pierwszym konkursie ósme, a w drugim – siódme. W klasyfikacji końcowej PK zajął 75. miejsce z 68 pkt[171].

W związku ze startami w Szwajcarii, w otwierającym 57. Turniej Czterech Skoczni konkursie w Oberstdorfie nie wystartował. W Garmisch-Partenkirchen zajął 47. miejsce. W klasyfikacji turnieju był 57[172]. W Innsbrucku osiągnął lepszy wynik był 24.[173] W drugiej serii zajął 27. lokatę. Awansował na 39. miejsce w turniejowej klasyfikacji łącznej[174]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 28. miejsce[170]. W klasyfikacji generalnej TCS znalazł się na 36. pozycji[175], a w PŚ po zdobyciu pierwszych tamtej zimy punktów na 46. miejscu[176].

Na obiekcie Kulm w Tauplitz się nie pojawił, przez co spadł na 53. miejsce w tabeli PŚ[177]. Wziął udział dopiero w zawodach pucharowych w Zakopanem, gdzie był 11.[170] oraz 14[170]. Awansował w klasyfikacji generalnej na 36. miejsce[178].

W dniach 24–25 stycznia w Vancouver, podczas dwóch prób przedolimpijskich także punktował, sklasyfikowany został na 19. i 24. miejscu[170]. Przesunął się na 36. miejsce w łącznej punktacji[179]. Ostatniego dnia stycznia wziął udział w konkursie PŚ w Sapporo, gdzie był 13[170]. Awansował o kolejne cztery miejsca w tabeli PŚ[180]. Potem przyszedł gorszy okres – nie awansował do II serii konkursu FIS Team Tour 2009 w Willingen i ukończył zawody na 35. miejscu. Podobnie było w Klingenthal, gdzie znalazł się na 41. pozycji[170]. Na skoczni mamuciej w Oberstdorfie nie wystąpił i w klasyfikacji PŚ zajmował wówczas 34. miejsce[181].

14 lutego 2009 zdobył mistrzostwo Polski na skoczni w Wiśle. W drugiej ustanowił nowy zimowy rekord obiektu – 132 m[182].

Stoch został powołany na MŚ 2009 w Libercu. 21 lutego odbył się konkurs na skoczni normalnej, w którym zajął czwarte miejsce. Wygrał wtedy m.in. z Thomasem Morgensternem, Martinem Schmittem, Andreasem Küttelem, Takanobu Okabe i Adamem Małyszem. Po pierwszej serii, w której osiągnął 99,5 m był dziewiąty, jednak w drugiej serii uzyskał najdłuższą ustaną odległość – 100,5 m. Brązowy medal przegrał z Simonem Ammannem o 4,5 pkt[183]. Podczas treningu na dużej skoczni upadł i stłukł prawy bark, jednak kontuzja okazała się niegroźna[168]. W kwalifikacjach zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z Kasaim[184]. W jednoseryjnym konkursie głównym zajął 24. miejsce[185]. W konkursie drużynowym Stoch startował w pierwszej grupie. Po jego skoku na 123 m drużyna była piąta, a na koniec I serii znajdowała się na trzeciej lokacie. W drugiej kolejce uzyskał trzy metry więcej, a polski zespół spadł na czwarte miejsce, które utrzymał do końca konkursu, przegrywając medal o 9,1 pkt. z Japończykami[s][186][187].

Do pierwszego konkursu TN 2009 w Lahti nie awansował. W Kuopio znalazł się na 45. pozycji, a w Lillehammer na 42. miejscu[170]. Do zawodów w Vikersund nie zakwalifikował się. Ukończył turniej na 55. miejscu, zdobywając 143,2 punktów[188]. Po Turnieju Nordyckim znajdował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej[189]. 21 marca 2009 odbył się drużynowy konkurs w Planicy. Stoch wystartował jako pierwszy z Polaków – uzyskał 205,5 m, a reprezentacja Polski po pierwszej kolejce była czwarta[190]. Finalnie Polska zajęła drugie miejsce, za Norwegami, a Kamil Stoch po raz pierwszy stanął na podium Pucharu Świata[s]. Dzień wcześniej indywidualnie był dziesiąty. Natomiast w kończącym sezon PŚ 2008/2009 konkursie zajął najlepsze tamtej zimy, ósme miejsce, awansując z zajmowanego po pierwszej kolejce jedenastego[170].

Łącznie wziął udział w 17 konkursach z cyklu PŚ, punktował w dziewięciu z nich. Skończył sezon po raz trzeci z rzędu na 30. miejscu z dorobkiem 146 punktów[191], a w klasyfikacji lotniczej był 22[192].

2009/2010

Kamil Stoch podczas treningu w Zakopanem w sezonie 2009/2010
Kamil Stoch podczas sobotniego konkursu w ramach PŚ w Zakopanem 2010
Kamil Stoch na igrzyskach olimpijskich, luty 2010

W LPK 2009 wziął udział jedynie w zawodach w Słowenii. W Velenje był 19., a w Kranju zajął 22. i 32. pozycję. Klasyfikację generalną ukończył na 66. miejscu z 21 punktami[193].

Na początku września wystartował w Pucharze Solidarności, zajmując 4. lokatę w klasyfikacji konkursu[194]. 10 października na Średniej Krokwi zdobył trzeci brązowy medal na letnich MP[195]. Dzień później zajął 6. miejsce na dużej skoczni[196].

LGP 2009 rozpoczął od siódmej pozycji w drużynowym konkursie w Hinterzarten[t]. Indywidualnie zajął tam 24. miejsce, a do konkursu w Pragelato nie zakwalifikował się (po raz pierwszy od 2006). W Courchevel zajął 24. pozycję, w Einsiedeln i Zakopanem zajmował miejsca w drugiej dziesiątce (kolejno 16., 16. i 17.) Na zawodach w Hakubie nie pojawił się, a w Klinghental zajął 40. miejsce[197], nie punktując w konkursie LGP po raz pierwszy od początku sezonu LGP 2007. Zajął 32. miejsce w klasyfikacji generalnej LGP[198] i 21. w klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów[199].

Sezon PŚ 2009/2010 rozpoczął w Ruce. W rywalizacji drużynowej polska drużyna była piąta[u][200]. W konkursie indywidualnym był 24. 5 grudnia odbył się konkurs w Lillehammer, gdzie Stoch zajął 20. miejsce[201]. Dzień później był siódmy (najwyżej sklasyfikowany Polak)[202]. Po zawodach w Norwegii awansował na czternaste miejsce w klasyfikacji łącznej[203]. Od 18 grudnia rozgrywano trzy konkursy PŚ w Engelbergu. W pierwszym z nich był dziesiąty. W następnym zajął siedemnaste miejsce. W obu tych konkursach był najlepszym reprezentantem Polski. W ostatnim z trzech konkursów był jedenasty[204]. Po tych występach plasował się na 13. miejscu w generalnej klasyfikacji PŚ[205].

W konkursie MP 2009 w Szczyrku zdobył srebrny medal, przegrywając z Małyszem o 13 pkt[206].

Do otwierającego 58. Turniej Czterech Skoczni konkursu w Oberstdorfie nie zakwalifikował się. W Ga-Pa zajął 23. miejsce[204] i przesunął się na 36. miejsce w klasyfikacji turnieju[207]. W Innsbrucku był 19. W Bischofshofen Stoch zajął 44. miejsce, nie punktując jedyny raz w tamtym sezonie[v][204]. W tabeli końcowej turnieju znalazł się na 30. pozycji[208]. Po TCS znajdował się na 19. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, tracąc do jej lidera, Simona Ammanna, 522 punkty[209]. Do konkursów na Kulm nie uzyskał kwalifikacji, a w Sapporo nie wystąpił. Wziął natomiast udział w zawodach w Zakopanem w dniach 22–23 stycznia. W pierwszym był 27., a w drugim uplasował się o jedną lokatę niżej[204]. Zabrakło go w zawodach PŚ z cyklu FIS Team Tour, przez co spadł w klasyfikacji generalnej na 26. pozycję[210].

Głównymi zawodami sezonu były ZIO 2010 w Vancouver. W pierwszej serii konkursu na normalnej skoczni Stoch skoczył na 98,5 m i był 22. W finałowej wylądował trzy metry bliżej, co pozwoliło mu uzyskać 27. miejsce[211]. 20 lutego odbył się konkurs na skoczni dużej. W pierwszej kolejce osiągnął 126 m i plasował się na trzynastym miejscu. Drugi skok był o 2,5 m krótszy i ostatecznie Polak został sklasyfikowany na 14. miejscu[212]. W konkursie drużynowym Polska zajęła pozycję 6. – Stoch skoczył 126,5 i 134,5 m[213].

W PK 2009/2010 wystartował w jednym konkursie – 27 lutego w Wiśle, gdzie zajął 3. miejsce (było to także jego trzecie podium w PK w karierze)[214].

Został powołany na Turniej Nordycki 2010. W otwierającym rywalizację jednoseryjnym konkursie drużynowym w Lahti polscy skoczkowie zajęli czwarte miejsce[w]. Indywidualnie był osiemnasty[215]. W Kuopio był 21. W Lillehammer zamknął pierwszą dziesiątkę[216]. W Oslo wygrał kwalifikacje[217], zaś w konkursie znalazł się na 22. pozycji. Turniej ukończył na 15. miejscu[218]. Zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ – wziął udział w piętnastu konkursach[219].

Stoch został powołany na rozpoczynające się 18 marca MŚ w lotach 2010 w Planicy. Zajął trzecie miejsce w serii kwalifikacyjnej, oddając skok na 201,5 m[220]. W pierwszej serii konkursu indywidualnego skoczył 186,5 m i był 22. W drugiej serii przekroczył o 7,5 metra granicę dwustu metrów, dzięki czemu został tymczasowym liderem konkursu. Po pierwszym dniu rywalizacji Stoch był na 17. miejscu[221]. Następnego dnia, w trzeciej próbie Stoch uzyskał 203,5 m, co przy długiej próbie Johana Remena Evensena spowodowało spadek Polaka o jedną pozycję. W ostatniej rundzie Stoch poprawił o 7,5 metra swój rekord życiowy, lądując na 218 metrze i obejmując prowadzenie z przewagą 24,3 punktu nad dotychczas przewodzącym stawce skoczków Uhrmannem. Ostatecznie zajął 16. miejsce w klasyfikacji konkursu indywidualnego[222][223]. W konkursie drużynowym uzyskał 197,5 metra w pierwszej serii. W drugiej serii skoczył na najdalszą odległość – uzyskał 222,5 metra, co było jego nowym rekordem osobistym. Dobry skok Stocha dał reprezentacji Polski szansę na medal, którą jednak straciła przez słabą próbę Łukasza Rutkowskiego. Polska zajęła 4. miejsce[s][224].

2010/2011

Stoch po zwycięstwie w Pucharze Świata w Zakopanem
Stoch w Zakopanem, po raz pierwszy indywidualnie na podium Pucharu Świata
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Adam Małysz oraz Kamil Stoch z pucharem za 6. miejsce na mistrzostwach świata
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Stoch na benefisie Adama Małysza, 26 marca 2011

Stoch znalazł się w kadrze A reprezentacji Polski na sezon 2010/2011, prowadzonej przez Łukasza Kruczka[225].

Wygrał cykl LPK 2010, mimo że zabrakło go w ponad połowie konkursów. Na najwyższym stopniu podium nie znalazł się tylko w inauguracyjnych zawodach, 2 lipca w Kranju (2. miejsce), gdzie przegrał o 1 pkt z Andreasem Strolzem. Zwyciężał w konkursach w Kranju, Velenje, dwukrotnie w Ga-Pa i dwukrotnie w Ałmaty[226][227].

Podczas letnich MP, rozgrywanych w lipcu w Szczyrku i w Wiśle, zdobył dwa indywidualne srebrne medale, dwukrotnie ustępując Adamowi Małyszowi[228][229] i, jako zawodnik AZS Zakopane, złoty medal drużynowy[230].

Po występach w LPK i przerwie spowodowanej zawarciem małżeństwa wystartował w zawodach z cyklu LGP 2010 w Wiśle. Wcześniej opuścił pierwsze cztery konkursy tej serii. 19 sierpnia wygrał kwalifikacje, wyrównując rekord obiektu (134,5 m)[231]. W konkursie zajął 2. miejsce[232]. W drugim dniu zawodów w Wiśle zwyciężył. W punktacji łącznej pojawił się na szóstej lokacie[233]. 28 sierpnia zajął trzecie miejsce w konkursie LGP w Hakubie. Dzień później odniósł kolejne zwycięstwo[234]. Awansował na czwartą pozycję w klasyfikacji generalnej, tracąc 190 punktów do lidera, Daiki Itō[235]. 1 października w Libercu, znalazł się na podium LGP, zajmując trzecie miejsce i przegrywając jedynie z Małyszem i Tomem Hilde[234]. W klasyfikacji generalnej był trzeci, z dorobkiem 400 pkt[236]. Dwa dni później odbył się zamykający cykl konkurs w Klingenthal. W finałowej serii pobił rekord obiektu, uzyskując odległość 143,5 m[237] i zwyciężył w zawodach[234]. Sezon letni zakończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej[238], ze stratą 30 punktów do zwycięzcy, Daikiego Itō.

Sezon PŚ 2010/2011 rozpoczął od 5. miejsca w drużynowym konkursie w Ruce[x]. Indywidualnie zajął 34. Była to jedyna sytuacja w tamtym sezonie, kiedy nie awansował do finałowej serii. W kolejnych zawodach, rozgrywanych w Kuopio był 20.[239]). W Lillehammer był 22. i 16. Po pierwszych czterech indywidualnych konkursach znalazł się na 21. miejscu w łącznej punktacji[240]. Po odwołaniu skoków w Harrachovie, 17 grudnia w Engelbergu udało mu się wygrać kwalifikacje do zawodów. W pierwszym z zaplanowanych tam konkursów zajął dziewiąte miejsce[241]. Następnego dnia był 12[242]. Ostatni ze szwajcarskich konkursów odbył się 19 grudnia. Stoch zajął 9. miejsce[243]. Przed rozpoczęciem TCS w klasyfikacji generalnej PŚ był sklasyfikowany na 17. miejscu[244].

26 grudnia w Zakopanem zdobył srebrny medal na MP 2010[245][246].

W pierwszym konkursie 59. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie był 25.[243] W Garmisch uplasował się na 8. miejscu, a w klasyfikacji generalnej turnieju awansował na 21. lokatę[247]. W Innsbrucku zajął 21. pozycję[243]. W klasyfikacji łącznej cyklu przesunął się na piętnaste miejsce[248]. W ostatnim z konkursów, w Bischofshofen był ostatecznie piętnasty[243], tę samą pozycję zajmując w klasyfikacji generalnej[249]. W PŚ nadal zajmował 17. lokatę[250].

8 stycznia rozegrano pierwszy konkurs PŚ w lotach 2010/2011. Stoch zajął w nim 16. miejsce[243]. Kolejnego dnia był czternasty[243]. W klasyfikacji lotników plasował się na siedemnastym miejscu[251], a w generalnej awansował na piętnaste miejsce, posiadając 212 pkt[252]. Na konkursy do Japonii nie poleciał i spadł na osiemnaste miejsce w tabeli[253].

Dalsza rywalizacja w PŚ odbywała się w Zakopanem. Pierwszy z trzech zaplanowanych konkursów odbył się 21 stycznia. Stoch zajął w nim 17. miejsce[254]. Kolejnego dnia był siódmy[243]. 23 stycznia 2011 po raz pierwszy w karierze wygrał konkurs Pucharu Świata, jednocześnie po raz pierwszy stanął na podium w tym cyklu[255]. Prowadził już po I kolejce, kiedy to skoczył 123 m i miał 3,7 pkt przewagi nad drugim Tomem Hilde. Zwycięstwo zapewnił mu drugi skok na odległość 128 m[256]. Został wówczas czwartym Polakiem w historii, który zwyciężył w zawodach PŚ, po Stanisławie Bobaku, Piotrze Fijasie i Adamie Małyszu[257] (który upadł w trakcie tego konkursu). Tego dnia zdobył także tytuł Man of the Day[258]. Po zwycięstwie przesunął się na jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej, posiadając 362 pkt[259].

Tydzień później rozpoczął starty w FIS Team Tour 2011. Cykl ten otworzył konkurs drużynowy w Willingen. Reprezentacja Polski ze Stochem w składzie stanęła na trzecim stopniu podium[r][260]. Kolejnego dnia odbył się konkurs indywidualny. Stoch oddał najdłuższy skok drugiej rundy (141 m) i zajął 6. miejsce[261]. 2 lutego po raz drugi wygrał konkurs PŚ, tym razem w Klingenthal[262]. Zwycięstwo to dało mu awans na 9. pozycję w klasyfikacji pucharowej[263], najwyższą w tamtym sezonie. Na Heini-Klopfer-Skiflugschanze w Oberstdorfie był jedenasty[264]. W klasyfikacji PŚ w lotach Stoch awansował z 17. na 11. lokatę[265]. Ostatnią częścią FIS Team Tour był konkurs drużynowy na tym samym obiekcie. Polacy zajęli szóste miejsce[266], a w końcowej tabeli turnieju – czwarte[267].

12 lutego w konkursie na nowo otwartej skoczni mamuciej Vikersundbakken w Vikersund Stoch zajął jedenaste miejsce[268]. W generalnej klasyfikacji PŚ spadł z 9. na 10. miejsce, będąc wyprzedzonym przez Schlierenzauera[269]. Tę samą lokatę zajmował w klasyfikacji lotów[270].

19 lutego podczas MP 2011 w Szczyrku na skoczni Skalite, po raz trzeci zdobył tytuł mistrzowski. Nie startował jednak najwyżej sklasyfikowany w PŚ Małysz[271].

Został powołany na MŚ 2011 w Oslo. Konkurs na skoczni normalnej odbył się 26 lutego. Po pierwszej serii konkursowej, w której uzyskał 94 m, był dziesiąty. W drugiej skoczył na odległość 101 m i ostatecznie był szósty, tracąc 11,7 pkt do brązowego medalisty, Małysza[272]. Następnego dnia odbyła się rywalizacja drużynowa. Skakał jako pierwszy z Polaków i w pierwszej kolejce uzyskał 101 m. Dawało to czwarte miejsce po otwierającej grupie, utrzymane do końca konkursu. W drugiej serii uzyskał o półtora metra więcej[r][273]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni osiągnął odległość 131 m i po swojej próbie znajdował się na trzeciej pozycji, za dwoma Norwegami. Ostatecznie na koniec pierwszej rundy był szósty i tracił 0,9 pkt do trzeciego zawodnika. W finałowej serii upadł[274]. Spowodowało to spadek na 19. lokatę[275]. Konkurs drużynowy na dużym obiekcie odbywał się w trudnych warunkach atmosferycznych. Po skoku Stocha na 113,5 m w pierwszej grupie, Polska była ósma. Po zakończeniu pierwszej serii polska drużyna była piąta, a drugiej nie rozegrano[r][276].

12 marca podczas konkursu drużynowego PŚ w Lahti na skoczni Salpausselkä wraz z kolegami z reprezentacji stanął na najniższym stopniu podium[y][277]. Nazajutrz w zawodach indywidualnych był 9.[243] Sezon kończyła rywalizacja na skoczni Letalnica w Planicy. W pierwszym konkursie indywidualnym był siódmy[243][278]. W sobotę w serii próbnej przed konkursem drużynowym ustanowił swój nowy rekord życiowy (226 m)[279]. W konkursie drużynowym Polska zajęła czwarte miejsce[z][280]. 20 marca w ostatnim konkursie sezonu zimowego po raz trzeci w karierze triumfował w konkursie PŚ. W jedynej rozegranej serii skoczył na odległość 215,5 m[243]. Trzeci raz w historii, a po raz pierwszy od ponad 31 lat na podium stanęło dwóch Polaków (trzeci był kończący karierę Adam Małysz)[aa]. Reprezentacja polskich skoczków została sklasyfikowana na 3. miejscu w Pucharze Narodów, a sam Stoch znalazł się na 10. miejscu w generalnej klasyfikacji indywidualnej[281].

Po zakończeniu sezonu wziął jeszcze udział w benefisie Adama Małysza[282]. Choć konkurs skoków się nie odbył, Stoch był jednym z jedenastu skoczków, którzy wykonali niemierzony skok, mimo niekorzystnych warunków atmosferycznych[283].

2011/2012

Kamil Stoch podczas wygranych zawodów PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch podczas wygranych zawodów PŚ w Zakopanem
Stoch na najwyższym stopniu podium PŚ w Zakopanem
Stoch pod skocznią w Oslo, 11 marca 2012

Sezon rozpoczął od udziału w pierwszej edycji Lotos Poland Tour, zaliczanego do cyklu LGP. W inauguracyjnym konkursie w Wiśle zajął dziewiąte miejsce[284]. W Szczyrku stanął na najniższym stopniu podium[285]. 23 lipca podczas konkursu drużynowego w Zakopanem, Stoch skakał najgorzej z polskich reprezentantów, a także wszystkich skoczków, którzy zakwalifikowali się do drugiej serii. Polska zajęła szóste miejsce[ab][286].

Dzień później wziął udział w konkursie indywidualnym, w którym uplasował się na trzeciej pozycji[287]. Tym samym zakończył cykl Poland Tour na trzecim miejscu[288], wysuwając się też na tę pozycję w klasyfikacji generalnej LGP[289]. Kolejne letnie zawody odbywały się w Hinterzarten. W rywalizacji drużynowej Polska zajęła 2. pozycję, za reprezentacją Austrii[ac]. W rozgrywanym następnego dnia konkursie indywidualnym Stoch był 2., plasując się za Thomasem Morgensternem[290]. Ten wynik pozwolił mu awansować na drugie miejsce w klasyfikacji generalniej LGP[291]. W Courchevel Stoch ustanowił nowy rekord skoczni Tremplin Le Praz (137 m) i zajął trzecie miejsce[292]. Serię zawodów w krajach alpejskich kończyła rywalizacja w Einsiedeln na skoczni Andreas Küttel-Schanze. Odbyła się tylko jedna seria, w której Stoch wygrał[293].

