Mino Martinazzoli

Mino Martinazzoli
Data i miejsce urodzenia

3 listopada 1931
Orzinuovi

Data i miejsce śmierci

4 września 2011
Brescia

Sekretarz Chrześcijańskiej Demokracji
Okres

od 1992
do 1994

Przynależność polityczna

Chrześcijańska Demokracja

Poprzednik

Arnaldo Forlani

Fermo Mino Martinazzoli (ur. 3 listopada 1931 w Orzinuovi, zm. 4 września 2011 w Brescii[1]) – włoski polityk i prawnik, minister w kilku rządach, parlamentarzysta, ostatni lider Chrześcijańskiej Demokracji (DC).

Życiorys

Z wykształcenia prawnik, kształcił się m.in. w Collegio Borromeo w Pawii[2]. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. Pierwszą funkcją publiczną było stanowisko asesora ds. kultury we władzach wykonawczych jego rodzinnej miejscowości. W latach 1970–1972 kierował administracją prowincji Brescia. Był też radnym miejskim (1975–1980).

W latach 1972–1983 sprawował mandat senatora VI, VII i VIII kadencji. Następnie do 1992 był posłem do Izby Deputowanych IX i X kadencji. Kolejne dwa lata spędził w Senacie XI kadencji[3].

Od 1983 do 1986 sprawował urząd ministra sprawiedliwości. W latach 1989–1990 był ministrem obrony, a w okresie 1991–1992 zajmował stanowisko ministra ds. reform instytucjonalnych i spraw regionalnych. Stopniowo awansował w hierarchii partyjnej chadeków. Od 1986 do 1989 kierował klubem poselskim partii w Izbie Deputowanych. W 1992 został przywódcą (sekretarzem) Chrześcijańskiej Demokracji, który w obliczu ujawnianych skandali korupcyjnych (afery Tangentopoli) z udziałem m.in. działaczy tego ugrupowania, doprowadził w 1994 do rozwiązania partii. W tym samym roku założył i stanął na czele Włoskiej Partii Ludowej[4]. Ustąpił po kilku miesiącach w związku ze słabym wynikiem w wyborach parlamentarnych w 1994.

Po odejściu z parlamentu Mino Martinazzoli przez lata pozostawał dalej aktywny w polityce jako burmistrz Bresci (1994–1998) i radny rady regionalnej w Lombardii (2000–2005). Po likwidacji Włoskiej Partii Ludowej w związku z powstaniem Margherity przez kilka lat (do 2005) działał w stronnictwie UDEUR.

Przypisy

  1. Brescia, è morto Mino Martinazzoli. corriere.it, 4 września 2011. [dostęp 2013-01-11]. (wł.).
  2. Il Borromeo apre alle donne. corriere.it, 29 listopada 1996. [dostęp 2011-02-13]. (wł.).
  3. Mino Martinazzoli nas tronie Senatu XI kadencji. [dostęp 2011-02-13]. (wł.).
  4. Leaders of Italy. terra.es. [dostęp 2011-02-13]. (ang.).

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

Giulio Andreotti, ca 1979.jpg
(c) dati.camera.it, CC BY 4.0
Italian Prime Minister Giulio Andreotti
Bettino Craxi 2.jpg
Bettino Craxi during 1980s.