Mięśnie uda

Mięśnie uda – największy objętościowo i jednocześnie najsilniejszy zespół mięśniowy ciała człowieka. Z punktu widzenia anatomii podzielone zostały na trzy odrębne grupy, przedzielone przegrodami międzymięśniowymi.

Ich nazwy (z wyjątkiem grupy przyśrodkowej) pochodzą od działania na staw kolanowy, mimo że część z nich działa również na staw biodrowy.

Mięśnie grupy przedniej

Mięśnie grupy przedniej uda

W obrębie tej grupy można wyróżnić mięśnie:

Wszystkie mięśnie unerwione są przez nerw udowy, a unaczynione przez tętnicę udową i jej odgałęzienia. Mięśnie grupy przedniej są zginaczami stawu biodrowego. Mięsień czworogłowy uda dodatkowo jest najsilniejszym prostownikiem stawu kolanowego zaś mięsień krawiecki jest zginaczem stawu kolanowego.
Obecność nawet niewielkiej ilości płynu w jamie stawu kolanowego upośledza czynność tych mięśni. Zaburzenie równowagi pomiędzy wszystkimi mięśniami jest częstą przyczyną bólu w przedniej części kolana[1].

Mięśnie grupy tylnej

Mięśnie grupy tylnej uda

Do grupy tej należą:

Mięśnie te są zginaczami stawu kolanowego i prostownikami stawu biodrowego z wyjątkiem głowy krótkiej mięśnia dwugłowego uda, która jest tylko zginaczem stawu kolanowego. Mięśnie grupy tylnej są unerwione przez nerw kulszowy oprócz głowy krótkiej, która unerwiona jest przez nerw strzałkowy wspólny. Unaczynienie podchodzi od odgałęzień tętnicy udowej (głównie tętnice przeszywające od tętnicy głębokiej uda) oraz od gałęzi tętnicy podkolanowej.
Mięśnie grupy tylnej mogą ulegać rozerwaniom lub rozciągnięciom podczas uprawiania sportu, zwłaszcza biegów sprinterskich[1].

Mięśnie grupy przyśrodkowej

Mięśnie grupy przyśrodkowej uda

Mięśnie grupy przyśrodkowej można podzielić na 3 warstwy:

Mięśnie unerwione są przez nerw zasłonowy z wyjątkiem mięśnia grzebieniowego, który zwykle unerwiony jest przez nerw udowy. Unaczynienie pochodzi od odgałęzień tętnicy udowej i tętnicy zasłonowej. Czynność tych mięśni polega głównie na przywodzeniu uda.
Mięśnie te są często ostro przeciążone, gdy pacjent ulega poślizgnięciu lub gdy utrzymuje równowagę w sytuacji grożącej upadkiem. Ponadto przeciążenie ich może występować u kobiet, które w czasie stosunku mocno ściskają partnerów udami. W takim przypadku leczenie obejmuje zmianę pozycji seksualnej lub złożony program ćwiczeń relaksujących i wzmacniających te mięśnie[1].

Przypisy

  1. a b c Radovan Hudak: Memorix Anatomia. Wrocław: Edra Urban&Partner, 2017, s. 152-154. ISBN 978-83-65373-64-9.

Bibliografia

  • Janina Sokołowska-Pituchowa: Anatomia człowieka : podręcznik dla studentów medycyny. Wyd. VIII. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 629-634. ISBN 978-83-200-4364-8.
  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka Tom I. Anatomia ogólna: kości, stawy i więzadła, mięśnie. Wyd. XI. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1999. ISBN 83-200-2375-0.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Media użyte na tej stronie

Star of life.svg

The Star of Life, medical symbol used on some ambulances.

Star of Life was designed/created by a National Highway Traffic Safety Administration (US Gov) employee and is thus in the public domain.
Adductores femoris.png
Adductores femoris, colorized