17 września na LMP 2011 wywalczył swój pierwszy indywidualny tytuł letniego mistrza Polski[294].

W październiku wziął udział w dwóch konkursach kończących sezon letni. W Hinzenbach był 15. Natomiast w finale LGP w Klingenthal zwyciężył. Pozwoliło mu to na awans na drugą pozycję w klasyfikacji generalnej LGP[295].

Na początku sezonu PŚ 2011/2012 odbył się jednoseryjny konkurs drużynowy w Ruce. Polacy ze Stochem w składzie uplasowali się na 7. pozycji[ad][296]. W pierwszym zimowym konkursie indywidualnym, również w Kuusamo, zajął 4. pozycję[297]. Następnie wystartował w konkursie na normalnej skoczni w Lillehammer, gdzie zajął 3. miejsce. Tym samym po raz pierwszy w karierze awansował na trzecią pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[298]. Następnego dnia w konkursie na skoczni K-123 odpadł już po pierwszej serii, zajmując 48. pozycję. W tabeli generalnej spadł na 8. lokatę[299][300].

Podczas pierwszego konkursu indywidualnego w Harrachovie, uplasował się na 15. miejscu[301]. Dzięki zdobytym 16 punktom awansował na 7. pozycję w klasyfikacji generalnej, kosztem kontuzjowanego Romana Koudelki. Dzień później odbył się konkurs drużynowy. Polska zajęła w nim 5. miejsce[ae][302]. W niedzielnych zawodach indywidualnych Stoch był 13[303]. 17 grudnia 2011, na pierwszym konkursie w Engelbergu uplasował się na 12. miejscu[304]. W niedzielnych zawodach był drugi[305].

26 grudnia 2011 w Wiśle odbyły się MP. W drugiej serii zawodów Stoch oddał skok na odległość 136 m, czym ustanowił nowy rekord obiektu i zdobył złoty medal[306].

W pierwszym konkursie 60. Turnieju Czterech Skoczni Stoch zajął 23. miejsce, po oddanym w złych warunkach skoku na 107 m[307]. Podczas konkursu w Ga-Pa zajął 4. miejsce[308]. W klasyfikacji generalnej TCS awansował na 9. miejsce z łączną notą 489,1 pkt[309]. Podczas konkursu w Innsbrucku prowadził po pierwszej serii, w którym skoczył na odległość 132,5 m[310]. W drugiej skoczył 108 m i spadł na dziewiąte miejsce[310]. W kończącym Turniej jednoseryjnym konkursie w Bischofshofen był ponownie 9. W całym TCS zajął 8. lokatę[311]. Występy w turnieju nie zmieniły jego pozycji w klasyfikacji łącznej PŚ – nadal był siódmy, z dorobkiem punktowym 364 pkt i stratą 2 pkt do wyprzedzającego go bezpośrednio Freunda[312].

15 stycznia 2012 odbyły się pierwsze dwa konkursy w lotach, otwierające Puchar Świata w lotach narciarskich 2011/2012. W pierwszym z nich, jednoseryjnym, Stoch zajął 6. miejsce, ze stratą 0,7 pkt. do piątego Skletta[313]. Awansował dzięki temu na szóstą pozycję w klasyfikacji generalnej[314]. W drugim konkursie początkowo sklasyfikowano go na 4. pozycji, jednak po dyskwalifikacji Schlierenzauera awansował na miejsce trzecie[315]. Dzięki temu ponownie awansował o jedną pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[316] i przesunął się na 5. lokatę w klasyfikacji lotów[317].

20 stycznia 2012 odbył się pierwszy z dwóch konkursów PŚ w Zakopanem. Po skoku na odległość 125,5 m w pierwszej serii zajmował drugą pozycję. W drugiej zaś skoczył 135 m, co było najdłuższą odległością w konkursie. Tym samym Stoch odniósł czwarte w karierze zwycięstwo, a drugie na Wielkiej Krokwi[318]. W drugim konkursie był siódmy[319]. W klasyfikacji generalnej spadł na szóstą lokatę[320]. W Sapporo stanął dwukrotnie na podium – był trzeci[321], a dzień później – drugi[322]. Dzięki zdobytym w Japonii 140 punktom, powrócił na piątą pozycję w klasyfikacji generalnej, z przewagą 54 punktów nad Freitagiem i stratą 34 do Morgensterna[323].

W pierwszym konkursie w Predazzo uplasował się na 7. miejscu, ze stratą 4,2 pkt. do podium[324]. Następnego dnia zawodów na Trampolino Dal Ben odniósł drugie w sezonie zwycięstwo[325]. Pozwoliło mu to także wyprzedzić w klasyfikacji generalnej Thomasa Morgensterna i przesunąć się na 4. miejsce[326]. Zawody w Willingen zainaugurowały FIS Team Tour 2012. W sobotnim konkursie drużynowym Polska była siódma[af][327]. Dzień później Stoch zajął miejsce piąte[af][328] – była to ostatnia punktowana lokata, której dotąd nigdy nie zdobył[329]. Po odwołaniu konkursu w Klingenthal, kolejne zawody przeprowadzono w Oberstdorfie na skoczni do lotów. Stoch był tam szósty[330]. Dzień później, w konkursie drużynowym, w jedynej serii zdobył najmniej punktów z reprezentantów swojego kraju, a Polska uplasowała się na szóstej pozycji[331]. W klasyfikacji generalnej PŚ pozostał na czwartej lokacie i zmniejszył swoją różnicę do trzeciego zawodnika do 100 punktów[332]. W klasyfikacji lotników spadł na szóste miejsce[333].

Na MŚ w lotach 2012 startował jako jeden z faworytów do medali[334]. 24 lutego, w pierwszej serii konkursowej skakał jako trzydziesty piąty. Przed jego próbą nastąpiła przerwa w oczekiwaniu na poprawę warunków atmosferycznych. Po kilkuminutowym oczekiwaniu oddał skok w złych warunkach. Plasował się na trzydziestej drugiej pozycji, z odległością 152,5 m (najkrótszą w konkursie). Po nim nastąpiła kolejna przerwa w rywalizacji, a ostatecznie podjęta została decyzja o anulowaniu wszystkich dotychczasowych wyników. Jednocześnie w zamian za odwołane serie konkursowe, postanowiono przeprowadzić dodatkową serię dnia następnego[335][336]. W pierwszej serii sobotniego konkursu indywidualnego skoczył 191 m i był 12. W drugiej oddał skok na 211,5 m i finalnie zajął dziesiąte miejsce, ze stratą 54,8 pkt. do zwycięzcy, Roberta Kranjca[337]. W rywalizacji drużyn Polska była 7.[af]

Kolejne pucharowe konkursy rozegrano w Lahti na Salpausselkä K-90. Zawody drużynowe Polacy ukończyli na trzeciej pozycji, tracąc 0,6 punktu do drugich Niemców[ag]. Stoch, który był najlepszy w swojej kadrze, lądował na 92,5 m i 89,5 m[338]. Dzień później nie awansował do drugiej serii (zajął 39. pozycję)[339]. Na zawodach w Trondheim uplasował się na 6. miejscu[340]. Jednocześnie spadł w klasyfikacji Pucharu na 5. pozycję, o 15 punktów za Daikiego Itō[341].

W Oslo Stoch był 11. Przy czwartym miejscu Ito oznaczało to zmniejszenie szans na podium w końcowej klasyfikacji generalnej. Stoch powiększył za to przewagę punktową nad szóstym Morgensternem, który nie zakwalifikował się do drugiej serii[342]. W dniach 16–18 marca rozegrano finał Pucharu Świata na Planicy. W pierwszym konkursie indywidualnym Stoch uplasował się na 9. miejscu[343]. W konkursie drużynowym Polska była piąta[ah][344]. W niedzielnych, jednoseryjnych, zawodach oddał skok na 199 m, co dało mu jedenastą pozycję w konkursie[345].

Sezon 2011/2012 ukończył na piątym miejscu (najlepszym w dotychczasowej karierze) w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata z dorobkiem 1078 punktów, a stratą 247 punktów do zwycięzcy, Andersa Bardala[346]. Stoch w tym sezonie stawał na podium siedmiokrotnie – zwyciężał dwa razy, dwukrotnie był drugi i trzykrotnie trzeci. W klasyfikacji lotów był szósty, co również było jego najlepszym wynikiem. Stracił 162 punkty do najlepszego lotnika sezonu, Roberta Kranjca. Stawał na podium jednego konkursu lotów – był trzeci w Tauplitz.

W dniach 24–25 marca w Zakopanem przeprowadzono dwa konkursy o MP. W rywalizacji drużynowej najlepszy okazał się AZS Zakopane ze Stochem w składzie[347]. Następnego dnia został indywidualnym mistrzem kraju, wyprzedzając drugiego Bartłomieja Kłuska o 34,4 pkt[348].

2012/2013

Stoch z drużyną, z którą stanął na podium PŚ w Zakopanem
Stoch podczas skoku w indywidualnym konkursie PŚ w Zakopanem
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Kamil Stoch po zwycięstwie w Val di Fiemme na rękach Dawida Kubackiego i Piotra Żyły
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Kamil Stoch ze złotym medalem mistrzostw świata w Val di Fiemme
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Stoch podczas konkursu drużynowego na MŚ 2013
(c) Tadeusz Mieczyński, CC BY-SA 3.0
Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła i Maciej Kot, brązowa drużyna MŚ 2013

Stoch został powołany do prowadzonej przez Łukasza Kruczka pierwszej grupy kadry A reprezentacji Polski w sezonie 2012/2013[349]. LGP 2012 rozpoczęło się w Wiśle od konkursu drużynowego. Polska zajęła drugie miejsce[ai][350]. Następnego dnia w konkursie indywidualnym Stoch zajął 7. miejsce[351].

W letnich MP 2012 zdobył brązowy medal. Stracił 0,8 pkt do srebrnego medalisty Krzysztofa Bieguna i 21,7 pkt do zwycięzcy, Macieja Kota[352]. Po absencji w kilku konkursach LGP spadł w klasyfikacji tej serii na 41. miejsce[353]. Powrócił do rywalizacji w tym cyklu w Hinzenbach, gdzie był dziewiąty[354]. W klasyfikacji generalnej znalazł się na trzydziestej pozycji[355]. W Klingenthal zajął 11. miejsce[356]. W klasyfikacji generalnej cyklu był ostatecznie 25. z dorobkiem 89 pkt, co było trzecim rezultatem wśród reprezentantów Polski w LGP.

6 października zwyciężył w zawodach o Puchar Solidarności na Wielkiej Krokwi. Pokonał Macieja Kota o 0,1 pkt[357].

Sezon PŚ 2012/2013 rozpoczął w Lillehammer – zajął tam 30. miejsce[358]. W następnym konkursie uplasował się na 36. pozycji[359]. Po zakończeniu pucharowej rywalizacji w Norwegii znajdował się na 40. pozycji w klasyfikacji generalnej[360]. Podczas kwalifikacji do konkursu w Ruce po raz pierwszy od stycznia 2010 nie wywalczył awansu do głównego konkursu, zajmując w nich 50. miejsce[361]. W konkursie drużynowym oddał skok na 104,5 m, Polska zajęła ostatnie, 11. miejsce[362]. Wobec słabych wyników na starcie sezonu sztab szkoleniowy podjął decyzję o wysłaniu Stocha do Ramsau, by tam poprawił swoją formę. Nie wziął przez to udziału w pucharowych konkursach na Krasnej Polanie. Tydzień później pojawił się na starcie zawodów PŚ w Engelbergu. Po pierwszej serii Polak był liderem, po skoku na 132,5 m. Jego próba w drugiej kolejce była o 1,5 m dłuższa, jednak Stoch spadł na miejsce drugie, ustępując zwycięzcy, Andreasowi Koflerowi o 0,1 pkt[363]. Następnego dnia na tej samej skoczni był 14.[364] Po tych zawodach zajmował 18. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[365].

26 grudnia zwyciężył w Konkursie Świątecznym w Wiśle[366].

W pierwszym konkursie 61. Turnieju Czterech Skoczni zajął 13. miejsce ze stratą 44,3 pkt. do zwycięzcy, Andersa Jacobsena[367]. Po tych zawodach spadł o jedną pozycję w generalnej tabeli PŚ[368]. W Ga-Pa w pierwszej serii konkursowej oddał skok na 142 m i plasował się na drugim miejscu. W drugiej serii skoczył 131,5 m i zajął szóste miejsce, wraz z Dmitrijem Wasiljewem[369]. Po konkursie przesunął się na siódme miejsce w klasyfikacji turnieju[370] i na siedemnaste w PŚ[371]. W Innsbrucku po pierwszej serii plasował się na czwartej pozycji. W drugiej oddał skok na 123 m, co przy krótszych próbach wyprzedzających go po pierwszej rundzie Jacobsena i Bardala, dało awans na drugą pozycję, ze stratą 12,8 pkt. do zwycięzcy Schlierenzauera[372]. Po tym konkursie awansował na szóstą pozycję w klasyfikacji Turnieju[373] i na dziesiątą w klasyfikacji PŚ[374]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 4. miejscu – do trzeciego Stefana Krafta stracił 1,1 pkt[375]. Tym samym uplasował się na czwartym miejscu w klasyfikacji końcowej Turnieju Czterech Skoczni, tracąc 2 pkt. do trzeciego Toma Hilde i 73 pkt. do zwycięzcy, Gregora Schlierenzauera. Jego łączna nota wyniosła 1027,2 pkt[376]. Po TCS awansował na ósme miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[377] (przed jego rozpoczęciem był osiemnasty).

W rozgrywanym 9 stycznia konkursie w Wiśle Stoch zajął miejsce siódme[378]. Kolejne zawody PŚ odbywały się w Zakopanem. Najpierw rozegrano konkurs drużynowy. W pierwszej jego serii Stoch, który startował jako ostatni w swoim zespole, oddał skok na 133 m. Reprezentacja Polski prowadziła po pierwszej serii z przewagą 25,7 pkt. nad Słowenią. Przed jego skokiem w drugiej serii Polska plasowała się na miejscu drugim, za zespołem słoweńskim. Stoch skoczył na odległość 130 m, jednak nie wystarczyło to na zwycięstwo w konkursie, a Polska zajęła 2. miejsce[aj][379]. Dzień później odbył się konkurs indywidualny, w którym Stoch zajął 3. miejsce[380]. Po konkursach w Polsce Stoch był klasyfikowany na siódmym miejscu w PŚ, tracąc 455 punktów do lidera, Schlierenzauera[381].

Następne konkursy rozegrano w Sapporo. Stoch w pierwszym konkursie uplasował się na dziewiątym miejscu. W drugim był 5[382]. Awansował też na piąte miejsce w tabeli PŚ[383].

Podczas pierwszych lotów w sezonie, na skoczni Vikersundbakken, zajął piąte miejsce. W drugiej tego konkursu oddał skok na odległość 232,5 m, bijąc swój rekord życiowy i wyrównując rekord Polski należący do Piotra Żyły[384]. W drugim konkursie sklasyfikowany na siódmej pozycji[382]. Po raz kolejny awansował w generalnej klasyfikacji PŚ – zajmował piąte miejsce, ze stratą 460 pkt. do lidera[385], zaś w klasyfikacji lotów był o jedno miejsce niżej, tracąc 79 pkt[386].

Na mamucim obiekcie w Harrachovie rozegrano dwa konkursy jednego dnia. W pierwszym z nich Stoch zajął 9. miejsce[387]. Drugi konkurs składał się tylko z jednej serii, w której Polak był ósmy[388]. W tabeli PŚ w lotach spadł na ósme miejsce[389].

W konkursie drużynowym w Willingen podczas FIS Team Tour Polacy zajęli 5. miejsce[ak][390]. Zawody indywidualne zostały odwołane. Konkurs w Klingenthal Stoch ukończył na 30. miejscu po dyskwalifikacji w drugiej serii[391]. W kończących FIS Team Tour zawodach w Oberstdorfie nie wziął udziału.

Stoch znalazł się w polskim składzie na MŚ 2013 w Val di Fiemme. W pierwszej serii konkursu na skoczni normalnej plasował się na drugiej pozycji (102 m), tracąc 2,8 pkt do lidera, Andersa Bardala. W drugiej osiągnął 97 m, ze słabym lądowaniem i spadł na ósme miejsce[392]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni oddał najdłuższy skok – 131,5 m. Był liderem po zakończeniu pierwszej kolejki, wyprzedzając drugiego Petera Prevca o 5,1 pkt. W finałowej serii osiągnął 130 m i zdobył złoty medal, mając o 6,1 pkt. więcej od drugiego Prevca, a o 6,7 od trzeciego Jacobsena[393]. Zaraz po zawodach Stoch i Prevc byli zagrożeni dyskwalifikacją za zdjęcie kombinezonów. Przepis ten miał być wprowadzony dzień wcześniej, ostatecznie anonimowy protest został przez sędziów odrzucony[394]. Mistrzem świata został w ten sam dzień, w który dokonał tego Adam Małysz dekadę wcześniej w tym samym miejscu. Stoch wziął udział w konkursie drużynowym na dużej skoczni, w którym zgłoszony był do czwartej grupy zawodników. Przed jego pierwszą próbą Polska klasyfikowana była na piątym miejscu. Oddał on skok na 134 metr i po zakończeniu pierwszej kolejki Polska zajmowała czwarte miejsce, przegrywając o pięć punktów z trzecimi Niemcami. W drugiej startował, na prośbę trenera, z obniżonej o dwie pozycje belki i osiągnął 130 metrów. W pierwotnych wynikach zawodów jego drużyna zajęła czwarte miejsce, jednak po ponownym podliczeniu punktów na prośbę Niemców uplasowali się na miejscu trzecim (błędnie obliczona była nota Andersa Bardala, przez co Norwegia znajdowała się przed Polską). Tym samym Polacy z Kamilem Stochem w składzie zdobyli brązowy medal, przegrywając o 0,8 pkt. z reprezentacją Niemiec[ac][395].

9 marca odbył się konkurs drużynowy PŚ w Lahti, w którym Polska zajęła trzecią pozycję, przegrywając drugie miejsce o 2,6 pkt., a do zwycięskiej reprezentacji Niemiec tracąc 43,3 pkt[al][396]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 5. miejsce – do podium stracił 0,7 pkt.[397] Jego strata w klasyfikacji generalnej do sklasyfikowanego na czwartej pozycji Freunda wzrosła do 112 punktów[398]. W następnym konkursie, w Kuopio, Stoch odniósł zwycięstwo, oddając skoki na 135 m i 129 m. Polak oddał skok o pół metra krótszy od rekordu obiektu. Jego przewaga nad drugim zawodnikiem, Ito, wyniosła 10,9 pkt.[399] Polak utrzymał się na piątym miejscu w klasyfikacji PŚ, zmniejszając stratę do czwartego zawodnika (Jacobsena) do 45 pkt.[400] Trzy dni później w Trondheim wygrał po raz siódmy w karierze. Po pierwszej serii był trzeci, po skoku na odległość 131 m, w drugiej wylądował na 140 m. Jednocześnie było to 50. w historii Pucharu Świata zwycięstwo reprezentanta Polski. Stoch przesunął się także na trzecie miejsce w tabeli PŚ. Kolejne pucharowe zawody, w Oslo, zakończyły się dla Stocha miejscem czwartym[401].

Ostatnią część PŚ rozegrano w Planicy. W piątkowym konkursie indywidualnym Stoch dwukrotnie wylądował na 200. metrze, co dało mu 11. pozycję[402]. W klasyfikacji generalnej jego przewaga nad Freundem zmalała do 27 pkt., a nad Jacobsenem, który doznał poważnego upadku, wzrosła do 43 pkt[403]. Dzień później odbył się konkurs drużynowy. Reprezentacja Polski zajęła czwarte miejsce, ze stratą 3,5 pkt. do trzecich Austriaków[aj][404]. W finałowych zawodach Stoch walczył o trzecią pozycję w klasyfikacji PŚ – w związku z kontuzją Jacobsena, jedynym konkurentem był dla niego Freund. W pierwszej serii Polak oddał skok na 205,5 m i plasował się na czwartej pozycji, mając 0,1 pkt. przewagi nad Niemcem. W drugiej skoczył o półtora metra dalej i finalnie sklasyfikowany został na ósmej pozycji, o jedną wyżej niż Freund[405].

W klasyfikacji PŚ w sezonie 2012/2013 Stoch uplasował się na trzeciej pozycji, najwyższej w dotychczasowej karierze. Zdobył 953 pkt., o 667 pkt. mniej od zdobywcy Kryształowej Kuli – Gregora Schlierenzauera, a 46 pkt. do drugiego Andersa Bardala. Jego przewaga nad czwartym Freundem wyniosła 30 pkt.[406] Wygrał dwa konkursy PŚ, w pięciu stawał na podium, w siedemnastu zajmował miejsce w czołowej dziesiątce. W tabeli PŚ w lotach narciarskich zajął dziewiąte miejsce, zdobywając 198 pkt. Do zdobywcy Małej Kryształowej Kuli, Schlierenzauera, stracił 346 pkt.[407]

Kilka dni później rywalizował jeszcze na dużej skoczni w Wiśle o mistrzostwo Polski. W zawodach zespołowych jego WKS Zakopane uplasował się na 4. miejscu (Stoch nie ustał pierwszego skoku), a nazajutrz samodzielnie zdobył srebrny medal, ustępując o 0,9 pkt. Maciejowi Kotowi[408].

2013/2014

Kamil Stoch pod skocznią w Wiśle w sierpniu 2013

Stoch znalazł się w prowadzonej przez Łukasza Kruczka kadrze A reprezentacji Polski[409]. 20 lipca wziął udział w zawodach o Puchar Prezesa PZN w Wiśle, gdzie zajął piąte miejsce[410].

W otwierających LGP 2013 zawodach w Hinterzarten zajął 8. miejsce[411]. Na skoczni w Wiśle, podczas kolejnej rundy GP, polska reprezentacja wygrała zawody drużynowe[412]. Następnie rozegrano konkurs indywidualny. Stoch zajął 5. miejsce[413]. Awansował na szóstą lokatę w klasyfikacji generalnej[414]. Kolejny konkurs GP, tym razem w Courchevel, ukończył na miejscu czwartym ze stratą 0,3 pkt do podium[415]. W Einsiedeln odniósł zwycięstwo, wyprzedzając drugiego Macieja Kota o 1,4 pkt[416]. Dzięki temu awansował na drugą pozycję w klasyfikacji LGP, ze stratą 113 pkt. do Wellingera[417].

W rozegranych 2 września 2013 letnich MP w Szczyrku zajął czwarte miejsce. Do dwójki srebrnych medalistów stracił pół punktu[418]. Pięć dni później wziął udział w konkursie o Puchar Solidarności na Wielkiej Krokwi (8. miejsce)[419]. W kolejnych krajowych zawodach (o MP) Stoch zajął piątą lokatę[420]. Stoch nie brał udziału w sześciu kolejnych konkursach LGP, które odbywały się w Azji i spadł na ósmą pozycję w klasyfikacji generalnej[421]. W ostatnich międzynarodowych letnich zawodach w 2013 na skoczni w Klingenthal zajął ostatnie, 50. miejsce[422]. W generalnej klasyfikacji znalazł się na dziewiątym miejscu.

Sezon PŚ 2013/2014 rozpoczął się także w Klingenthal. W jednoseryjnym konkursie drużynowym Polska zajęła czwarte miejsce. Drugiego dnia, w konkursie indywidualnym, toczącym się w zmiennych warunkach atmosferycznych Stoch zajął 37. miejsce[423]. W Ruce był 10[424]. Po tym konkursie był sklasyfikowany na 19. miejscu w PŚ z dorobkiem 26 punktów[425]. Na normalnej skoczni w Lillehammer reprezentacja Polski zadebiutowała w pucharowym konkursie drużyn mieszanych (dwie zawodniczki i dwaj zawodnicy). Zajęła ona ostatnią, 14. pozycję, a Stoch uzyskał 88,5 m[426]. Dzień później, na tym samym obiekcie, w rywalizacji indywidualnej Stoch zajął 20. miejsce[427]. W ostatnim dniu zawodów rywalizacja odbyła się na obiekcie K–123. Stoch ukończył konkurs na 18. miejscu[428]. W generalnym rankingu PŚ znajdował się na 21. pozycji.

W Titisee-Neustadt stanął po raz pierwszy w sezonie na podium – był drugi[429]. Następnego dnia wygrał konkurs[430]. Za oba występy otrzymał od organizatorów tytuł Man of the Day. W klasyfikacji pucharowej przesunął się na czwartą pozycję[431].

W Engelbergu zajmował siódme miejsce po pierwszej serii. W finałowej rundzie objął prowadzenie po swojej próbie, a ostatecznie został wyprzedzony tylko przez Jana Ziobrę[432]. Była to pierwsza sytuacja od 1980, gdy na dwóch pierwszych miejscach konkursu PŚ znaleźli się reprezentanci Polski. Ponadto Stoch został nowym liderem klasyfikacji generalnej[433]. W drugim konkursie zwyciężył i umocnił się na pozycji lidera PŚ[434].

Następnie Stoch wziął udział w 62. Turniej Czterech Skoczni, gdzie był jednym z głównych faworytów do zwycięstwa[435]. W Oberstdorfie zajął 13. miejsce[436]. W Garmisch uplasował się na siódmym miejscu[437]. W tabeli Turnieju przesunął się na miejsce dziewiąte. W Innsbrucku w jednoseryjnych zawodach zajął najniższy stopień podium oraz awansował w klasyfikacji TCS na 8. miejsce[438]. W ostatnim konkursie Stoch zajął ósmą lokatę w zawodach i siódmą w całym TCS[439].

W następny weekend na skoczni w Tauplitz odbyły się jedyne w tamtym sezonie PŚ zawody w lotach. W sobotnim konkursie Stoch zajął 6. pozycję[440]. W niedzielę był dziewiąty po lotach. Awansował wówczas z zajmowanego po pierwszej rundzie trzynastego miejsca[441]. W tabeli Pucharu Świata w lotach sklasyfikowano go na siódmej pozycji z dorobkiem 69 pkt.[442], natomiast w generalnej klasyfikacji PŚ pozostał na czele stawki zawodników[443].

16 stycznia zajął 2. miejsce w konkursie w Wiśle, przegrywając tylko o 0,9 pkt. z Andreasem Wellingerem[444]. Dwa dni później rozpoczął się PŚ w Zakopanem. W zawodach drużynowych Polska zajęła 4. miejsce[am][445][446]. W konkursie indywidualnym, rozgrywanym w bardzo zmiennych warunkach atmosferycznych, był siedemnasty[447][448]. Zwiększył swoją przewagę nad Schlierenzauerem w klasyfikacji generalnej do 51 pkt.[449] Tego samego dnia ogłoszono nominacje olimpijskie dla polskich skoczków, otrzymał ją m.in. Stoch[450].

Olimpijska reprezentacja Polski nie wystartowała w zawodach PŚ w Sapporo. W tamtejszych konkursach trzeci dotąd w klasyfikacji generalnej Prevc zdobył 180 punktów, a Stoch spadł na drugie miejsce w tabeli. Strata Polaka do nowego lidera wynosiła 91 pkt[451].

W Willingen odbyły się ostatnie konkursy PŚ przed igrzyskami. Stoch odniósł tam dwa zwycięstwa[452][453]. Prevc zajął trzecie miejsce, co pozwoliło Polakowi powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej[454].

Skocznie olimpijskie RusSki Gorki, gdzie Stoch zdobył dwa złote medale

9 lutego odbył się pierwszy z dwóch indywidualnych konkursów olimpijskich. W konkursie Stoch oddał dwa najdłuższe skoki w obu seriach (105,5 m oraz 103,5 m) i wyprzedził drugiego Petera Prevca o 12,7 pkt. Za swój skok Stoch w drugiej rundzie uzyskał dwie noty dwudziestopunktowe. Tym samym zdobył on swój pierwszy olimpijski medal i został drugim, po Wojciechu Fortunie, Polakiem, który został mistrzem olimpijskim w skokach narciarskich. Jego nota – 278 pkt. – jest najwyższą w historii olimpijskich zawodów na skoczni normalnej. Dzień później w Parku Olimpijskim w Soczi z rąk Ireny Szewińskiej odebrał złoty medal[455].

12 lutego na drugim treningu na dużej skoczni Stoch upadł, w wyniku czego doznał stłuczenia i skręcenia stawu łokciowego[456]. 15 lutego, podczas drugiego konkursu indywidualnego na dużej skoczni na Krasnej Polanie, zdobył swój drugi złoty medal olimpijski. Osiągnął wówczas 139 m i 132,5 m. Srebro przypadło Japończykowi Noriakiemu Kasaiemu (przegrał ze Stochem o 1,3 pkt.), a brąz zdobył Peter Prevc. Tym samym Stoch został pierwszym polskim sportowcem w historii, który zdobył dwa złote medale na jednych zimowych igrzyskach olimpijskich i czwartym, wliczając igrzyska letnie[an]. Został też trzecim w historii skoczkiem narciarskim, który zdobył na jednych igrzyskach dwa złote medale w konkursach indywidualnych – poprzednio dokonali tego Matti Nykänen i dwukrotnie Simon Ammann.Złoty medal Stocha na dużej skoczni był 70. złotym medalem w historii startów Polaków na igrzyskach olimpijskich.

17 lutego wystąpił jeszcze w konkursie drużynowym. Polska zajęła czwarte, najwyższe w historii olimpijskiej rywalizacji, miejsce. Stoch skoczył 130,5 m oraz 135 m, co dało mu trzecią najwyższą notę w stawce[457].

Skoczkowie do rywalizacji w PŚ powrócili 26 lutego, kiedy to zorganizowano konkurs na skoczni Lugnet w Falun. Dzień wcześniej, podczas sesji kwalifikacyjnej Stoch osiągnął 129,5 m i został nowym rekordzistą zmodernizowanej skoczni[458]. W konkursie ustanowił kolejny rekord obiektu – 134,5 m (poprawiony jeszcze w tych samych zawodach przez zwycięzcę, Severina Freunda) i zajął 4. miejsce. Liderem klasyfikacji generalnej został Peter Prevc, który w tym konkursie był drugi. Dwa dni później skoczkowie przenieśli się do Finlandii, gdzie na skoczni Salpausselkä w Lahti przeprowadzono konkurs indywidualny. Stoch był tam trzeci, a Prevc – czwarty ze stratą 0,2 pkt., dzięki czemu różnica w klasyfikacji generalnej pomiędzy nimi zmniejszyła się do 7 pkt.[459] Następnego dnia, w sobotnim konkursie drużynowym reprezentacja Polski ze Stochem w składzie zajęła 7. miejsce. W niedzielnych zawodach indywidualnych, po pierwszej serii Stoch plasował się na drugim miejscu. W drugiej osiągnął odległość 134,5 m, o metr krótszą niż rekord obiektu i wygrał konkurs[460]. Powrócił na pozycję lidera PŚ, z przewagą 53 punktów nad Prevcem[461]. Dwa dni później w Kuopio Stoch znów wygrał[462]. Prevc był czwarty, co pozwoliło Stochowi powiększyć nad nim przewagę w klasyfikacji Pucharu do 103 punktów[463].

7 marca odbyły się zawody PŚ w Trondheim. Stoch zajął w nich 9. miejsce. Peter Prevc odpadł po pierwszej serii i nie zdobył punktów[464]. Dwa dni później rozegrany został konkurs w Oslo, gdzie Stoch był trzeci[465][466]. Po konkursach w Norwegii przewaga Stocha nad wiceliderem klasyfikacji generalnej zwiększyła się do 168 pkt[467].

13 marca rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2014 w Harrachovie. W pierwszej serii konkursowej osiągnął 186 m i zajmował szóste miejsce, tracąc 23,1 pkt. do lidera, Prevca. W drugiej rundzie uzyskał 190 m i awansował na piąte miejsce, a jego strata do lidera (którym został Freund) wzrosła do 27,2 pkt. Do podium tracił 11,8 pkt[468]. Kolejne dwie serie zostały odwołane, w związku z czym Stoch był ostatecznie piąty[469], poprawiając swój najlepszy wynik sprzed dwóch lat. Znalazł się również w składzie na konkurs drużynowy, który jednak się nie odbył[470].

21 marca odbył się konkurs indywidualny na Bloudkovej velikance w Planicy. Stoch ukończył zawody na 4. pozycji, tracąc 5,2 pkt. do zwycięzcy, Freunda. Tym samym zapewnił sobie zdobycie pierwszej w karierze Kryształowej Kuli[471]. Następnego dnia odbył się ostatni w sezonie konkurs drużynowy. Polacy zajęli 2. miejsce – wyprzedzili Norwegów o 0,3 pkt., a do zwycięskich Austriaków stracili 38 pkt[ao][472]. 23 marca odbył się ostatni konkurs indywidualny w sezonie. Po pierwszej serii Stoch ze skokiem na 139 m prowadził w konkursie z przewagą 0,9 pkt. nad Andersem Bardalem. W finale oddał skok na odległość 136 m, co spowodowało jego spadek na czwarte miejsce, ze stratą 0,1 pkt. do trzeciego w konkursie Bardala. Zawody wygrał Prevc[473].

Stoch w sezonie 2013/14 zdobył łącznie 1420 pucharowych punktów, o 108 pkt. więcej niż drugi Peter Prevc i 117 pkt. więcej od trzeciego Severina Freunda. Wygrał 6 konkursów, a 12 razy stanął na podium. Jako drugi polski skoczek – po Adamie Małyszu – i trzeci polski sportowiec (po Małyszu i Justynie Kowalczyk) wywalczył PŚ FIS. Kryształową Kulę za zwycięstwo w PŚ zawodnik odebrał z rąk prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzeja Kraśnickiego[474].

2014/2015

Stoch w Einsiedeln
Stoch w Einsiedeln

W sezonie 2014/2015 został powołany do kadry A, prowadzonej przez Łukasza Kruczka[475]. 19 lipca podczas LMP 2014 w Wiśle Stoch został drugi raz w karierze indywidualnym letnim mistrzem kraju[476]. W konkursie zespołów zdobył brązowy medal[ap][477].

Pierwszą częścią LGP 2014 był konkurs w Wiśle. W kwalifikacjach do konkursu indywidualnego zajął 47. miejsce. Zgodnie z nowymi regułami wynik ten liczył się do ostatecznej klasyfikacji konkursu[478]. W pierwszej serii był ósmy i nie awansował do finałowej rundy, jednak zdobył punkty za 26. miejsce[479]. Dzień wcześniej w konkursie drużyn Polska odniosła zwycięstwo, a Stoch uzyskał najlepszy indywidualnie rezultat[ac][480]. Następnie rozegrano w Szczyrku Memoriał Olimpijczyków, w którym Stoch zajął 20. miejsce[481].

W konkursie LGP w Einsiedeln zajął ostatecznie piątą lokatę[482]. Awansował na dziewiąte miejsce w klasyfikacji łącznej cyklu, tracąc 110 pkt. do prowadzącego Piotra Żyły[483]. W konkursie LGP w Courchevel stanął na najniższym stopniu podium[484]. Dzięki temu awansował na szóste miejsce w klasyfikacji generalnej[485]. W wyniku absencji w czterech konkursach rozgrywanych w Azji, Stoch spadł na piętnaste miejsce w tabeli łącznej cyklu[486]. 28 września wziął udział w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni w Hinzenbach, rozgrywanym według klasycznych zasad. Zajął 11. pozycję[487]. Przesunął się dzięki temu na 14. miejsce w klasyfikacji generalnej[488]. W kończącym sezon LGP konkursie w Klingenthal osiągnął 36. miejsce i ostatecznie zajął 16. lokatę w klasyfikacji łącznej cyklu, z dorobkiem 136 punktów[16]. 11 października odbyły się letnie MP na skoczni normalnej w Szczyrku. Stoch zdobył srebrny medal. Przegrał o 5 pkt. z Piotrem Żyłą[489].

Podczas treningu przed pierwszymi zawodami o PŚ w Klingenthal Stoch doznał kontuzji kostki i z tego powodu nie wystartował w konkursie drużynowym, a dzień później w indywidualnym[490]. Diagnoza wykazała, że staw skokowy był blokowany przez narośl chrzęstno-kostną, która tworzyła się w jego stopie od dłuższego czasu. 4 grudnia Stoch przeszedł dwugodzinną operację w Nowym Targu, po której przystąpił do rehabilitacji (m.in. w sanatorium w Busku Zdroju). Z tego powodu nie wystartował w dziewięciu konkursach indywidualnych PŚ[491]. 24 grudnia, po opuszczeniu rozgrywanych dzień wcześniej MP, oddał pierwsze treningowe skoki po kontuzji i został dokooptowany do składu reprezentacji Polski na 63. Turniej Czterech Skoczni[492].

W Oberstdorfie zajął 4. pozycję. Do pierwszego lidera TCS tracił 17 pkt[493]. W klasyfikacji generalnej PŚ pojawił się na 30. miejscu[494]. W Ga-Pa był piętnasty[495]. W klasyfikacji turnieju spadł na dziesiątą lokatę[496]. W Innsbrucku zajął 7. pozycję[497]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 15. miejscu. W klasyfikacji generalnej Turnieju uplasował się ostatecznie na dziesiątym miejscu[498], natomiast w tabeli łącznej PŚ sklasyfikowany był na 24. pozycji ze 118 zdobytymi punktami[499].

Następnymi konkursami w kalendarzu PŚ były loty na przebudowanej skoczni Kulm, jednak sztab trenerski podjął decyzję, aby Stoch i reszta kadry narodowej pozostali w kraju, by przygotowywać się na zawody PŚ w Wiśle i Zakopanem[500].

W trakcie kwalifikacji do Konkursu w Wiśle Stoch uzyskał 139,5 m, o pół metra więcej od ówczesnego rekordu skoczni, jednak podparł swój skok[501]. W jednoseryjnym konkursie głównym uplasował się na 15. miejscu[502]. 17 stycznia odbył się konkurs drużynowy na Wielkiej Krokwi. Polska zajęła 5. miejsce[aq][503]. Następnego dnia w Zakopanem odbyły się kwalifikacje i konkurs indywidualny. Stoch zwyciężył w tych obu tych rywalizacjach. Tym samym wygrał swój trzeci zakopiański konkurs PŚ w karierze[504][505]. Po dwóch powyższych konkursach awansował z 24. na 16. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ, posiadając 234 punkty. Wyprzedzając Piotra Żyłę, został najwyżej sklasyfikowanym reprezentantem Polski[506].

Wobec sytuacji Stocha w klasyfikacji generalnej PŚ zdecydowano, że pojedzie on na konkursy do Sapporo. W pierwszym konkursie Polak zajął 7. miejsce[507]. W kolejnym konkursie prowadził po pierwszej serii dzięki o skokowi na odległość 140 m. Tym samym wyrównał też rekord skoczni należący do Roara Ljøkelsøya (z 2005) i Austriaka Andreasa Koflera (z 2014). W drugiej serii osiągnął odległość 125,5 m i ostatecznie zajął 2. miejsce. Po występach w Sapporo Stoch awansował na 12. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ[508].

W konkursie w Willingen skoczył 147,5 m i prowadził w zawodach. W finałowej serii Stoch skoczył 142,5 m, co dało mu zwycięstwo i 14,6 pkt. przewagi nad drugim w konkursie Petrem Prevcem[509]. Było to piętnaste w karierze zwycięstwo Stocha w PŚ[16]. Następnego dnia odbył się konkurs drużynowy. Polacy zajęli w nim ostatnie miejsce z powodu dyskwalifikacji Stocha za nieprzepisowy kombinezon[510]. W drugim z konkursów indywidualnych Stoch był siódmy[511]. Po niemieckich zawodach Stoch przesunął się o kolejne miejsce w tabeli łącznej PŚ – był jedenasty, z dorobkiem punktowym 486 pkt. i stratą 28 pkt. do zamykającego czołową dziesiątkę Richarda Freitaga[512]. W zawodach w Titisee-Neustadt zajął 4. miejsce w pierwszym konkursie[513]. Dzień później był drugi[514]. W klasyfikacji generalnej PŚ Polak miał na swoim koncie 616 pkt. i zajmował w niej ósme miejsce. Zdobytymi w Neustadt punktami wyprzedził w niej Freitaga, Schlierenzauera i Ammanna[515].

Stoch nie wziął udziału w konkursach na Vikersundbakken[516]. Mimo absencji w tych zawodach Stoch utrzymał ósme miejsce w tabeli łącznej PŚ.

Na MŚ 2015 w Falun po pierwszej serii konkursu na skoczni normalnej był klasyfikowany na 16. miejscu, po skoku na odległość 90 m. W drugiej serii skoczył o metr bliżej i ostatecznie zakończył rywalizację na 17. pozycji[517]. W pierwszej serii zawodów na dużej skoczni oddał skok na odległość 125 m, co dało mu 12. lokatę, w drugiej zaś skoczył o pół metra krócej i utrzymał zajmowaną pozycję[518]. W konkursie drużynowym Polacy startowali w składzie: Piotr Żyła, Klemens Murańka, Jan Ziobro i Kamil Stoch. Po trzeciej grupie znajdowali się oni na piątej pozycji. Skok na 129,5 m w wykonaniu Stocha pozwolił im na awans na czwartą pozycję, ze stratą 2,6 pkt. do trzecich Austriaków. Po trzech skokach w drugiej serii drużyna plasowała się na drugim miejscu, tracąc ponad 30 punktów do Norwegów, a ich przewaga nad trzecią Austrią wynosiła jedynie 0,8 pkt. W ostatniej grupie Gregor Schlierenzauer uzyskał 129 m. Stoch wylądował trzy metry bliżej, starając się uzyskać jak najdłuższą odległość i w konsekwencji tracąc na notach sędziowskich[519]. Polacy zdobyli ostatecznie brązowy medal, powtarzając swe osiągnięcie sprzed 2 lat, a sam konkurs kończąc z łączną notą 848,1 pkt[520].

Kolejne konkursy PŚ zorganizowano w Lahti. Na skoczni Salpausselkä odbyły się dwa konkursy: drużynowy i indywidualny. W Polska zajęła czwarte miejsce z wynikiem 1019,4 pkt.[521] W konkursie indywidualnym Stoch zajął 45. miejsce i nie awansował po raz jedyny w sezonie do drugiej serii[522]. Z powodu znacznego osłabienia organizmu, spowodowanego infekcją wirusową Stoch nie wystartował w konkursie w Kuopio[523]. Podczas zawodów w Trondheim Polak był już w na tyle dobrym stanie, by wystartować. Stoch zajął tam 12. miejsce[524]. Kolejnymi zawodami w kalendarzu były konkursy na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Stoch zajął 5. miejsce[525]. Następnego dnia stanął na najniższym stopniu podium (razem z Petrem Prevcem)[526].

Ostatnie pucharowe zawody odbyły się w Planicy na przebudowanej mamuciej Letalnicy. W pierwszym konkursie zajął 8. miejsce[527]. Następnego dnia, w serii próbnej przed konkursem drużynowym skoczył 238 m, bijąc o 5,5 m poprzedni rekord Polski, który należał do niego i Piotra Żyły. Same zawody z powodu silnego wiatru zostały skrócone do jednej serii. W niej Polak oddał skok na odległość 218 m, co dało mu najwyższą notę w drużynie (210,8 pkt.) Polacy zajęli 4. miejsce[528]. W ostatnim konkursie sezonu Stoch był piąty[529].

W końcowej klasyfikacji PŚ zajął dziewiąte miejsce. Wystąpił w osiemnastu konkursach i zgromadził 820 punktów. Do zwycięzcy, Severina Freunda, stracił 909 punktów. W całym sezonie stanął na podium pięć razy (dwa zwycięstwa, dwa drugie miejsca i jedno trzecie)[530]. W klasyfikacji PŚ w lotach uplasował się na szesnastej pozycji, startując w dwóch z pięciu rozegranych konkursów i zebrał 268 punktów[531].

24 marca odbył się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem konkurs indywidualny MP. W drugiej serii Stoch osiągnął odległość 141,5 m – o metr dalej od oficjalnego rekordu obiektu Simona Ammanna – i ostatecznie zdobył swój szósty indywidualny tytuł mistrza Polski[532].

2015/2016

(c) Ailura, CC BY-SA 3.0 AT
Stoch w Hinzenbach, wrzesień 2015

W sezonie 2015/2016 Stoch znalazł się ponownie w kadrze A reprezentacji Polski, po raz ostatni prowadzonej przez Łukasza Kruczka[533].

17 lipca wziął udział Memoriale Olimpijczyków rozegranym. Uplasował się w nim na osiemnastej pozycji[534]. Dzień później zajął czwarte miejsce w konkursie LMP 2015 w Wiśle[535]. Do międzynarodowej rywalizacji powrócił 31 lipca podczas otwierających LGP 2015 zawodów w Wiśle. W konkursie drużynowym reprezentacja Polski prowadziła po każdej grupie i wygrała z przewagą 42 pkt nad drużyną niemiecką[ar][536]. Dzień później w konkursie indywidualnym Stoch zajął 5. miejsce[537][16]. W Hinterzarten reprezentacja Polski zajęła w konkursie drużynowym 2. miejsce[538]. W konkursie indywidualnym nie punktował, plasując się na 38. miejscu[16] i spadł na jedenastą pozycję w klasyfikacji generalnej[539]. W konkursie w Courchevel był dziewiąty[540], i na tę samą pozycję awansował w klasyfikacji łącznej cyklu[541]. Dzień później w Einsiedeln zajął 3. miejsce[542]. Pozwoliło mu to na awans o jedną lokatę w klasyfikacji LGP[543].

Dwa tygodnie później rozegrano zawody LGP w Hakubie, w których reprezentacja Polski nie wzięła udziału. Stoch spadł na dziesiąte miejsce w klasyfikacji generalnej[544]. Powrócił do rywalizacji podczas zawodów w Czajkowskim, gdzie zajął 8. miejsce na normalnej skoczni[545]. Dzień później na dużym obiekcie zajął 10. miejsce[546]. Uzyskał wówczas 116,5 m i 130 m[547]. Po tej rundzie Grand Prix awansował na siódme miejsce w klasyfikacji łącznej cyklu, będąc trzecim spośród Polaków[548]. W Ałmaty Polacy jednak nie startowali i po konkursach w Kazachstanie powrócił na dziesiątą lokatę[549]. W zamykającym sezon letni konkursie w Hinzenbach zajął szóste miejsce[550].

Zdobyte w LGP 232 punkty dały Stochowi dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu. Do zwycięzcy cyklu, Kento Sakuyamy stracił 280 pkt[551].

Rywalizację w PŚ 2015/2016 rozpoczął konkurs drużynowy w Klingenthal. Polacy zajęli 6. miejsce[as][552]. Dzień później w rywalizacji indywidualnej Stoch zajął 13. miejsce[553]. W Lillehammer w jednoseryjnych zawodach zajął 15. miejsce[554]. Następnego dnia zajął 47. miejsce po skoku na 87,5 m. Po norweskich zawodach plasował się na 20. miejscu w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 36 pkt.[555]

W przeciągu sezonu zimowego tylko trzykrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów PŚ. Najwyższe, szóste miejsce zajął w Niżnym Tagile. Ostatecznie zajął 22. miejsce w klasyfikacji generalnej, najgorsze od sezonu 2009/2010. Zdobył brązowy medal w konkursie MP 2016. Nie zakwalifikował się do konkursu indywidualnego mistrzostw świata w lotach. W konkursie drużynowym był piąty[556].

2016/2017

W sezonie 2016/2017 Stoch został powołany do kadry narodowej A, której prowadzenie objął Stefan Horngacher[557].

16 lipca, w otwierającym rywalizację w LGP 2016 konkursie w Courchevel Stoch zajął drugie miejsce[558]. To podium było pierwszym w zawodach najwyższej rangi od 15 sierpnia 2015[559]. Sześć dni później rozegrano konkurs drużynowy w Wiśle, gdzie Polacy uplasowali się na szóstej pozycji[at][560]. W rywalizacji indywidualnej uplasował się na dziesiątym miejscu[561]. Pozwoliło mu to zachować drugie miejsce w klasyfikacji generalnej[562]. Następna runda odbywała się pod koniec miesiąca na normalnej skoczni w Hinterzarten. W konkursie uzyskał 9. miejsce[16], a w klasyfikacji generalnej spadł na czwarte miejsce[563]. 6 sierpnia odbył się konkurs w Courchevel, gdzie Stoch zajął 2. miejsce[564]. Powrócił na drugą lokatę w klasyfikacji łącznej[565] (z której stopniowo spadał na siódmą w wyniku absencji podczas zawodów w Azji[566]). 1 października odbył się konkurs w Hinzenbach. Stoch uplasował się na trzynastej pozycji[16]. Dzień później odbyły się zawody finałowe w Klingenthal. Stoch był tam drugi[567]. Ten rezultat pozwolił mu na zajęcie trzeciej lokaty w klasyfikacji generalnej cyklu – wyprzedził o 11 pkt Stefana Krafta, a do triumfatora (Kota) stracił 265 pkt[568]. Było to trzecie podium Stocha w klasyfikacji łącznej tego cyklu.

Sezon PŚ 2016/2017 rozpoczęły konkursy w Ruce. W odbywającym się 25 listopada pierwszym konkursie sezonu uzyskał 137 m, po czym upadł[569]. Dzięki osiągnięciu odpowiedniej odległości znalazł się jednak na liście startowej finałowej serii. Uzyskał w niej 136 m, co pozwoliło mu na zdobycie punktów i zajęcie 26. miejsca[569]. Dzień później zajął 22. miejsce. 3 grudnia w niemieckim Klingenthal wraz z Piotrem Żyłą, Dawidem Kubackim i Maciejem Kotem odniósł pierwsze w historii reprezentacji Polski zwycięstwo w konkursie drużynowym. Następnego dnia zajął 4 miejsce po skokach na odległość 137,5 metra w obu seriach. Wynik ten powtórzył 10 grudnia w Lillehamer. Dzień pozniej zwyciężył w konkursie indywidualnym po raz pierwszy od 30 stycznia 2015 roku kiedy to triumfował w Willingen, a zarazem stając pierwszy raz na podium od 15 marca 2015 roku kiedy to zajął 3 miejsce w Oslo.

Na przełomie 2016 i 2017 wystartował w 65. Turnieju Czterech Skoczni. W pierwszym konkursie, który odbył się 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie, Stoch zajął 2. miejsce, przegrywając jedynie z Austriakiem Stefanem Kraftem[570]. W zawodach w Garmisch-Partenkirchen, Polak ponownie był 2., tym razem ustępując Norwegowi Danielowi-André Tandemu, jednakże objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju[571]. 4 stycznia 2017 w Innsbrucku, w rozgrywanym w niekorzystnych warunkach atmosferycznych konkursie, odbyła się tylko jedna seria zawodów. Stoch zajął 4. miejsce, a zwycięzcą ponownie został Tande, który odebrał reprezentantowi Polski prowadzenie w klasyfikacji generalnej TCS[572]. 6 stycznia w Bischofshofen rozegrano ostatnie zawody turnieju. Po pierwszej serii Stoch zajmował drugie miejsce, a Tande był trzeci. W drugiej serii Norweg osiągnął 117 m i stracił szansę na zwycięstwo. Stoch uzyskał 138,5 m, co dało mu wygraną w konkursie i całym turnieju[573]. Po zwycięskim dla siebie turnieju Stoch wygrał konkursy w dniach 14 i 15 stycznia na skoczni w Wiśle dzięki czemu objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej pucharu świata.

2017/2018

Stoch po wygraniu Raw Air 2018

Sezon rozpoczął od 2. miejsca w konkursie drużynowym, który odbył się w Wiśle[574]. Takie samo miejsce zajął także w pierwszym konkursie indywidualnym. Na przełomie 2017 i 2018 roku wystartował w Turnieju Czterech Skoczni i wygrywając wszystkie 4 konkursy został drugim (po Svenie Hannawaldzie) zawodnikiem w historii skoków narciarskich któremu to się udało. Jest też jedynym zawodnikiem, który dokonał tego broniąc tytułu zwycięzcy TCS i jednym z trzech zawodników, obok Hannawalda i Helmuta Recknagela, mającym pięć zwycięstw w konkursach TCS z rzędu. Dzięki wygranym we wszystkich czterech konkursach turnieju Stoch wysunął się na prowadzenie także w ogólnej indywidualnej klasyfikacji PŚ.

13 stycznia podczas zawodów w lotach narciarskich na skoczni Kulm w Tauplitz zajął 21. miejsce[575][576]. 20 stycznia podczas MŚ w lotach narciarskich wywalczył srebrny medal, ulegając jedynie Danielowi-André Tande[577], w rywalizacji drużynowej wywalczył brązowy medal[578].

2–4 lutego w ramach Pucharu Świata odbył się turniej Willingen Five, rozgrywany w Willingen. Stoch wygrał jego premierową edycję, zdobywając najwięcej punktów we wszystkich pięciu punktowanych seriach[579]. Polak w klasyfikacji generalnej wyprzedził Johanna André Forfanga, natomiast w samym konkursie zaliczanym do PŚ uplasował się tuż za Norwegiem. Za zwycięstwo w Willingen Five Kamil Stoch otrzymał nagrodę 25 tys. euro[580].

18 marca triumfował w cyklu Raw Air[581] podczas konkursu na skoczni Vikersundbakken, z przewagą 37 punktów nad drugim Robertem Johanssonem[581]. Przewagę w turnieju Stoch zdobył na skoczniach: Holmenkollbakken w Oslo, gdzie drużynowo Polacy zajęli 2. miejsce[582], a w konkursie indywidualnym Stoch był szósty[583], oraz na skoczniach Lysgårdsbakken[584] w Lillehammer i Granåsen w Trondheim[585] gdzie był najlepszy. Na obiekcie Vikersundbakken w konkursie drużynowym Polacy uplasowali się na 2. pozycji[586], a Stoch indywidualnie zajął 6. miejsce i zapewnił sobie triumf w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[581].

2018/2019

W klasyfikacji generalnej LGP 2018 Stoch zajął 4. miejsce[587].

W sezonie zimowym 2018/2019 zajął 6. miejsce w 67. Turnieju Czterech Skoczni[588]. Mistrzostwa Świata 2019 Stoch rozpoczął od 5. miejsca na skoczni dużej. W konkursie drużynowym na tym samym obiekcie reprezentacja Polski była czwarta. Na skoczni normalnej po pierwszej serii Stoch zajmował miejsce 18. W drugiej przesunął się na drugie miejsce i zdobył srebrny medal. W tym samym konkursie Dawid Kubacki awansował z 27. miejsca na pierwsze[589]. Stoch startował również w konkursie drużyn mieszanych na skoczni normalnej. Reprezentacja Polski zajęła 6. miejsce[590]. W marcu 2019 Stoch zajął 9. miejsce w turnieju Raw Air 2019[591].

W trakcie sezonu Stoch zwyciężył w konkursach w Oberstdorfie i Lahti, a w klasyfikacji generalnej PŚ zajął 3. miejsce. Wyniki te przyczyniły się do zdobycia przez reprezentację Polski Pucharu Narodów[592].

2019/2020

Sezon PŚ 2019/2020 zaczął od 3. miejsca w konkursie drużynowym, który 23 listopada odbył się w Wiśle. Reprezentację Polski wyprzedzili skoczkowie z Austrii i Norwegii[593]. Dzień później Stoch zajął 3. miejsce w konkursie indywidualnym.

W rozegranym tydzień później konkursie w Ruce zajął 16 miejsce. Drugi konkurs z powodu zbyt silnego wiatru nie odbył się. W Niżnym Tagile był odpowiednio 9. i 15. W konkursie w Klingenthal, rozegranym 15 grudnia, Stoch zajął 10. miejsce. W ostatnich przedświątecznych konkursach, rozgrywanych w Engelbergu pierwsze zawody wygrał. W drugim konkursie, rozgrywanym w loteryjnych warunkach, uplasował się na 9. miejscu.

W 68. Turnieju Czterech Skoczni we wszystkich zawodach zajmował miejsca w drugiej dziesiątce i ostatecznie zajął 13. miejsce. Niedługo później, po trzech latach ponownie zwyciężył w PŚ w Zakopanem, stając na podium razem z innym reprezentantem Polski, Dawidem Kubackim.

Zwyciężył w turnieju Raw Air 2020 z przewagą 7,4 punktu nad drugim Ryōyū Kobayashim, co było jego drugim zwycięstwem w tym cyklu. Stanął na podium jednak tylko w ostatnim konkursie przedwcześnie zakończonego z powodu pandemii COVID-19 cyklu – w Lillehammer, który zwyciężył. Uzyskał jedynie część planowanej nagrody 60 tys. euro ze względu na skrócenie zawodów – 33 750 euro[594]. Były to zarazem ostatnie zawody sezonu PŚ, w którym to Stoch zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

2020/2021

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w Memoriale Olimpijczyków w Szczyrku[595]. W ramach LGP 2020 z powodu pandemii COVID-19 rozegrano tylko zawody w Wiśle. W prologu rozegranym z powodu zbyt niskiej liczby uczestników jako substytut kwalifikacji, a zarazem będącym konkursem o Puchar TVP Sport, Stoch zwyciężył[596].

Sezon zimowy PŚ 2020/2021 Stoch rozpoczął od zwycięstwa w piątkowych kwalifikacjach do konkursu indywidualnego. W sobotnich zawodach drużynowych, reprezentacja Polski, tak jak rok wcześniej, zajęła 3. miejsce, ustępując tym razem reprezentacji Austrii (o 16.5 pkt) oraz reprezentacji Niemiec (o 8,7 pkt). Niedzielny konkurs indywidualny był dla skoczka nieudany. W wyniku słabego skoku w drugiej serii (104 m), uzyskał w finałowej serii najgorszą sumaryczną notę za skok i spadł z 11. na 27. miejsce (ex aequo z Ryōyū Kobayashim). Tydzień później, w trakcie zawodów w Ruce Stoch uzyskał 10. wynik w kwalifikacjach. W sobotnim konkursie Kamil Stoch zajął ostatecznie 12. miejsce, przesuwając się o 10. pozycji względem miejsca zajmowanego po pierwszej serii konkursowej. Mimo pozycji na początku drugiej dziesiątki, były to zawody, w których był dopiero piątym sklasyfikowanym Polakiem. Konkurs niedzielny Stoch ukończył po raz pierwszy w tym sezonie w pierwszej dziesiątce, finalnie będąc sklasyfikowanym na 7. miejscu.

Decyzją polskiego sztabu szkoleniowego wraz z innymi kadrowiczami (Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Andrzej Stękała, Klemens Murańka) nie pojechał do Niżnego Tagiłu, by móc przygotowywać się na Mistrzostwa Świata w lotach narciarskich, przełożone z terminu marcowego z powodu pandemii COVID-19. W konkursie indywidualnym zajął 8. miejsce, wraz z kolegami z drużyny (Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Andrzej Stękała) wywalczył brąz w konkursie drużynowym.

Ostatnie przedświąteczne zawody w Engelbergu rozpoczął od rekordowego skoku na treningu - poszybował wtedy aż 146 m i ustał skok. Z racji przepisów FIS-u skok nie został jednak nowym rekordem skoczni, gdyż nie został oddany w serii punktowanej. Piątkowe kwalifikacje Stoch zakończył ponownie na 7. miejscu. Sobotnie zmagania Stoch zakończył po raz pierwszy w tym sezonie na podium - był drugi, przegrywając nieznacznie jedynie z Halvorem Egnerem Granerudem. Dzień później w konkursie ponownie był siódmy.

Został zwycięzcą 69. Turnieju Czterech Skoczni, odnosząc zwycięstwo w konkursach w Innsbrucku i Bischofshofen. Zwyciężył także w sobotnim konkursie w Titisee-Neudstadt, odbywającym się zaraz po zakończeniu Turnieju Czterech Skoczni.

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2006 Turyn/Pragelato16. miejsce (K-95), 26. miejsce (K-125)
2010 Vancouver/Whistler27. miejsce (K-95), 14. miejsce (K-125)
2014 Soczi/Krasnaja Polanazłoty medal (K-95), złoty medal (K-125)
2018 Pjongczang4. miejsce (K-98), złoty medal (K-125)

Drużynowo

2006 Turyn/Pragelato5. miejsce[o]
2010 Vancouver/Whistler6. miejsce[s]
2014 Soczi/Krasnaja Polana4. miejsce[au]
2018 Pjongczangbrązowy medal[av]

Starty K. Stocha na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
16.12 lutego2006PragelatoTrampolino a MonteK-95HS-106ind.100,0 m98,5 m247,0 pkt19,5 pktLars Bystøl
26.18 lutegoK-125HS-140ind.116,5 m121,0 m200,0 pkt76,9 pktThomas Morgenstern
5.20 lutegodruż.[o]122,0 m124,5 m894,4 pkt (220,7 pkt)89,6 pktAustria
27.13 lutego2010WhistlerWhistler Olympic ParkK-95HS-106ind.98,5 m95,5 m232,0 pkt44,5 pktSimon Ammann
14.20 lutegoK-125HS-140ind.126,0 m123,5 m224,1 pkt59,5 pktSimon Ammann
6.22 lutegodruż.[s]126,5 m134,5 m996,7 pkt (248,8 pkt)111,2 pktAustria
1.9 lutego2014Krasnaja PolanaRusskije GorkiK-95HS-106ind.105,5 m103,5 m278,0 pkt
1.15 lutegoK-125HS-140ind.139,0 m132,5 m278,7 pkt
4.17 lutegodruż.[au]130,5 m135,0 m1011,8 pkt (269,0 pkt)29,3 pktNiemcy
4.10 lutego2018PjongczangAlpensia Jumping ParkK-98HS-109ind.106,5 m105,5 m249,3 pkt10,0 pktAndreas Wellinger
1.17 lutegoK-125HS-142ind.135,0 m136,5 m285,7 pkt
3.19 lutegodruż.[av]139,0 m134,5 m1072,4 pkt (277,5 pkt)26,1 pktNorwegia

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2005 Oberstdorfnie zakwalifikował się (K-90), 37. miejsce (K-120)
2007 Sapporo13. miejsce (K-120), 11. miejsce (K-90)
2009 Liberec4. miejsce (K-90), 24. miejsce (K-120)
2011 Oslo6. miejsce (K-95), 19. miejsce (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo8. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2015 Falun17. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-120)
2017 Lahti4. miejsce (K-90), 7. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck5. miejsce (K-120), srebrny medal (K-99)
2021 Oberstdorf22. miejsce (K-95), 19. miejsce (K-120)

Drużynowo

2005 Oberstdorf6. miejsce (K-95)[l], 9.miejsce (K-120)[m]
2007 Sapporo5. miejsce[q]
2009 Liberec4. miejsce[s]
2011 Oslo4. miejsce (K-95)[r], 5. miejsce (K-120)[r]
2013 Val di Fiemme/Predazzobrązowy medal (K-120)[ac]
2015 Falunbrązowy medal (K-120)[aw]
2017 Lahtizłoty medal (K-116)[ax]
2019 Seefeld/Innsbruck4. miejsce (K-120)[ay], 6. miejsce (drużyna mieszana/K-99)[az]
2021 Oberstdorfbrązowy medal (K-120)[ba]

Starty K. Stocha na mistrzostwach świata – szczegółowo

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
NQ18 lutego2005OberstdorfSchattenbergschanzeK-90HS-100ind.86,5 m105,0 pktNQ
6.20 lutegodruż.[l]86,5 m82,0 m859,0 pkt (202,0 pkt)111,5 pktAustria
37.25 lutegoK-120HS-137ind.117,5 m108,5 pkt204,7 pktJanne Ahonen
9.26 lutegodruż.[m]117,0 m449,7 pkt (108,1 pkt)687,6 pktAustria
13.24 lutego2007SapporoŌkurayamaK-120HS-134ind.117,5 m121,0 m221,3 pkt44,8 pktSimon Ammann
5.25 lutegodruż.[q]129,0 m120,0 m857,2 pkt (241,7 pkt)143,0 pktAustria
11.3 marcaMiyanomoriK-90HS-98ind.92,5 m93,0 m238,5 pkt38,5 pktAdam Małysz
4.21 lutego2009LiberecJeštědK-90HS-100ind.99,5 m100,5 m270,0 pkt12,0 pktWolfgang Loitzl
24.27 lutegoK-120HS-134ind.119,5 m[bb]113,6 pkt27,7 pktAndreas Küttel
4.28 lutegodruż.[s]122,0 m126,0 m972,1 pkt (246,2 pkt)62,2 pktAustria
6.26 lutego2011OsloMidtstubakkenK-95HS-106ind.94,0 m101,0 m240,5 pkt28,7 pktThomas Morgenstern
4.27 lutegodruż.[r]101,0 m102,5 m953,0 pkt (247,3 pkt)72,5 pktAustria
19.3 marcaHolmenkollbakkenK-120HS-134ind.131,0 m124,5 m[bc]235,7 pkt41,8 pktGregor Schlierenzauer
5.5 marcadruż.[r]113,5 m[bb]435,6 pkt (100,6 pkt)64,4 pktAustria
8.23 lutego2013PredazzoTrampolino Dal BenK-95HS-106ind.102,0 m97,0 m237,4 pkt15,2 pktAnders Bardal
1.28 lutegoK-120HS-134ind.131,5 m130,0 m295,8 pkt
3.2 marcadruż.[ac]134,0 m130,0 m1121,0 pkt (301,9 pkt)14,9 pktAustria
17.21 lutego2015FalunLugnetK-90HS-100ind.90,0 m89,0 m220,2 pkt32,5 pktRune Velta
12.26 lutegoK-120HS-134ind.125,0 m124,5 m225,0 pkt43,7 pktSeverin Freund
3.28 lutegodruż.[aw]129,5 m126,0 m848,1 pkt (227,0 pkt)24,5 pktNorwegia
4.25 lutego2017LahtiSalpausselkäK-90HS-100ind.96,5 m99,0 m262,5 pkt8,3 pktStefan Kraft
7.2 marcaK-116HS-130ind.127,5 m124,5 m264,8 pkt14,5 pktStefan Kraft
1.4 marcadruż.[ax]130,5 m124,5 m1104,2 pkt (288,8 pkt)
5.23 lutego2019InnsbruckBergiselK-120HS-130ind.128,5 m129,5 m259,4 pkt20,0 pktMarkus Eisenbichler
4.24 lutegodruż.[ay]125,0 m122,5 m909,1 pkt (246,3 pkt)78,4 pktNiemcy
2.1 marcaSeefeldToni-Seelos-OlympiaschanzeK-99HS-109ind.91,5 m101,5 m215,5 pkt2,8 pktDawid Kubacki
6.2 marcadruż. mix.[az]100,0 m105,5 m914,9 pkt (253,2 pkt)97,3 pktNiemcy
22.27 lutego2021OberstdorfSchattenbergschanzeK-95HS-106ind.96,0 m96,0 m236,0 pkt32,8 pktPiotr Żyła
19.5 marcaK-120HS-137ind.120,0 m129,5 m230,0 pkt46,5 pktStefan Kraft
3.6 marcadruż.[ba]133,0 m132,5 m1031,2 pkt (255,8 pkt)15,4 pktNiemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf35. miejsce
2008 Oberstdorf34. miejsce
2010 Planica16. miejsce
2012 Vikersund10. miejsce
2014 Harrachov5. miejsce
2016 Tauplitz/Bad Mitterndorfnie zakwalifikował się
2018 Oberstdorfsrebrny medal
2020 Planica8. miejsce

Drużynowo

2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf9. miejsce[n]
2008 Oberstdorf10. miejsce[r]
2010 Planica4. miejsce[s]
2012 Vikersund7. miejsce[af]
2016 Tauplitz/Bad Mitterndorf5. miejsce[bd]
2018 Oberstdorfbrązowy medal[ay]
2020 Planicabrązowy medal[be]

Starty K. Stocha na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2Skok 3Skok 4NotaStrataZwycięzca
35.13–14 stycznia2006Tauplitz/Bad MitterndorfKulmK-185HS-203ind.152,0 m129,9 pkt658,1 pktRoar Ljøkelsøy
9.15 styczniadruż[n]137,5 m453,7 pkt (105,0 pkt)1044,2 pktNorwegia
34.22–23 lutego2008Oberstdorfim. Heiniego KlopferaK-185HS-213ind.174,0 m158,3 pkt695,1 pktG. Schlierenzauer
10.24 lutegodruż.[r]167,0 m573,8 pkt (148,9 pkt)979,5 pktAustria
16.19–20 marca2010PlanicaLetalnicaK-185HS-215ind.186,5 m207,5 m203,5 m218,0 m770,0 pkt165,8 pktSimon Ammann
4.21 marcadruż.[s]197,5 m222,5 m1452,5 pkt (402,8 pkt)188,9 pktAustria
10.24–25 lutego2012VikersundVikersundbakkenK-195HS-225ind.191,0 m211,5 m[bb][bb]353,9 pkt54,8 pktRobert Kranjec
7.26 lutegodruż.[af]208,0 m196,5 m1444,5 pkt (372,0 pkt)203,9 pktAustria
5.14–15 marca2014HarrachovČerťákK-185HS-205ind.186,0 m190,0 m[bb][bb]363,8 pkt27,2 pktSeverin Freund
NQ15–16 stycznia2016Tauplitz/Bad MitterndorfKulmK-200HS-225ind.134,5 m90,3 pktNQ
5.17 styczniadruż.[bd]207,0 m202,5 m1211,9 pkt (345,5 pkt)255,8 pktNorwegia
2.19–20 stycznia2018Oberstdorfim. Heiniego KlopferaK-200HS-235ind.230,0 m219,0 m211,5 m[bb]638,6 pkt13,3 pktDaniel-André Tande
3.21 styczniadruż.[ay]209,5 m204,0 m1592,1 pkt (416,7 pkt)70,1 pktNorwegia
8.11–12 grudnia2020PlanicaLetalnicaK-200HS-240ind.213,0 m229,0 m223,0 m222,5 m808,5 pkt68,7 pktKarl Geiger
3.13 grudniadruż.[be]205,5 m224,0 m1665,5 pkt (410,7 pkt)62,2 pktNorwegia

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2001 Karpacz41. miejsce
2003 Sollefteå26. miejsce
2004 Stryn16. miejsce
2005 Rovaniemi8. miejsce

Drużynowo

2001 Karpacz8. miejsce[e]
2003 Sollefteå6. miejsce[h]
2004 Strynsrebrny medal[j]
2005 Rovaniemisrebrny medal[bf]

Starty K. Stocha na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
8.1 lutego2001KarpaczOrlinekK-85druż.[e]77,5 m68,0 m772,0 pkt (167,5 pkt)120,0 pktFinlandia
41.3 lutegoind.75,0 m76,0 m178,5 pkt67,5 pktVeli-Matti Lindström
6.6 lutego2003SollefteåHallstabackenK-107druż.[h]103,5 m93,5 m779,2 pkt (182,8 pkt)166,0 pktAustria
26.8 lutegoind.92,5 m93,5 m165,5 pkt95,5 pktThomas Morgenstern
2.5 lutego2004StrynBjørkelibakkenK-90druż.[j]87,0 m92,5 m904,5 pkt (225,5 pkt)50,5 pktAustria
16.7 lutegoind.89,0 m87,5 m219,5 pkt54,0 pktMateusz Rutkowski
2.23 marca2005RovaniemiOunasvaaraK-90HS-100druż.[bf]95,5 m101,5 m978,0 pkt (267,0 pkt)4,0 pktSłowenia
8.25 marcaind.95,0 m96,0 m[bc]232,5 pkt19,5 pktJoonas Ikonen

Olimpijski festiwal młodzieży Europy

Indywidualnie

2003 Planica15. miejsce

Drużynowo

2003 Planica7. miejsce[bg]

Starty K. Stocha na olimpijskim festiwalu młodzieży Europy – szczegółowo

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
15.28 stycznia2003PlanicaSrednija velikankaK-90ind.87,0 m92,0 m223,0 pkt44,0 pktJon Aaraas
7.29 styczniadruż.[bg]83,0 m81,5 m617,0 pkt (189,0 pkt)154,5 pktSłowenia

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
2003/2004niesklasyfikowany
2004/200553.
2005/200645.
2006/200730.
2007/200830.
2008/200930.
2009/201024.
2010/201110.
2011/20125.
2012/20133.
2013/20141.
2014/20159.
2015/201622.
2016/20172.
2017/20181.
2018/20193.
2019/20205.
2020/20213.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkok 1Skok 2NotaPrzypisy
1.23 stycznia2011ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134123,0 m128,0 m254,0 pkt
2.2 lutego2011KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140132,0 m136,5 m264,6 pkt* FTT 2011
3.20 marca2011PlanicaLetalnicaK-185HS-215215,5 m217,3 pkt* Loty 2010/2011
4.20 stycznia2012ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134125,5 m135,0 m257,9 pkt
5.5 lutego2012PredazzoTrampolino Dal BenK-120HS-134125,5 m131,5 m258,5 pkt
6.12 marca2013KuopioPuijoK-120HS-127135,0 m129,0 m268,1 pkt
7.15 marca2013TrondheimGranåsenK-124HS-140131,0 m140,0 m280,4 pkt
8.15 grudnia2013Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142142,5 m138,5 m300,7 pkt
9.22 grudnia2013EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137132,0 m130,0 m274,7 pkt
10.1 lutego2014WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145139,5 m145,5 m263,2 pkt
11.2 lutego2014WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145147,0 m145,0 m271,4 pkt
12.2 marca2014LahtiSalpausselkäK-116HS-130131,0 m134,5 m281,0 pkt
13.4 marca2014KuopioPuijoK-120HS-127126,5 m126,5 m262,7 pkt
14.18 stycznia2015ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134134,0 m133,0 m276,2 pkt
15.30 stycznia2015WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145147,5 m142,5 m276,6 pkt
16.11 grudnia2016LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-138134,0 m130,5 m289,9 pkt
17.6 stycznia2017Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-140134,5 m138,5 m289,2 pkt* TCS 2016/2017
18.14 stycznia2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134133,0 m124,0 m268,0 pkt
19.15 stycznia2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134135,5 m128,0 m271,7 pkt
20.22 stycznia2017ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134130,5 m131,0 m287,4 pkt
21.12 lutego2017SapporoŌkurayamaK-123HS-137137,5 m140,0 m262,7 pkt
22.19 marca2017VikersundVikersundbakkenK-200HS-225238,5 m237,0 m466,6 pkt* RA 2017, Loty 2016/2017
23.30 grudnia2017OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137126,0 m137,0 m279,7 pkt* TCS 2017/2018
24.1 stycznia2018Garmisch-PartenkirchenGroße OlympiaschanzeK-125HS-140135,5 m139,5 m283,4 pkt* TCS 2017/2018
25.4 stycznia2018InnsbruckBergiselK-120HS-130130,0 m128,5 m270,1 pkt* TCS 2017/2018
26.6 stycznia2018Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-140132,5 m137,0 m275,6 pkt* TCS 2017/2018
27.4 marca2018LahtiSalpausselkäK-116HS-130132,0 m134,0 m314,2 pkt
28.13 marca2018LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-140140,5 m141,0 m306,4 pkt* RA 2018
29.15 marca2018TrondheimGranåsenK-124HS-140146,0 m141,0 m285,4 pkt* RA 2018
30.23 marca2018PlanicaLetalnicaK-200HS-240245,0 m234,0 m455,9 pkt* P7 2018, Loty 2017/2018
31.25 marca2018PlanicaLetalnicaK-200HS-240245,0 m234,5 m455,6 pkt* P7 2018, Loty 2017/2018
32.3 lutego2019Oberstdorfim. Heiniego KlopferaK-200HS-235214,5 m227,5 m413,2 pkt* Loty 2018/2019
33.10 lutego2019LahtiSalpausselkäK-116HS-130132,5 m129,0 m280,9 pkt
34.21 grudnia2019EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140138,0 m136,0 m288,7 pkt
35.26 stycznia2020ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140137,5 m140,0 m295,7 pkt
36.10 marca2020LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-140131,5 m139,5 m264,3 pkt* RA 2020
37.3 stycznia2021InnsbruckBergiselK-120HS-128127,5 m130,0 m261,6 pkt* TCS 2020/2021
38.6 stycznia2021Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-142139,0 m140,0 m300,7 pkt* TCS 2020/2021
39.9 stycznia2021Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142139,0 m144,0 m281,6 pkt

Miejsca na podium

Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejsceRazem
2010/201133
2011/20122237
2012/20132215
2013/201463312
2014/20152215
2015/2016
2016/201773212
2017/201893113
2018/20192349
2019/2020325
2020/20213418
Suma39221879

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.23 stycznia2011ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134123,0 m128,0 m254,0 pkt1.
2.2 lutego2011KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140132,0 m136,5 m264,6 pkt1.
3.20 marca2011PlanicaLetalnicaK-185HS-215215,5 m217,3 pkt1.
4.3 grudnia2011LillehammerLysgårdsbakkenK-90HS-10090,0 m96,0 m249,6 pkt3.39,7 pktAndreas Kofler
5.18 grudnia2011EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137129,0 m137,0 m260,8 pkt2.3,9 pktAndreas Kofler
6.15 stycznia2012Tauplitz/Bad MitterndorfKulmK-185HS-200191,5 m181,5 m358,2 pkt3.6,7 pktAnders Bardal
7.20 stycznia2012ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134125,5 m135,0 m257,9 pkt1.
8.28 stycznia2012SapporoŌkurayamaK-120HS-134130,0 m127,0 m247,2 pkt3.5,4 pktDaiki Itō
9.29 stycznia2012SapporoŌkurayamaK-120HS-134131,5 m131,5 m241,6 pkt2.2,1 pktDaiki Itō
10.5 lutego2012PredazzoTrampolino Dal BenK-120HS-134125,5 m131,5 m258,5 pkt1.
11.15 grudnia2012EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137132,5 m134,0 m272,5 pkt2.0,1 pktAndreas Kofler
12.4 stycznia2013InnsbruckBergiselK-120HS-130124,5 m123,0 m240,9 pkt2.12,8 pktGregor Schlierenzauer
13.12 stycznia2013ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134133,0 m127,0 m268,7 pkt3.4,6 pktAnders Jacobsen
14.12 marca2013KuopioPuijoK-120HS-127135,0 m129,0 m268,1 pkt1.
15.15 marca2013TrondheimGranåsenK-124HS-140131,0 m140,0 m280,4 pkt1.
16.14 grudnia2013Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142137,0 m141,5 m280,8 pkt2.3,3 pktThomas Morgenstern
17.15 grudnia2013Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142142,5 m138,5 m300,7 pkt1.
18.21 grudnia2013EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137129,0 m137,5 m269,2 pkt2.6,2 pktJan Ziobro
19.22 grudnia2013EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137132,0 m130,0 m274,7 pkt1.
20.4 stycznia2014InnsbruckBergiselK-120HS-130126,5 m126,2 pkt3.1,3 pktAnssi Koivuranta
21.16 stycznia2014Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134134,5 m132,0 m261,9 pkt2.0,9 pktAndreas Wellinger
22.1 lutego2014WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145139,5 m145,5 m263,2 pkt1.
23.2 lutego2014WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145147,0 m145,0 m271,4 pkt1.
24.28 lutego2014LahtiSalpausselkäK-116HS-130127,0 m124,5 m259,8 pkt3.16,8 pktSeverin Freund
25.2 marca2014LahtiSalpausselkäK-116HS-130131,0 m134,5 m281,0 pkt1.
26.4 marca2014KuopioPuijoK-120HS-127126,5 m126,5 m262,7 pkt1.
27.9 marca2014OsloHolmenkollbakkenK-120HS-134132,0 m127,0 m245,4 pkt3.20,0 pktSeverin Freund
28.18 stycznia2015ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134134,0 m133,0 m276,2 pkt1.
29.25 stycznia2015SapporoŌkurayamaK-120HS-134140,0 m125,5 m278,0 pkt2.4,9 pktRoman Koudelka
30.30 stycznia2015WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145147,5 m142,5 m276,6 pkt1.
31.8 lutego2015Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142130,0 m137,5 m274,8 pkt2.10,4 pktAnders Fannemel
32.15 marca2015OsloHolmenkollbakkenK-120HS-134124,0 m134,0 m251,5 pkt3.7,4 pktSeverin Freund
33.11 grudnia2016LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-138134,0 m130,5 m289,9 pkt1.
34.18 grudnia2016EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140143,5 m141,5 m293,8 pkt2.12,1 pktDomen Prevc
35.30 grudnia2016OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137137,0 m135,0 m305,2 pkt2.2,8 pktStefan Kraft
36.1 stycznia2017Garmisch-PartenkirchenGroße OlympiaschanzeK-125HS-140135,5 m143,0 m286,0 pkt2.3,2 pktDaniel-André Tande
37.6 stycznia2017Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-140134,5 m138,5 m289,2 pkt1.
38.14 stycznia2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134133,0 m124,0 m268,0 pkt1.
39.15 stycznia2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134135,5 m128,0 m271,7 pkt1.
40.22 stycznia2017ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134130,5 m131,0 m287,4 pkt1.
41.4 lutego2017Oberstdorfim. Heiniego KlopferaK-200HS-225222,5 m217,0 m425,4 pkt3.14,5 pktStefan Kraft
42.12 lutego2017SapporoŌkurayamaK-123HS-137137,5 m140,0 m262,7 pkt1.
43.15 lutego2017PjongczangAlpensia Jumping ParkK-125HS-140126,5 m134,0 m268,2 pkt3.25,3 pktStefan Kraft
44.19 marca2017VikersundVikersundbakkenK-200HS-225238,5 m237,0 m466,6 pkt1.
45.19 listopada2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134121,0 m129,5 m258,2 pkt2.2,3 pktJunshirō Kobayashi
46.16 grudnia2017EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140125,5 m129,0 m250,8 pkt3.2,8 pktAnders Fannemel
47.17 grudnia2017EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140137,0 m133,0 m274,8 pkt2.11,6 pktRichard Freitag
48.30 grudnia2017OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137126,0 m137,0 m279,7 pkt1.
49.1 stycznia2018Garmisch-PartenkirchenGroße OlympiaschanzeK-125HS-140135,5 m139,5 m283,4 pkt1.
50.4 stycznia2018InnsbruckBergiselK-125HS-140130,0 m128,5 m270,1 pkt1.
51.6 stycznia2018Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-140132,5 m137,0 m275,6 pkt1.
52.4 lutego2018WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145145,5 m140,5 m269,4 pkt2.2,0 pktJohann André Forfang
53.4 marca2018LahtiSalpausselkäK-116HS-130132,0 m134,0 m314,2 pkt1.
54.13 marca2018LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-140140,5 m141,0 m306,4 pkt1.
55.15 marca2018TrondheimGranåsenK-124HS-140146,0 m141,0 m285,4 pkt1.
56.23 marca2018PlanicaLetalnicaK-200HS-240245,0 m234,0 m455,9 pkt1.
57.25 marca2018PlanicaLetalnicaK-200HS-240245,0 m234,5 m455,6 pkt1.
58.24 listopada2018RukaRukatunturiK-120HS-142140,5 m139,9 pkt2.2,1 pktRyōyū Kobayashi
59.25 listopada2018RukaRukatunturiK-120HS-142136,5 m144,0 m285,4 pkt3.25,0 pktRyōyū Kobayashi
60.16 grudnia2018EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140138,0 m131,0 m279,5 pkt3.14,9 pktRyōyū Kobayashi
61.12 stycznia2019PredazzoTrampolino Dal BenK-120HS-135121,5 m133,5 m282,9 pkt3.32,1 pktRyōyū Kobayashi
62.13 stycznia2019PredazzoTrampolino Dal BenK-120HS-135120,0 m128,5 m256,9 pkt3.14,2 pktDawid Kubacki
63.26 stycznia2019SapporoŌkurayamaK-123HS-137133,0 m148,5 m260,3 pkt2.9,8 pktStefan Kraft
64.3 lutego2019Oberstdorfim. Heiniego KlopferaK-200HS-235214,5 m227,5 m413,2 pkt1.
65.10 lutego2019LahtiSalpausselkäK-116HS-130132,5 m129,0 m280,9 pkt1.
66.16 lutego2019WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145144,5 m144,5 m307,1 pkt2.4,0 pktKarl Geiger
67.24 listopada2019Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134118,0 m126,5 m224,2 pkt3.17,2 pktDaniel-André Tande
68.21 grudnia2019EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140138,0 m136,0 m288,7 pkt1.
69.26 stycznia2020ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140137,5 m140,0 m295,7 pkt1.
70.8 lutego2020WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145139,5 m137,5 m254,6 pkt3.11,8 pktStephan Leyhe
71.10 marca2020LillehammerLysgårdsbakkenK-123HS-140131,5 m139,5 m264,3 pkt1.
72.19 grudnia2020EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140134,0 m134,0 m309,2 pkt2.2,2 pktHalvor Egner Granerud
73.29 grudnia2020OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137125,0 m132,5 m288,3 pkt2.2,8 pktKarl Geiger
74.3 stycznia2021InnsbruckBergiselK-120HS-128127,5 m130,0 m261,6 pkt1.
75.6 stycznia2021Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-125HS-142139,0 m140,0 m300,7 pkt1.
76.9 stycznia2021Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142139,0 m144,0 m281,6 pkt1.
77.30 stycznia2021WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-147142,5 m135,5 m272,2 pkt3.13,3 pktHalvor Egner Granerud
78.6 lutego2021KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140138,5 m134,0 m271,6 pkt2.12,6 pktHalvor Egner Granerud
79.19 lutego2021RâșnovTrambulina Valea CărbunăriiK-90HS-9792,5 m97,5 m256,3 pkt2.1,6 pktRyōyū Kobayashi

Miejsca na podium w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkładSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.21 marca2009PlanicaLetalnicaK-185HS-215[s]205,5 m761,9 pkt (198,1 pkt)2.31,5 pktNorwegia
2.29 stycznia2011WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145[r]139,0 m130,0 m1015,7 pkt (255,1 pkt)3.56,1 pktAustria
3.12 marca2011LahtiSalpausselkäK-116HS-130[y]127,0 m127,5 m1028,3 pkt (279,6 pkt)3.57,7 pktAustria
4.3 marca2012LahtiSalpausselkäK-90HS-97[ag]92,5 m89,5 m877,5 pkt (237,0 pkt)3.14,1 pktAustria
5.11 stycznia2013ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134[aj]133,0 m130,0 m954,4 pkt (260,1 pkt)2.9,1 pktSłowenia
6.9 marca2013LahtiSalpausselkäK-116HS-130[al]121,5 m124,0 m1036,2 pkt (277,1 pkt)3.43,3 pktNiemcy
7.22 marca2014PlanicaBloudkova velikankaK-125HS-139[ao]127,5 m134,5 m1007,6 pkt (261,1 pkt)2.38,0 pktAustria
8.23 stycznia2016ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134[bh]134,5 m132,0 m1056,7 pkt (282,1 pkt)3.65,7 pktNorwegia
9.3 grudnia2016KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140[bi]139,0 m140,0 m1128,7 pkt (294,8 pkt)1.
10.21 stycznia2017ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134[bj]125,0 m136,0 m1111,2 pkt (279,6 pkt)2.5,1 pktNiemcy
11.28 stycznia2017WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145[ax]134,0 m126,5 m931,5 pkt (243,1 pkt)1.
12.11 marca2017OsloHolmenkollbakkenK-120HS-134[bi]124,0 m129,5 m986,7 pkt (251,7 pkt)3.13,0 pktAustria
13.18 marca2017VikersundVikersundbakkenK-200HS-225[ax]230,0 m243,0 m1538,6 pkt (442,1 pkt)2.34,0 pktNorwegia
14.25 marca2017PlanicaLetalnicaK-200HS-225[ax]227,5 m251,5 m1493,8 pkt (418,2 pkt)3.57,8 pktNorwegia
15.18 listopada2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134[ax]120,5 m127,0 m1006,5 pkt (256,1 pkt)2.17,3 pktNorwegia
16.9 grudnia2017Titisee-NeustadtHochfirstschanzeK-125HS-142[bj]142,5 m135,5 m1082,8 pkt (290,7 pkt)2.0,8 pktNorwegia
17.27 stycznia2018ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140[av]134,0 m141,5 m1092,0 pkt (292,4 pkt)1.
18.3 marca2018LahtiSalpausselkäK-116HS-130[av]127,5 m131,0 m1113,2 pkt (303,6 pkt)2.11,3 pktNiemcy
19.10 marca2018OsloHolmenkollbakkenK-120HS-134[av]131,5 m132,0 m1039,8 pkt (285,6 pkt)2.58,9 pktNorwegia
20.17 marca2018VikersundVikersundbakkenK-200HS-240[ay]206,0 m234,0 m1301,7 pkt (375,6 pkt)2.265,6 pktNorwegia
21.17 listopada2018Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134[bk]126,5 m129,0 m1026,6 pkt (274,1 pkt)1.
22.19 stycznia2019ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140[bl]136,0 m131,5 m1117,2 pkt (284,1 pkt)3.40,3 pktNiemcy
23.15 lutego2019WillingenMühlenkopfschanzeK-130HS-145[bk]132,0 m133,0 m979,4 pkt (247,4 pkt)1.
24.23 marca2019PlanicaLetalnicaK-200HS-240[bm]227,0 m221,0 m1627,8 pkt (400,8 pkt)1.
25.23 listopada2019Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134[bn]125,5 m118,0 m990,9 pkt (242,5 pkt)3.27,3 pktAustria
26.14 grudnia2019KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140[bn]126,0 m126,0 m968,7 pkt (223,2 pkt)1.
27.21 listopada2020Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134[bo]118,5 m126,0 m1061,5 pkt (264,8 pkt)3.16,5 pktAustria
28.16 stycznia2021ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140[bp]131,0 m126,5 m982,3 pkt (247,3 pkt)2.8,9 pktAustria
29.23 stycznia2021LahtiSalpausselkäK-116HS-130[be]126,5 m126,0 m1018,3 pkt (264,0 pkt)2.5,9 pktNorwegia

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2020/2021

Sezon 2003/2004
Ruka K120Ruka K120Trondheim K120Titisee-Neustadt K120Engelberg K125Oberstdorf K120Garmisch-Partenkirchen K115Innsbruck K120Bischofshofen K125Liberec K120Liberec K120Zakopane K120Zakopane K120Hakuba K120Sapporo K120Sapporo K120Oberstdorf K185Willingen K130Park City K120Lahti K116Kuopio K120Lillehammer K120Oslo K115punkty
-----------49-----------0
Sezon 2004/2005
Ruka HS142Ruka HS142Trondheim HS131Trondheim HS131Harrachov HS142Harrachov HS142Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS125Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Willingen HS145Tauplitz HS200Tauplitz HS200Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Zakopane HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Pragelato HS140Lahti HS130Kuopio HS127Lillehammer HS134Oslo HS128Planica HS215Planica HS215punkty
-----------------44q--7qq4034--36
Sezon 2005/2006
Ruka HS142Ruka HS142Lillehammer HS134Lillehammer HS134Harrachov HS142Harrachov HS142Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS125Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Sapporo HS134Sapporo HS134Zakopane HS134Zakopane HS134Willingen HS145Lahti HS130Kuopio HS127Lillehammer HS134Oslo HS128Planica HS215Planica HS215punkty
2643353325-4149294133--1519-40343444q-41
Sezon 2006/2007
Ruka HS142Lillehammer HS138Lillehammer HS138Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS125Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Vikersund HS207Zakopane HS134Oberstdorf HS137Oberstdorf HS137Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Klingenthal HS140Willingen HS145Lahti HS130Kuopio HS127Oslo HS128Oslo HS128Planica HS215Planica HS215Planica HS215punkty
464026qq292115925365041173424-12174519243611168
Sezon 2007/2008
Ruka HS142Trondheim HS131Trondheim HS131Villach HS98Villach HS98Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Bischofshofen HS140Bischofshofen HS140Predazzo HS134Predazzo HS134Harrachov HS205Zakopane HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Liberec HS134Liberec HS134Willingen HS145Kuopio HS127Kuopio HS127Lillehammer HS138Oslo HS128Planica HS215Planica HS215punkty
q343534344118222325356191221254420q24q233235302929157
Sezon 2008/2009
Ruka HS142Trondheim HS140Trondheim HS140Pragelato HS140Pragelato HS140Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS200Tauplitz HS200Zakopane HS134Zakopane HS134Whistler HS140Whistler HS140Sapporo HS134Willingen HS145Klingenthal HS140Oberstdorf HS213Lahti HS97Kuopio HS127Lillehammer HS138Vikersund HS207Planica HS215Planica HS215punkty
484647--qq-472728--11141924133541-q4542q108146
Sezon 2009/2010
Ruka HS142Lillehammer HS138Lillehammer HS138Engelberg HS137Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS200Tauplitz HS200Sapporo HS134Sapporo HS134Zakopane HS134Zakopane HS134Oberstdorf HS213Klingenthal HS140Willingen HS145Lahti HS130Kuopio HS127Lillehammer HS138Oslo HS134punkty
24207101711q231944q--2728---18211022203
Sezon 2010/2011
Ruka HS142Kuopio HS127Lillehammer HS138Lillehammer HS138Engelberg HS137Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Harrachov HS205Harrachov HS205Sapporo HS134Sapporo HS134Zakopane HS134Zakopane HS134Zakopane HS134Willingen HS145Klingenthal HS140Oberstdorf HS213Vikersund HS225Vikersund HS225Lahti HS130Planica HS215Planica HS215punkty
34202216912925821151614--177161111111971739
Sezon 2011/2012
Ruka HS142Lillehammer HS100Lillehammer HS138Harrachov HS142Harrachov HS142Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS200Tauplitz HS200Zakopane HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Predazzo HS134Predazzo HS134Willingen HS145Oberstdorf HS213Lahti HS97Trondheim HS140Oslo HS134Planica HS215Planica HS215punkty
43481513122234996317327156396119111078
Sezon 2012/2013
Lillehammer HS100Lillehammer HS138Ruka HS142Krasnaja Polana HS106Krasnaja Polana HS106Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Wisła HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Vikersund HS225Vikersund HS225Harrachov HS205Harrachov HS205Klingenthal HS140Oberstdorf HS213Lahti HS130Kuopio HS127Trondheim HS140Oslo HS134Planica HS215Planica HS215punkty
3036q--214136247395579830-5114118953
Sezon 2013/2014
Klingenthal HS140Ruka HS142Lillehammer HS100Lillehammer HS138Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS200Tauplitz HS200Wisła HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Willingen HS145Willingen HS145Falun HS134Lahti HS130Lahti HS130Kuopio HS127Trondheim HS140Oslo HS134Planica HS139Planica HS139punkty
3710201821211373869217--11431193441420
Sezon 2014/2015
Klingenthal HS140Ruka HS142Ruka HS142Lillehammer HS138Lillehammer HS138Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS225Wisła HS134Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Willingen HS145Willingen HS145Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Vikersund HS225Vikersund HS225Lahti HS130Kuopio HS100Trondheim HS140Oslo HS134Oslo HS134Planica HS225Planica HS225punkty
---------415715-151721742--45-125385820
Sezon 2015/2016
Klingenthal HS140Lillehammer HS100Lillehammer HS100Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Engelberg HS137Engelberg HS137Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Willingen HS145Zakopane HS134Sapporo HS134Sapporo HS134Trondheim HS140Vikersund HS225Vikersund HS225Vikersund HS225Lahti HS130Lahti HS100Kuopio HS127Ałmaty HS140Ałmaty HS140Wisła HS134Titisee-Neustadt HS142Planica HS225Planica HS225Planica HS225punkty
131547q6202623191633-818412814q2323q27--1013152121295
Sezon 2016/2017
Ruka HS142Ruka HS142Klingenthal HS140Lillehammer HS138Lillehammer HS138Engelberg HS140Engelberg HS140Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Wisła HS134Wisła HS134Zakopane HS134Willingen HS145Oberstdorf HS225Oberstdorf HS225Sapporo HS137Sapporo HS137Pjongczang HS140Pjongczang HS109Oslo HS134Trondheim HS140Vikersund HS225Planica HS225Planica HS225punkty
2622441922241111539181362251551524
Sezon 2017/2018
Wisła HS134Ruka HS142Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Titisee-Neustadt HS142Engelberg HS140Engelberg HS140Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS140Innsbruck HS130Bischofshofen HS140Tauplitz HS235Zakopane HS140Willingen HS145Willingen HS145Lahti HS130Oslo HS134Lillehammer HS140Trondheim HS140Vikersund HS240Planica HS240Planica HS240punkty
220157632111121384216116111443
Sezon 2018/2019
Wisła HS134Ruka HS142Ruka HS142Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Engelberg HS140Engelberg HS140Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS142Innsbruck HS130Bischofshofen HS142Predazzo HS135Predazzo HS135Zakopane HS140Sapporo HS137Sapporo HS137Oberstdorf HS235Oberstdorf HS235Oberstdorf HS235Lahti HS130Willingen HS145Willingen HS145Oslo HS134Lillehammer HS140Trondheim HS138Vikersund HS240Planica HS240Planica HS240punkty
423749386512333626561127134171218111288
Sezon 2019/2020
Wisła HS134Ruka HS142Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Klingenthal HS140Engelberg HS140Engelberg HS140Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS142Innsbruck HS130Bischofshofen HS142Predazzo HS104Predazzo HS104Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Zakopane HS140Sapporo HS137Sapporo HS137Willingen HS145Bad Mitterndorf HS235Bad Mitterndorf HS235Râșnov HS97Râșnov HS97Lahti HS130Lahti HS130Lillehammer HS140Lillehammer HS140punkty
31691510191919151344824121937469512711031
Sezon 2020/2021
Wisła HS134Ruka HS142Ruka HS142Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Engelberg HS140Engelberg HS140Oberstdorf HS137Garmisch-Partenkirchen HS142Innsbruck HS128Bischofshofen HS142Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Zakopane HS140Lahti HS130Willingen HS147Willingen HS147Klingenthal HS140Klingenthal HS140Zakopane HS140Zakopane HS140Râșnov HS97Planica HS240Planica HS240Planica HS240punkty
27127--27241111711163272620232323220955
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
2005/200634.
2006/200715.
2007/200821.
2008/200936.
2009/201030.
2010/201115.
2011/20128.
2012/20134.
2013/20147.
2014/201510.
2015/201623.
2016/20171.
2017/20181.
2018/20196.
2019/202013.
2020/20211.

Turniej Nordycki

Kamil Stoch podczas zawodów Turnieju Nordyckiego w Oslo, 14 marca 2010

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
200554.
200638.
200721.
200836.
200955.
201015.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
20172.
20181.
20199.
20201.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
20181.
20194.
20205.
20219.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
20181.
201911.
202125.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
202020.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
2008/200922.
2010/20119.
2011/20126.
2012/20139.
2013/20147.
2014/201516.
2015/201619.
2016/20173.
2017/20182.
2018/20197.
2019/20206.
2020/202131.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
200511.
200637.
200712.
200932.
20102.
20112.
201225.
20139.
201416.
20159.
20163.
201726.
20184.
201915.
20202.[bq][597]

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.3 października2007Oberhofim. Hansa RenneraK-120HS-140135,0 m140,0 m295,5 pkt1.
2.20 sierpnia2010Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134132,5 m129,5 m269,3 pkt2.0,6 pktAdam Małysz
3.21 sierpnia2010Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134131,0 m129,0 m261,5 pkt1.
4.28 sierpnia2010HakubaOlimpijskaK-120HS-131127,0 m131,5 m269,1 pkt3.2,5 pktDaiki Itō
5.29 sierpnia2010HakubaOlimpijskaK-120HS-131129,5 m130,5 m282,3 pkt1.
6.1 października2010LiberecJeštědK-120HS-134123,0 m125,0 m259,8 pkt3.13,3 pktAdam Małysz
7.3 października2010KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140133,5 m143,5 m260,7 pkt1.
8.20 lipca2011SzczyrkSkaliteK-95HS-106100,0 m103,5 m258,2 pkt3.9,8 pktThomas Morgenstern
9.23 lipca2011ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134127,0 m123,5 m251,3 pkt3.10,8 pktThomas Morgenstern
10.7 sierpnia2011HinterzartenRothaus-SchanzeK-95HS-108107,5 m103,5 m257,9 pkt2.11,0 pktThomas Morgenstern
11.12 sierpnia2011CourchevelTremplin du PrazK-120HS-132126,5 m137,0 m277,2 pkt3.6,6 pktThomas Morgenstern
12.14 sierpnia2011Einsiedelnim. Andreasa KüttelaK-105HS-117118,0 m137,0 pkt1.
13.3 października2011KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140140,5 m135,5 m279,3 pkt1.
14.17 sierpnia2013Einsiedelnim. Andreasa KüttelaK-105HS-117116,0 m113,0 m263,7 pkt1.
15.15 sierpnia2014CourchevelTremplin du PrazK-120HS-132121,5 m126,5 m371,2 pkt[br]3.4,3 pktAndreas Stjernen
16.15 sierpnia2015Einsiedelnim. Andreasa KüttelaK-105HS-117111,5 m113,0 m257,2 pkt3.3,6 pktSeverin Freund
17.16 lipca2016CourchevelTremplin du PrazK-120HS-132128,5 m128,0 m270,1 pkt2.5,0 pktMaciej Kot
18.6 sierpnia2016Einsiedelnim. Andreasa KüttelaK-105HS-117112,5 m117,5 m273,0 pkt2.4,0 pktMaciej Kot
19.2 października2016KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140131,0 m132,0 m254,5 pkt2.28,8 pktMaciej Kot
20.22 lipca2018Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134132,0 m126,5 m280,6 pkt1.
21.28 lipca2018HinterzartenRothaus-SchanzeK-95HS-108110,0 m106,5 m271,1 pkt1.
22.4 sierpnia2018Einsiedelnim. Andreasa KüttelaK-105HS-117114,5 m112,5 m267,3 pkt1.
23.18 sierpnia2019ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140137,5 m132,5 m250,8 pkt1.
24.22 sierpnia2020Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134119,5 m136,0 m265,8 pkt2.9,8 pktDawid Kubacki
25.23 sierpnia2020Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134125,5 m128,0 m265,6 pkt2.10,3 pktDawid Kubacki

Miejsca na podium w konkursach drużynowych LGP chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkładSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.6 sierpnia2011HinterzartenRothaus-SchanzeK-95HS-108druż.[bs]101,0 m103,0 m995,8 pkt (261,5 pkt)2.25,5 pktAustria
2.20 lipca2012Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[ai]122,5 m477,9 pkt (115,9 pkt)2.1,2 pktSłowenia
3.2 sierpnia2013Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[bt]129,5 m136,0 m1058,4 pkt (279,5 pkt)1.
4.25 lipca2014Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[ai]133,0 m130,5 m1061,5 pkt (281,2 pkt)1.
5.31 lipca2015Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[bu]126,0 m129,5 m1042,7 pkt (258,5 pkt)1.
6.7 sierpnia2015HinterzartenRothaus-SchanzeK-95HS-108druż.[bu]99,5 m96,0 m968,7 pkt (238,0 pkt)2.64,3 pktNiemcy
7.14 lipca2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[bi]128,0 m124,5 m994,7 pkt (263,1 pkt)1.
8.21 lipca2018Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[bv]135,0 m126,5 m1073,3 pkt (273,0 pkt)1.
9.20 lipca2019Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[bw]128,5 m134,5 m1094,1 pkt (281,7 pkt)1.
10.17 sierpnia2019ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140druż.[bn]131,0 m137,0 m951,1 pkt (245,0 pkt)2.10,8 pktJaponia

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan na 22 sierpnia 2020

2004
Hinterzarten HS108Courchevel HS132Zakopane HS134Predazzo HS134Innsbruck HS130Hakuba HS131Hakuba HS131punkty
--q----0
2005
Hinterzarten HS108Einsiedeln HS117Courchevel HS132Zakopane HS134Predazzo HS134Bischofshofen HS140Hakuba HS131Hakuba HS131punkty
-118241215513166
2006
Hinterzarten HS108Predazzo HS134Einsiedeln HS117Courchevel HS132Zakopane HS134Kranj HS108Hakuba HS131Hakuba HS131Klingenthal HS140Oberhof HS140punkty
45351622218--qq66
2007
Hinterzarten HS108Courchevel HS132Pragelato HS140Einsiedeln HS117Zakopane HS134Zakopane HS134Hakuba HS131Hakuba HS131Oberhof HS140Klingenthal HS140punkty
3914291927---15181
2009
Hinterzarten HS108Pragelato HS140Courchevel HS132Einsiedeln HS117Zakopane HS134Zakopane HS134Hakuba HS131Hakuba HS131Klingenthal HS140punkty
24q24161617--4058
2010
Hinterzarten HS108Courchevel HS132Einsiedeln HS117Wisła HS134Wisła HS134Hakuba HS131Hakuba HS131Liberec HS134Klingenthal HS140punkty
---213131500
2011
Wisła HS134Szczyrk HS106Zakopane HS134Hinterzarten HS108Courchevel HS132Einsiedeln HS117Hakuba HS131Hakuba HS131Ałmaty HS140Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
933231---151505
2012
Wisła HS134Courchevel HS132Hinterzarten HS108Hakuba HS131Hakuba HS131Ałmaty HS140Ałmaty HS140Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
7------91189
2013
Hinterzarten HS108Wisła HS134Courchevel HS132Einsiedeln HS117Hakuba HS131Hakuba HS131Niżny Tagił HS134Niżny Tagił HS134Ałmaty HS140Ałmaty HS140Klingenthal HS140punkty
8541------50227
2014
Wisła HS134Einsiedeln HS117Courchevel HS132Hakuba HS131Hakuba HS131Ałmaty HS140Ałmaty HS140Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
2653----1036136
2015
Wisła HS134Hinterzarten HS108Courchevel HS132Einsiedeln HS117Hakuba HS131Hakuba HS131Czajkowskij HS106Czajkowskij HS140Ałmaty HS140Ałmaty HS140Hinzenbach HS94punkty
53893--810--6232
2016
Courchevel HS132Wisła HS134Hinterzarten HS108Einsiedeln HS117Hakuba HS131Hakuba HS131Czajkowskij HS140Czajkowskij HS140Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
21092----132315
2017
Wisła HS134Hinterzarten HS108Courchevel HS132Hakuba HS131Hakuba HS131Czajkowskij HS140Czajkowskij HS140Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
311014----26785
2018
Wisła HS134Hinterzarten HS108Einsiedeln HS117Courchevel HS135Hakuba HS131Hakuba HS131Râșnov HS97Râșnov HS97Hinzenbach HS94punkty
111---12522376
2019
Wisła HS134Hinterzarten HS108Courchevel HS135Zakopane HS140Hakuba HS131Hakuba HS131Hinzenbach HS94Klingenthal HS140punkty
19--1--1325138
2020
Wisła HS134Wisła HS134punkty
22160
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
200626.
200719.
200921.

Lotos Poland Tour

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
20113.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
2000/2001niesklasyfikowany
2002/2003niesklasyfikowany
2003/2004109.
2004/200538.
2006/200757.
2008/200975.
2009/201068.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.26 grudnia2004Sankt MoritzOlympiaschanzeK-95HS-10089,5 m94,0 m210,5 pkt3.24,5 pktDmitrij Wasiljew
2.28 grudnia2006EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-137131,0 m131,5 m249,0 pkt3.4,9 pktMorten Solem
3.27 lutego2010Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134122,5 m119,0 m230,7 pkt3.24,7 pktAdam Małysz

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Sezon 2000/2001
Velenje K85Velenje K85Villach K90Oberstdorf K90Rælingen K88Rælingen K88Winterberg K80Sankt Moritz K95Innsbruck K108Bischofshofen K120Sapporo K90Sapporo K120Sapporo K120Brotterode K98Brotterode K98Lauscha K92Lauscha K92Ramsau K90Schönwald K84Westby K106Westby K106Titisee-Neustadt K120Iron Mountain K120Iron Mountain K120Planica K120Ishpeming K90Chamonix K95Chamonix K95Zakopane K120Zakopane K120Vikersund K90Vikersund K90Harrachov K120Harrachov K90Våler K90Zaō K90Zaō K90Örnsköldsvik K90Örnsköldsvik K90Hede K90punkty
-------------qq-------------q68----------0
Sezon 2002/2003
Lahti K116Lahti K116Liberec K120Liberec K120Sankt Moritz K95Engelberg K120Seefeld K90Bischofshofen K120Sapporo K90Sapporo K120Planica K90Sapporo K120Planica K90Titisee-Neustadt K120Titisee-Neustadt K120Braunlage K90Braunlage K90Willingen K120Zakopane K120Zakopane K120Eisenerz K90Eisenerz K90Westby K106Brotterode K98Brotterode K98Lauscha K92Ishpeming K90Ruhpolding K115Ishpeming K90Ruhpolding K115Ishpeming K90Zaō K90Zaō K90Stryn K90Stryn K90punkty
------4066---------------------------0
Sezon 2003/2004
Lillehammer K120Lillehammer K120Sankt Moritz K95Engelberg K120Seefeld K90Planica K90Planica K90Sapporo K90Sapporo K120Sapporo K120Bischofshofen K120Bischofshofen K120Braunlage K90Braunlage K90Brotterode K98Brotterode K98Zakopane K120Westby K106Westby K106Iron Mountain K120Iron Mountain K120Kuopio K120Kuopio K120Vikersund K185Vikersund K185punkty
---476920---------------42---11
Sezon 2004/2005
Rovaniemi HS100Rovaniemi HS100Lahti HS130Lahti HS130Harrachov HS142Harrachov HS142Sankt Moritz HS100Engelberg HS137Engelberg HS137Seefeld HS100Planica HS100Planica HS100Sapporo HS100Sapporo HS134Sapporo HS134Bischofshofen HS140Bischofshofen HS140Lauscha HS102Lauscha HS102Braunlage HS100Braunlage HS100Brotterode HS117Brotterode HS117Westby HS117Westby HS117Iron Mountain HS133Iron Mountain HS133Vikersund HS100Vikersund HS100Zakopane HS134punkty
153550672432313426221131219172223-------------198
Sezon 2006/2007
RovaniemiRovaniemiRovaniemiRovaniemiEngelbergEngelbergPlanicaPlanicaSapporoSapporoSapporoPragelatoPragelatoWestbyWestbyIron MountainIron MountainOberhofOberhofTrondheimTrondheimVikersundVikersundZakopanepunkty
----103------------------86
Sezon 2008/2009
Rovaniemi HS100Rovaniemi HS100Vikersund HS117Vikersund HS117Liberec HS134Liberec HS134Engelberg HS137Engelberg HS137Braunlage HS100Braunlage HS100Sapporo HS100Sapporo HS134Sapporo HS134Bischofshofen HS140Bischofshofen HS140Kranj HS109Kranj HS109Titisee-Neustadt HS142Titisee-Neustadt HS142Zakopane HS134Zakopane HS134Iron Mountain HS133Iron Mountain HS133Brotterode HS110Brotterode HS110Wisła HS134Wisła HS134Trondheim HS131Trondheim HS131Pragelato HS140Pragelato HS140Ruka HS142Ruka HS142punkty
------87-------------------------68
Sezon 2009/2010
Rovaniemi HS100Rovaniemi HS100Vikersund HS117Vikersund HS117Otepää HS100Otepää HS100Engelberg HS137Engelberg HS137Sapporo HS100Sapporo HS134Sapporo HS134Titisee-Neustadt HS142Bischofshofen HS140Bischofshofen HS140Iron Mountain HS133Zakopane HS134Zakopane HS134Kranj HS109Kranj HS109Brotterode HS110Brotterode HS110Wisła HS134Oslo HS134Oslo HS134Ruka HS142Ruka HS142punkty
---------------------3----60
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

SezonMiejsce
200746.
200966.
20101.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

NrDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSSkok 1Skok 2NotaLok.StrataZwycięzca
1.2 lipca2010KranjBauhenkK-100HS-109105,5 m108,5 m256,7 pkt2.1,0 pktAndreas Strolz
2.3 lipca2010KranjBauhenkK-100HS-109107,5 m111,0 m266,3 pkt1.
3.4 lipca2010VelenjeGrajski gričK-85HS-9493,5 m90,0 m255,5 pkt1.
4.9 lipca2010Garmisch-PartenkirchenGroße OlympiaschanzeK-125HS-140138,0 m138,9 pkt1.
5.10 lipca2010Garmisch-PartenkirchenGroße OlympiaschanzeK-125HS-140134,0 m132,5 m259,2 pkt1.
6.25 września2010AłmatyGornyj GigantK-125HS-140137,0 m136,5 m273,3 pkt1.
7.26 września2010AłmatyGornyj GigantK-95HS-105102,5 m103,5 m257,0 pkt1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

2007
Velenje HS94Velenje HS94Kranj HS109Oberstdorf HS137Oberstdorf HS137Lillehammer HS138Lillehammer HS138Villach HS98Villach HS98punkty
-------121637
2009
Velenje HS94Kranj HS109Kranj HS109Villach HS98Villach HS98Lillehammer HS138Lillehammer HS138Pjongczang HS109Pjongczang HS140Wisła HS134Wisła HS134punkty
192232--------21
2010
Kranj HS109Kranj HS109Velenje HS94Garmisch-Partenkirchen HS140Garmisch-Partenkirchen HS140Courchevel HS132Courchevel HS132Lillehammer HS138Lillehammer HS138Oslo HS106Oslo HS106Ałmaty HS140Ałmaty HS106Wisła HS134Wisła HS134punkty
21111------11--680
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował

Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich

W konkursach indywidualnych mistrzostw Polski Kamil Stoch zdobył dziewięć złotych medali (siedem zimą i dwa latem), dwanaście srebrnych (sześć zimą i sześć latem) i dziewięć brązowych (cztery zimą i pięć latem). W konkursach drużynowych zdobył dwa złote medale (jeden zimą i jeden latem) oraz jeden brązowy (latem)[598].

Zimowe mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
37.27 lutego2001SzczyrkSkaliteK-85indywid.62,5 m63,0 pkt182,5 pktŁukasz Kruczek
11.27 marca2002ZakopaneŚrednia KrokiewK-85indywid.67,0 m71,5 m157,5 pkt76,5 pktAdam Małysz
13.26 grudnia2002ZakopaneWielka KrokiewK-120indywid.108,0 m101,5 m170,5 pkt106,3 pktAdam Małysz
15.2 marca2003SzczyrkSkaliteK-85indywid.69,0 m70,0 m158,5 pkt83,0 pktAdam Małysz
7.23 marca2003SzczyrkSkaliteK-85druż.[i]??491,0 pkt196,5 pktWKS Zakopane
13.26 grudnia2003ZakopaneWielka KrokiewK-120indywid.116,0 m120,5 m220,7 pkt51,9 pktAdam Małysz
8.28 stycznia2004KarpaczOrlinekK-85druż.[bx]86,0 m87,5 m755,5 pkt (240,0 pkt)128,0 pktAZS Katowice
6.29 stycznia2004KarpaczOrlinekK-85indywid.86,0 m85,0 m231,5 pkt30,5 pktAdam Małysz
6.31 stycznia2004ZakopaneWielka KrokiewK-120indywid.112,0 m124,0 m220,8 pkt57,4 pktAdam Małysz
7.25 stycznia2005SzczyrkSkaliteK-85HS-93druż.[by]85,0 m83,5 m575,5 pkt302,0 pktKS Wisła
3.Bronze medal with cup.svg26 stycznia2005SzczyrkSkaliteK-85HS-93indywid.86,0 m118,5 pkt10,5 pktAdam Małysz
2.Silver medal with cup.svg8 lutego2005ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.113,5 m120,5 m220,7 pkt40,3 pktAdam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg25 lutego2006ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.128,5 m126,0 m257,6 pkt22,3 pktRobert Mateja
2.Silver medal with cup.svg26 lutego2006ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.88,5 m87,5 m242,0 pkt7,5 pktAdam Małysz
4.16 lutego2007SzczyrkSkaliteK-85HS-93druż.[bz]84,5 m355,5 pkt (113,0 pkt)64,5 pktKS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg17 lutego2007SzczyrkSkaliteK-85HS-93indywid.84,5 m77,5 m212,0 pkt23,0 pktAdam Małysz
1.Gold medal with cup.svg26 grudnia2007ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.130,0 m128,0 m265,4 pkt
4.18 marca2008ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.129,5 m118 m243 pkt30,3 pktAdam Małysz
9.19 marca2008ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94druż.[ca]86,0 m375,0 pkt (117,5 pkt)568,0 pktTS Wisła Zakopane
14.20 marca2008ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.87,0 m79,5 m220,0 pkt39,5 pktAdam Małysz
1.Gold medal with cup.svg14 lutego2009Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.113,0 m132,0 m231,4 pkt
10.26 marca2009SzczyrkSkaliteK-95HS-106druż.[cb]100,5 m332,0 pkt (126,5 pkt)641,5 pktKS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg26 grudnia2009SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.102,0 m94,5 m243,0 pkt13,0 pktAdam Małysz
2.Silver medal with cup.svg26 grudnia2010ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.123,5 m126,0 m246,6 pkt26,0 pktAdam Małysz
1.Gold medal with cup.svg19 lutego2011SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.101,5 m101,5 m258,5 pkt
1.Gold medal with cup.svg26 grudnia2011Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.123,5 m136,0 m289,2 pkt
1.Gold medal with cup.svg24 marca2012ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134druż.[cc]131,0 m131,0 m1059,5 pkt (273,6 pkt)AZS Zakopane
1.Gold medal with cup.svg25 marca2012ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.135,0 m133,0 m285,9 pkt
4.26 marca2013Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[cd]133,5 m[bc]131,5 m813,2 pkt (251,0 pkt)174,3 pktAZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg27 marca2013Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.131,5 m130,5 m315,9 pkt0,9 pktMaciej Kot
1.Gold medal with cup.svg24 marca2015ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.129,0 m141,5 m310,1 pkt
3.Bronze medal with cup.svg22 marca2016Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.132,5 m131,5 m272,7 pkt0,7 pktMaciej Kot
3.Bronze medal with cup.svg26 grudnia2017Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.126,0 m111,5 m225,2 pkt29,1 pktStefan Hula
1.Gold medal with cup.svg26 grudnia2018ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140indywid.140,0 m134,5 m331,0 pkt

Letnie mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

MiejsceDzieńRokMiejscowośćSkoczniaPunkt KHSKonkursSkok 1Skok 2NotaStrataZwycięzca
16.15 października2000ZakopaneŚrednia KrokiewK-85indywid.72,0 m72,0 m173,0 pkt65,0 pktRobert Mateja
23.29 września2002ZakopaneŚrednia KrokiewK-85indywid.70,5 m70,5 m165,5 pkt78,5 pktMarcin Bachleda
20.21 września2003ZakopaneŚrednia KrokiewK-85indywid.71,0 m78,0 m180,0 pkt67,5 pktAdam Małysz
17.9 października2004ZakopaneWielka KrokiewK-120indywid.107,0 m113,0 m176,5 pkt101,5 pktAdam Małysz
7.10 października2004ZakopaneŚrednia KrokiewK-85indywid.88,5 m83,5 m210,0 pkt44,0 pktAdam Małysz
7.15 października2005ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.121,5 m131,5 m255,4 pkt21,8 pktAdam Małysz
5.16 października2005ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.81,0 m91,5 m234,5 pkt23,5 pktAdam Małysz
6.14 października2006ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.120,5 m119,0 m227,1 pkt34,7 pktAdam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg15 października2006ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.86,0 m87,0 m236,0 pkt24,0 pktAdam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg13 października2007ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.121,0 m128,5 m249,1 pkt22,8 pktAdam Małysz
2.Silver medal with cup.svg14 października2007ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.85,0 m87,5 m236,5 pkt16,5 pktAdam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg10 października2009ZakopaneŚrednia KrokiewK-85HS-94indywid.83,5 m86,5 m227,0 pkt19,0 pktAdam Małysz
6.11 października2009ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.120,0 m125,0 m238,5 pkt26,2 pktAdam Małysz
2.Silver medal with cup.svg23 lipca2010SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.102,0 m99,5 m255,5 pkt7,0 pktAdam Małysz
1.Gold medal with cup.svg24 lipca2010SzczyrkSkaliteK-95HS-106druż.[cc]108,0 m101,0 m966,5 pkt (262,0 pkt)AZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg25 lipca2010Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.125,5 m131,0 m262,2 pkt15,9 pktAdam Małysz
1.Gold medal with cup.svg17 września2011ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.130,0 m119,5 m253,4 pkt
3.Bronze medal with cup.svg2 września2012Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.122,5 m120,0 m234,0 pkt21,7 pktMaciej Kot
4.1 września2013SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.98,0 m102,0 m261,0 pkt5,5 pktDawid Kubacki
5.8 września2013ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134indywid.128,5 m122,0 m249,4 pkt14,4 pktJan Ziobro
1.Gold medal with cup.svg19 lipca2014Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.134,5 m135,0 m279,6 pkt
3.Bronze medal with cup.svg20 lipca2014Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134druż.[ap]136,0 m133,0 m903,2 pkt (287,7 pkt)23,3 pktAZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg11 października2014SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.106,0 m103,5 m271,0 pkt5,0 pktPiotr Żyła
4.18 lipca2015Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.125,0 m127,0 m254,1 pkt12,5 pktDawid Kubacki
5.9 października2015SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.99,0 m103,0 m256,5 pkt12,0 pktDawid Kubacki
2.Silver medal with cup.svg8 października2016Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134indywid.127,5 m125,5 m278,0 pkt14,4 pktMaciej Kot
3.Bronze medal with cup.svg27 października2018ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140indywid.130,0 m134,5 m305,6 pkt15,0 pktDawid Kubacki
2.Silver medal with cup.svg12 października2019SzczyrkSkaliteK-95HS-106indywid.97,5 m101,0 m263,9 pkt2,5 pktPiotr Żyła

Rekordy skoczni

DataMiejsceSkoczniaPunkt KHSOdległośćUwagi
25 lutego 2002ZakopaneMała KrokiewK-65HS-7273,5 m[599]
3 października 2007OberhofHans-Renner-SchanzeK-120HS-140140,0 mRekord letni.
14 lutego 2009Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134132,0 mRekord nieaktualny.
19 sierpnia 2010Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134134,5 mRekord letni, nieaktualny.
24 września 2010AłmatyGornyj GigantK-125HS-140136,0 mRekord letni, nieoficjalny.
24 września 2010AłmatyGornyj GigantK-125HS-140140,5 m[600]Rekord letni, nieoficjalny.
26 września 2010AłmatyGornyj GigantK-95HS-105101,5 m[600]Rekord letni, nieoficjalny.
26 września 2010AłmatyGornyj GigantK-95HS-105106,0 m[600]Rekord letni, nieoficjalny.
3 października 2010KlingenthalVogtland ArenaK-125HS-140143,5 m[237]Rekord letni.
12 sierpnia 2011CourchevelTremplin du PrazK-120HS-132137,0 m[292]Rekord letni.
26 grudnia 2011Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134136,0 m[601]Rekord nieaktualny.
2 sierpnia 2013Wisłaim. Adama MałyszaK-120HS-134136,0 mRekord letni, nieaktualny.
15 lutego 2014Krasnaja PolanaRusskije GorkiK-125HS-140139,0 mWyrównanie rekordu, nieaktualny.
25 lutego 2014FalunLugnetK-120HS-134129,5 mRekord nieaktualny.
26 lutego 2014FalunLugnetK-120HS-134134,5 mRekord nieaktualny.
25 stycznia 2015SapporoŌkurayamaK-120HS-134140,0 mWyrównanie rekordu, nieaktualny.
24 marca 2015ZakopaneWielka KrokiewK-120HS-134141,5 mRekord nieoficjalny, nieaktualny.
18 grudnia 2016EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140143,5 mRekord nieaktualny.
14 lutego 2017PjongczangAlpensia Jumping ParkK-125HS-140142,0 mWyrównanie nieoficjalnego rekordu.
24 lutego 2017LahtiSalpausselkäK-90HS-100103,5 m
25 marca 2017PlanicaLetalnicaK-200HS-225251,5 mRekord nieaktualny.
27 stycznia 2018ZakopaneWielka KrokiewK-125HS-140141,5 mRekord nieaktualny.
15 marca 2018TrondheimGranåsenK-124HS-140146,0 m
26 stycznia 2019SapporoŌkurayamaK-123HS-137148,5 m
18 grudnia 2020EngelbergGross-Titlis-SchanzeK-125HS-140146,0 mRekord nieoficjalny.

Trenerzy

Klubowi:

Reprezentacyjni:

Inna działalność

Fanklub Stocha podczas LGP w Zakopanem

Działalność sportowa

W latach 2013–2017 był przez dwie kadencje członkiem Komisji Zawodniczej FIS[610].

Jesienią 2014 założył klub narciarski KS Eve-nement Zakopane, w którym prócz sekcji seniorów prowadzona jest szkółka dla młodych skoczków. Prezesem klubu została jego żona, a trenerem Andrzej Zarycki[611].

Działalność charytatywna

W grudniu 2013 został honorowym ambasadorem Fundacji „Sportowcy Dzieciom”[612].

Od listopada 2014 jest ambasadorem charytatywnego projektu Szlachetnej Paczki[613].

Stoch współpracuje także z Fundacją Anny Dymnej „Mimo Wszystko”[614].

Udział w reklamach

W trakcie kariery współpracował z firmą Sobiesław Zasada Automotive[615], firmą odzieżową 4F[616], producentem materiałów budowlanych Isover Saint-Gobain[617], siecią telefonii komórkowej Play[618], Grupą Atlas[619], Team Visa[620], Breitling[621] oraz Blachotrapez[622].

Film

W 2017 roku powstał polski serial dokumentalny Kamil Stoch. Moja historia składający się z pięciu 22 min. odcinków odc. 1 Powrót do korzeni, odc. 2 Praca u podstaw, odc. 3 Skoki narciarskie wczoraj i dziś, odc. 4 Kamil Stoch prywatnie, odc. 5 Z Wisły do Pjongczangu[623].

Odznaczenia i wyróżnienia

Odznaczenia
Wyróżnienia

Zobacz też

Uwagi

  1. a b c d Jeśli nie napisano inaczej, wymienione zawody krajowe odbyły się w Zakopanem.
  2. Skład zespołu: Stefan Hula, Kamil Stoch, Jan Mąka i Dawid Kowal.
  3. Skład zespołu: Kamil Stoch, Stefan Hula i Dawid Kowal.
  4. Skład zespołu: Kamil Stoch, Dawid Kowal i Artur Broda.
  5. a b c Skład zespołu: Tomisław Tajner, Tomasz Pochwała, Paweł Kruczek, Kamil Stoch.
  6. Skład zespołu: Dawid Kowal, Kamil Stoch i Stefan Hula.
  7. Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Jan Ciapała i Kamil Stoch.
  8. a b c Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Kamil Stoch, Andrzej Dorula, Jan Ciapała.
  9. a b LKS Poroniec Poronin w składzie: Michał Żołnierczyk, Stanisław Świder, Kamil Stoch.
  10. a b c Skład zespołu: Kamil Stoch, Dawid Kowal, Stefan Hula, Mateusz Rutkowski.
  11. Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Kamil Stoch, Marcin Bachleda, Adam Małysz.
  12. a b c Skład zespołu: Kamil Stoch, Marcin Bachleda, Adam Małysz, Robert Mateja.
  13. a b c Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Marcin Bachleda, Kamil Stoch, Adam Małysz.
  14. a b c Skład zespołu: Adam Małysz, Stefan Hula, Kamil Stoch, Robert Mateja.
  15. a b c Skład zespołu: Stefan Hula, Kamil Stoch, Robert Mateja, Adam Małysz.
  16. Skład zespołu: Stefan Hula, Piotr Żyła, Kamil Stoch, Adam Małysz.
  17. a b c Skład zespołu: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Robert Mateja, Adam Małysz.
  18. a b c d e f g h i j k Skład zespołu: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Stefan Hula i Adam Małysz.
  19. a b c d e f g h i j Skład zespołu: Kamil Stoch, Łukasz Rutkowski, Stefan Hula i Adam Małysz.
  20. W składzie: Kamil Stoch, Maciej Kot, Marcin Bachleda, Adam Małysz.
  21. Skład zespołu: Kamil Stoch, Krzysztof Miętus, Piotr Żyła, Adam Małysz.
  22. Biorąc pod uwagę tylko przypadki, kiedy zakwalifikował się do konkursu głównego.
  23. W składzie: Kamil Stoch, Łukasz Rutkowski, Stefan Hula i Adam Małysz.
  24. Skład zespołu: Kamil Stoch, Marcin Bachleda, Krzysztof Miętus, Adam Małysz.
  25. a b Skład zespołu: Tomasz Byrt, Piotr Żyła, Kamil Stoch, Adam Małysz.
  26. Skład zespołu: Stefan Hula, Piotr Żyła, Kamil Stoch i Adam Małysz.
  27. Wcześniej w sezonie 1979/1980 dwukrotnie razem na podium stawali Piotr Fijas i Stanisław Bobak.
  28. Skład zespołu: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch.
  29. a b c d e W składzie: Maciej Kot, Piotr Żyła, Dawid Kubacki i Kamil Stoch.
  30. Skład zespołu: Krzysztof Miętus, Kamil Stoch, Jan Ziobro, Piotr Żyła.
  31. Skład zespołu: Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch, Piotr Żyła.
  32. a b c d e Skład zespołu: Maciej Kot, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch, Piotr Żyła.
  33. a b Skład zespołu: Maciej Kot, Klemens Murańka, Aleksander Zniszczoł, Kamil Stoch.
  34. Skład zespołu: Maciej Kot, Kamil Stoch, Aleksander Zniszczoł, Piotr Żyła.
  35. a b c W składzie: Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Maciej Kot.
  36. a b c Skład zespołu: Piotr Żyła, Maciej Kot, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch.
  37. Skład zespołu: Piotr Żyła, Krzysztof Miętus, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  38. a b Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch.
  39. Skład zespołu: Klemens Murańka, Dawid Kubacki, Jan Ziobro, Kamil Stoch.
  40. Po Witoldzie Woydzie, Arkadiuszu Skrzypaszku i Robercie Korzeniowskim – tylko ten ostatni uczynił to dwukrotnie indywidualnie.
  41. a b Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Klemens Murańka, Kamil Stoch.
  42. a b WKS Zakopane w składzie: Marcin Budz, Stefan Hula, Jan Ziobro, Kamil Stoch.
  43. Skład zespołu: Piotr Żyła, Aleksander Zniszczoł, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  44. Skład zespołu: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Kamil Stoch.
  45. Skład zespołu: Maciej Kot, Klemens Murańka, Jan Ziobro, Kamil Stoch.
  46. Skład zespołu: Klemens Murańka, Dawid Kubacki, Kamil Stoch, Maciej Kot.
  47. a b Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Jan Ziobro, Kamil Stoch.
  48. a b c d e Skład zespołu: Maciej Kot, Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  49. a b Skład zespołu: Piotr Żyła, Klemens Murańka, Jan Ziobro, Kamil Stoch.
  50. a b c d e f Skład zespołu: Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Maciej Kot, Kamil Stoch.
  51. a b c d e Skład zespołu: Piotr Żyła, Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  52. a b Skład zespołu: Kinga Rajda, Dawid Kubacki, Kamila Karpiel, Kamil Stoch.
  53. a b Skład zespołu: Piotr Żyła, Andrzej Stękała, Kamil Stoch, Dawid Kubacki.
  54. a b c d e f g Seria konkursowa została odwołana.
  55. a b c Nie ustał tego skoku.
  56. a b Skład zespołu: Kamil Stoch, Klemens Murańka, Dawid Kubacki, Stefan Hula.
  57. a b c Skład zespołu: Piotr Żyła, Andrzej Stękała, Kamil Stoch, Dawid Kubacki.
  58. a b Skład zespołu: Paweł Urbański, Wojciech Topór, Piotr Żyła, Kamil Stoch.
  59. a b Skład zespołu: Kamil Stoch, Jan Ciapała, Mateusz Rutkowski.
  60. Skład zespołu: Andrzej Stękała, Maciej Kot, Stefan Hula, Kamil Stoch.
  61. a b c Skład zespołu: Piotr Żyła, Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Maciej Kot.
  62. a b Skład zespołu: Piotr Żyła, Maciej Kot, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  63. a b Skład zespołu: Piotr Żyła, Jakub Wolny, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  64. Skład zespołu: Piotr Żyła, Maciej Kot, Kamil Stoch, Dawid Kubacki.
  65. Skład zespołu: Jakub Wolny, Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła.
  66. a b c Skład zespołu: Piotr Żyła, Jakub Wolny, Kamil Stoch, Dawid Kubacki.
  67. Skład drużyny: Piotr Żyła, Klemens Murańka, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  68. Skład drużyny: Piotr Żyła, Kamil Stoch, Andrzej Stękała, Dawid Kubacki
  69. Ze względu na rozegranie jedynie dwóch konkursów indywidualnych w ramach LGP 2020 nie została przyznana nagroda dla triumfatora klasyfikacji generalnej.
  70. W trakcie LGP, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Stoch uzyskał w nich 128,0 m i notę 122,5 pkt. Kolejność startowa w nowym formacie zawodów (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-08-15].
  71. W składzie: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Maciej Kot, Dawid Kubacki.
  72. Skład zespołu: Maciej Kot, Krzysztof Biegun, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  73. a b Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Kamil Stoch.
  74. Skład zespołu: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Kamil Stoch, Piotr Żyła.
  75. Skład zespołu: Piotr Żyła, Aleksander Zniszczoł, Kamil Stoch, Dawid Kubacki.
  76. LKS Poroniec Poronin w składzie: Wojciech Janik, Kamil Stoch, Stanisław Świder, Michał Żołnierczyk.
  77. LKS Poroniec Poronin w składzie: Andrzej Zarycki, Marcin Sitarz, Stanisław Świder, Kamil Stoch.
  78. LKS Poroniec Poronin w składzie: Wojciech Skupień, Stanisław Świder, Andrzej Zarycki, Kamil Stoch.
  79. LKS Poroniec Poronin w składzie: Andrzej Staszel, Adam Bryja, Andrzej Zarycki, Kamil Stoch.
  80. LKS Poroniec Poronin w składzie: Mariusz Rzadkosz, Andrzej Staszel, Andrzej Zarycki, Kamil Stoch.
  81. a b AZS Zakopane w składzie: Andrzej Zapotoczny, Krzysztof Miętus, Maciej Kot, Kamil Stoch.
  82. WKS Zakopane w składzie: Jakub Przybyła, Stefan Hula, Jan Ziobro, Kamil Stoch.

Przypisy

  1. a b c Archiwum-czat z Kamilem Stochem (pol.). Onet. [dostęp 2014-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-27)].
  2. Wisla (POL) Men’s HS134 Extended start list (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  3. a b c d Leszek Błażyński. Pekaesem do Japonii. „Tygodnik Przegląd Sportowy”, 2013-11-27. Ringier Axel Springer Polska. 
  4. Zapis rozmowy Kamila Stocha z fanami w sklepie 4F w Krakowie. skijumping.pl, 2007-11-28. [dostęp 2011-03-31].
  5. a b Tempo. Magazyn Przeglądu Sportowego, nr 7 (18), 18–24 lutego 2015.
  6. a b Stochmistrz. tvp.info, 2011-02-23. [dostęp 2011-04-07].
  7. Leszek Błażyński. Podchodzę do nowego sezonu z dużą pewnością siebie. „Przegląd Sportowy”, 2012-11-13. Axel Springer Polska. 
  8. Skoki Narciarskie: Kamil Stoch na ślubnym kobiercu. skijumping.pl, 2010-08-07. [dostęp 2014-02-11].
  9. Ewa Bilan-Stoch - piękna żona mistrza olimpijskiego. Onet Sport, 2018-02-17. [dostęp 2021-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-26)].
  10. a b c Następca Stanisława Bobaka? – Kamil Stoch. archiwum.watra.pl, 2003-08-01. [dostęp 2011-03-31].
  11. Soczi 2014. Mistrz Stoch wskoczył do historii. sport.pl, 2014-02-09. [dostęp 2014-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)].
  12. a b c d e f g h i j k l m n o p q Stoch Kamil 1987 AZS Zakopane (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-01-01].
  13. Garmisch-Partenkirchen GER 1998.08.02 LMSDz (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16].
  14. Garmisch-Partenkirchen GER 1998.08.02 LMSDz Dr (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-11)].
  15. Zakopane 1998.08.09 Razem Mc Donalds (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-01].
  16. a b c d e f g h i j k l m n o STOCH Kamil – Wyniki Zawodnika (pol.). wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-15)].
  17. Szczyrk 1998.12.19 Open Mistrzostwo BOZN (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-01].
  18. Szczyrk 1998.12.19 ro1985iml Mistrzostwo BOZN (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-01].
  19. Zakopane 1998.12.29 ro1985iml Mistrzostwa Makroregionu Małopolska (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-01].
  20. Szczyrk 1999.02.08 ro1985iml Mistrzostwa Śląska (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-01].
  21. Dariusz Koźlenko: Dojrzał, by wygrywać. newsweek.pl, 2010-11-27. [dostęp 2019-01-24].
  22. Maciej Mikołajczyk: Zobacz, jak 12-letni Kamil Stoch udziela wywiadu Telewizji Polskiej! (wideo). sportowefakty.pl, 2013-02-28. [dostęp 2014-02-27].
  23. Garmisch-Partenkirchen GER 1999.07.31 LMSDz (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-11)].
  24. Garmisch-Partenkirchen GER 1999.08.01 LMSDz Dr (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-11)].
  25. Zakopane 1999.08.08 Ro1986-87 Mc Donalds Razem (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  26. Zakopane 1999.08.08 Ro1986-87 Letnie Mistrzostwa Makroregionu Małopolska (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  27. Zakopane 1999.12.11 Ro1986-87 Mistrzostwa Makroregionu Małopolska (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  28. Zakopane 2000.03.22 Ro1986-87 Ogólnopolskie spotkania UKS-ów (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  29. a b c d e f g h Kamil Stoch (sylwetka, biografia). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-24].
  30. Harrachov CZE 2000.09.09 MiKS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  31. Wyniki Mistrzostw Świata Juniorów, z dnia 2001-02-01 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  32. Wyniki Mistrzostw Świata Juniorów, z dnia 2001-02-03 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  33. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2000/2001. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  34. Zakopane 2001.03.27 ro1987-88 Mistrzostwa Województwa Małopolskiego; LS (pol.). Wyniki-skoki.pl. [dostęp 2015-08-08].
  35. Medaliści VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży i Mistrzostw Polski Juniorów w sportach zimowych „Małopolska 2002”. sportmlodziezowy.pl, 2002-03-01. [dostęp 2011-04-25].
  36. Garmisch-Partenkirchen GER 2002.08.03 LMSDz (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16].
  37. Garmisch-Partenkirchen GER 2002.08.04 LMSDz Dr (pol.). wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-16].
  38. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2002-09-29 w Zakopane (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-06].
  39. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2002-12-26 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-06].
  40. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2002/2003. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  41. Rutkowski Stoch i Ciapała na EYOF. skijumping.pl, 2003-02-01. [dostęp 2012-07-14].
  42. FIS Junior World Ski Championships, 06.02.2003, Solleftea (SWE). FIS-Ski – resultats. [dostęp 2014-10-26].
  43. FIS Junior World Ski Championships, 08.02.2003, Solleftea (SWE). FIS-Ski – resultats. [dostęp 2014-10-26].
  44. Olimpiada Młodzieży – Juniorzy Młodsi – 18.02.2003. [dostęp 2011-04-28].
  45. Początek Stochomanii, czyli Kamila Stocha droga na szczyt. sport.pl, 2011-02-03. [dostęp 2011-04-01].
  46. Medaliści IX Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży i Mistrzostw Polski Juniorów w sportach zimowych „SUDETY 2003”. sportmlodziezowy.pl, 2003-02-21. [dostęp 2011-04-25].
  47. Wyniki konkursu o Puchar Prezesa TZN. skokinarciarskie.pl, 2003-06-24. [dostęp 2011-04-26].
  48. Wyniki Pucharu Mcdonalda w Skokach Narciarskich – Seniorzy K-85 (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-28].
  49. Stawy: Mistrzostwa Polski Juniorów. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-30].
  50. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2003-09-21 w Zakopane (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  51. Puchar Alp – podwójne zwycięstwo Rutkowskiego! (aktualizacja). skijumping.pl, 2003-12-21. [dostęp 2012-07-19].
  52. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2003-12-26 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  53. a b STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2003/2004. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  54. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2003/2004. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  55. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2004-01-29 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  56. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2004-01-31 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  57. FIS Junior World Ski Championships, 23.03.2005, Rovaniemi (FIN), Team HS100. FIS-Ski – resultats. [dostęp 2014-10-26].
  58. FIS Junior World Ski Championships, 25.03.2005, Rovaniemi (FIN), HS100. FIS-ski resultats. [dostęp 2014-10-26].
  59. Wyniki Otwartego Konkursu Pucharu TZN – 15.02.2004, K-120. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  60. Wyniki Otwartego Konkursu Pucharu TZN, Kategoria Juniorów – 15.02.2004, K-120. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  61. Wyniki II konkursu Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży na Skoczni Szczyrk-Skaliste, 22.02.2004, K85, Juniorzy. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  62. Wyniki Otwartego Konkursu Skoków Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, Szczyrk 18.02.2004, K-85, Juniorzy. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  63. OOM: Start Krokiew Zakopane – dwa złote medale w konkursach drużynowych. Skijumping.pl. [dostęp 2004-02-20].
  64. Mistrzostwa SMS: Zwycięzcami Kamil Stoch, Sebastian Toczek i Jakub Kot! (pełne wyniki). Skijumping.pl. [dostęp 2012-07-23].
  65. Wyniki konkursu o Puchar TZN. skokinarciarskie.pl, 2004-06-20. [dostęp 2011-04-26].
  66. a b STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2004/2005. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  67. FIS Continental Cup Ski-Jumping (SUN 19 DEC 2004). Fis-Ski. [dostęp 2011-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-02-12)].
  68. FIS Continental Cup Ski-Jumping (27 DEC 2004). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-21)].
  69. a b STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2004/2005. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  70. Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki triumfuje w Pragelato, Stoch siódmy!. Skijumping.pl, 11 lutego 2005.
  71. Paweł Stawowczyk: PŚ: Hautamaeki wygrywa, Stoch lepszy od Małysza. Skokinarciarskie.pl, 2007-02-11. [dostęp 2011-04-24].
  72. Turniej Skandynawski 2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  73. Puchar Świata 2004/2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  74. Tadeusz Mieczyński, Bartłomiej J. Boczek: Polska ze srebrem w drużynowych MŚJ w Rovaniemi! (Pełne wyniki) (pol.). Skijumping.pl, 2005-03-23. [dostęp 2011-05-09].
  75. Bartłomiej J. Boczek: MŚJ: wygrywa Ikonen. Pech Kamila Stocha (pol.). Skijumping.pl, 2005-03-25. [dostęp 2011-05-09].
  76. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2005-01-26 w Szczyrk (HS 93), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-09].
  77. Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2005-02-08 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-09].
  78. Sensacyjny wynik Pucharu Doskonałego Mleka. skokinarciarskie.pl, 2005-06-18. [dostęp 2011-04-26].
  79. Paweł Wagner: Kwalifikacje w Einsiedeln: Morgenstern najdalej, Stoch 3! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2005-08-12. [dostęp 2014-11-08].
  80. Andrzej Mysiak: LGP: Pierwszy triumf Kranjca, Stoch jedenasty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2005-08-13. [dostęp 2014-11-08].
  81. Letnie Grand Prix 2005. 10.09.2005 – Hakuba (Japonia) K-120 « wyniki po I serii (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-09].
  82. Letnie Grand Prix 2005. 10.09.2005 – Hakuba (Japonia) K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-09].
  83. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2005/2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  84. Letnia Grand Prix 2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  85. Letnie Grand Prix 2005 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-09].
  86. FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 26 NOV 2005). FIS Ski. [dostęp 2011-04-06].
  87. a b c d STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2005/2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  88. FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 18 DEC 2005). FIS Ski. [dostęp 2011-04-06].
  89. Zakopane: Małysz przed Stochem i Mateją. skokinarciarskie.pl, 2005-12-26. [dostęp 2011-04-26].
  90. Sabina Żurawska: TCS: Janda wygrywa w Ga-Pa (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-02-01. [dostęp 2014-11-08].
  91. Klasyfikacja po konkursie: 01.01.2006, Garmisch-Parten. K-115 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  92. Paweł Stawowczyk: Kwalifikacje: Znakomity Stoch, 4 Polaków w konkursie! (pol.). Skijumping.pl, 2006-01-03. [dostęp 2014-11-08].
  93. Tadeusz Mieczyński, Anna Szczepankiewicz: Kamil Stoch: „Mam nadzieję, że jutro uda mi się pokonać Michaela Uhrmanna” (pol.). Skijumping.pl, 2006-01-03. [dostęp 2014-11-08].
  94. Paweł Wagner: TCS Innsbruck: Bystoel wygrywa. Janda nowym liderem (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-01-04. [dostęp 2014-11-08].
  95. Turniej Czterech Skoczni 2005/2006. Klasyfikacja po konkursie: 04.01.2006, Innsbruck K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  96. Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 2005/2006. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  97. FIS World Cup Ski-Jumping (FRI 6 JAN 2006). FIS Ski. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-21)].
  98. Paweł Stawowczyk: MŚ: Ljoekelsoey najlepszy po pierwszym dniu (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-01-13. [dostęp 2014-11-08].
  99. Paweł Stawowczyk: MŚ w lotach: Norwegowie bronią tytułu! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-01-15. [dostęp 2014-11-08].
  100. Puchar Świata 2005/2006. Klasyfikacja po konkursie: 22.01.2006, Sapporo K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  101. Sabina Żurawska: Fińska dominacja na PŚ w Zakopanem, Małysz 4-ty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-01-28. [dostęp 2014-11-08].
  102. Puchar Świata 2005/2006. Klasyfikacja po konkursie: 29.01.2006, Zakopane K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  103. Puchar Świata 2005/2006. Klasyfikacja po konkursie: 05.02.2006, Willingen K-130 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  104. Polacy trenowali w Ruhpolding (pol.). Skijumping.pl, 2006-02-02. [dostęp 2014-11-08].
  105. Kamil Stoch miał łzy w oczach. „Życie Warszawy”, 7 lutego 2006. [dostęp 2011-04-09]. 
  106. Paweł Wagner: Pragelato K-95: Lars Bystoel mistrzem olimpijskim!!! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-02-12. [dostęp 2014-11-08].
  107. Paweł Stawowczyk: IO: Morgenstern mistrzem olimpijskim!!! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2014-02-18. [dostęp 2014-11-08].
  108. Paweł Stawowczyk: IO: Złota Austria, Polacy na 5. miejscu! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-02-20. [dostęp 2014-11-08].
  109. Mistrzostwa Polski. 25.02.2006 – Zakopane (Polska) K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  110. Mistrzostwa Polski. 26.02.2006 – Zakopane (Polska) K-85 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-11-08].
  111. Paweł Stawowczyk: PŚ Lahti: Austria wygrywa, Widhoelzl z rekordem (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-03-06. [dostęp 2014-11-09].
  112. Tadeusz Mieczyński: Heinz Kuttin: „Stoch miał wielkiego pecha” (pol.). Skijumping.pl, 2006-03-11. [dostęp 2014-11-09].
  113. Turniej Skandynawski 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  114. Tadeusz Mieczyński: Kwalifikacje w Planicy: Koch najdalej, Małysz 9. (pol.). Skijumping.pl, 2006-03-17. [dostęp 2014-11-09].
  115. Puchar Świata 2005/2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  116. Mistrzostwa Polski – Zakopane, 14.10.2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  117. Mistrzostwa Polski – Zakopane, 15.10.2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  118. Puchar Doskonałego Mleka dla Małysza. skokinarciarskie.pl, 2006-06-17. [dostęp 2011-04-26].
  119. Hinterzarten (GER) 05.08.2006 Grand Prix – Men’s Team HS108 (ang.). FIS. [dostęp 2014-08-17].
  120. a b c d Letnia Grand Prix 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  121. Letnia Grand Prix 2006. Klasyfikacja po konkursie: 12.08.2006, Einsiedeln K-105 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-08-17].
  122. Letnia Grand Prix 2006. Klasyfikacja po konkursie: 14.08.2006, Courchevel K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-08-17].
  123. Letnia Grand Prix 2006. Klasyfikacja po konkursie: 26.08.2006, Zakopane K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-08-17].
  124. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  125. Letnia Grand Prix 2006. Klasyfikacja po konkursie: 02.09.2006, Kranj K-100 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-08-17].
  126. a b c d e f g STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  127. FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 3 DEC 2006). FIS-Ski. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-12-05)].
  128. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  129. Paweł Stawowczyk: TCS: Schlierenzauer przed Kuettelem i Małyszem (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2006-12-30. [dostęp 2014-12-24].
  130. Turniej Czterech Skoczni 2006/2007. Klasyfikacja po konkursie: 01.01.2007, Garmisch-Partenkirchen K-115 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-12-24].
  131. Paweł Stawowczyk: TCS: Jacobsen wygrywa, Małysz 6-ty, Stoch 15-ty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-01-04. [dostęp 2014-12-24].
  132. Puchar Świata 2006/2007. Klasyfikacja po konkursie: 04.01.2007, Innsbruck K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-12-24].
  133. Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 2006/2007. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  134. FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 07 JAN 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-01-09)].
  135. Andrzej Mysiak: PŚ Vikersund: Kolejny triumf Jacobsena (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-01-13. [dostęp 2014-12-24].
  136. Puchar Świata 2006/2007. Klasyfikacja po konkursie: 20.01.2007, Zakopane K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-12-24].
  137. Puchar Świata 2006/2007. 03.02.2007 – Titisee-Neustadt (Niemcy) K-125 « wyniki po I serii (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-12-24].
  138. FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 10 FEB 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-14)].
  139. Mistrzostwa Polski – Szczyrk, 17.02.2007 – K-85. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  140. Mistrzostwa Polski – 16.02.2007 – K-85. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  141. Pawel Stawowczyk: Ammann Mistrzem Świata, Olli drugi, Małysz czwarty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-02-24. [dostęp 2014-12-25].
  142. Paweł Stawowczyk: MŚ: Austria zdobywa złoto (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-20-25. [dostęp 2014-12-26].
  143. Paweł Stawowczyk: MŚ: Małysz deklasuje rywali i zdobywa złoty medal! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-03-03. [dostęp 2014-12-26].
  144. Turniej Skandynawski 2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  145. FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 25 MAR 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-12)].
  146. STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2007/2008. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  147. Adam Małysz zdobywa Puchar Doskonałego Mleka. skokinarciarskie.pl, 2007-06-24. [dostęp 2011-04-26].
  148. Puchar Solidarności w rękach Małysza (wyniki). skokinarciarskie.pl, 2007-09-21. [dostęp 2011-04-26].
  149. Mistrzostwa Polski na igelicie, Zakopane 13.10.2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  150. Mistrzostwa Polski na igelicie, Zakopane 14.10.2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  151. a b STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2007/2008. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  152. Tadeusz Mieczyński, Marcin Hentał i Karolina Osenka: