Monaster św. Antoniego w Radecznicy

Monaster św. Antoniego Pieczerskiego
Ilustracja
Widok monasteru w Radecznicy w 1910
Państwo Polska
MiejscowośćRadecznica
KościółRosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztorumonaster
Eparchiachełmska
Klauzuranie
Typ monasterużeński
Obiekty sakralne
Cerkiewśw. Antoniego Pieczerskiego
Założyciel klasztoruAtanazja (Gromieko)
Stylbizantyjsko-ruski
Materiał budowlanycegła
Data budowy1899
Data zamknięcia1915
Położenie na mapie gminy Radecznica
Mapa konturowa gminy Radecznica, u góry znajduje się punkt z opisem „Radecznica, monaster św. Antoniego”
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Radecznica, monaster św. Antoniego”
Położenie na mapie powiatu zamojskiego
Mapa konturowa powiatu zamojskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Radecznica, monaster św. Antoniego”
Ziemia50°44′49″N 22°49′52″E/50,746840 22,831010

Monaster św. Antoniegomonaster żeński w Radecznicy, działający w latach 1899–1915.

Monaster w Radecznicy był jednym z żeńskich klasztorów prawosławnych powstałych na ziemiach polskich w celu umacniania wpływów rosyjskich i utrwalania obecności prawosławia. Został zorganizowany w porzuconych budynkach należących wcześniej do skasowanego przez carat klasztoru bernardynów[1], a następnie do męskiego klasztoru prawosławnego[2]. Patronem monasteru był święty mnich Antoni Pieczerski, którego kult miał w planach władz carskich wyprzeć silny w okolicy kult św. Antoniego Padewskiego, patrona klasztoru bernardyńskiego[3].

Monaster męski w Radecznicy nie zgromadził większej wspólnoty mniszej. W 1887 przebywało w niej pięciu mężczyzn. W latach 1891–1897 przełożonym klasztoru był hieromnich Krzysztof (Sakowicz), autor licznych pieśni paraliturgicznych wykonywanych w Rosyjskim Kościele Prawosławnym[4]

W 1899 monaster został przemianowany na klasztor żeński. Jego pierwszą przełożoną została zakonnica z monasteru w Leśnej, mniszka Atanazja, córka gubernatora siedleckiego Stiepana Gromieki. Powtarzała ona w Radecznicy model życia zakonnego znany już z Leśnej oraz innych monasterów tworzonych przez mniszki wywodzące się z tego klasztoru (Wirów, Teolin). Zakonnice pracowały w tkalni, pisały ikony, prowadziły szkołę dwuklasową oraz szkoły dla kobiet kształcące ogrodniczki i sadowniczki. Prowadziły również aptekę i szpital. Monaster był ważnym celem pielgrzymkowym – w dniu jego patrona odnotowywano przybycie nawet 50 tys. pątników. Od 1903 monaster radecznicki posiadał swoją filię w Turkowicach. Rok wcześniej powstała cerkiew w Trzęsinach, która również pozostawała pod ich opieką[3].

Kościół bernardyński w Radecznicy. W latach 1899–1915 cerkiew monasterska

Monaster istniał do 1915, kiedy zakonnice udały się na bieżeństwo. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę władze zwróciły zabudowania Kościołowi katolickiemu. W części budynków powstał szpital[5].

W Radecznicy znajduje się cmentarz, na którym chowano mniszki zmarłe w monasterze, zaś przy kościele św. Antoniego, dawniej monasterskiej cerkwi, znajduje się nagrobek mnicha Krzysztofa (Sakowicza)[6].

Przypisy

  1. Historia kościoła w Radecznicy na jego oficjalnej stronie
  2. Strona monasteru w Sakach
  3. a b Grzesiak K.: Diecezja lubelska wobec prawosławia w latach 1918–1939. Wydawnictwo Archidiecezjalne GAUDIUM, 2010, ss. 157–158. ISBN 978-83-7548-003-0.
  4. S. Dmitruk, Zapomniany autor „Kriestnoj Piesni”, nr 3(321), marzec 2012.
  5. Strona monasteru na Górze Grabarce
  6. Zamojska pielgrzymka motocyklowa do Radecznicy

Bibliografia

  • U. A. Pawluczuk, Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2007, ISBN 978-83-7431-127-4

Media użyte na tej stronie

Lublin Voivodeship location map.svg
Autor: SANtosito, Licencja: CC BY-SA 4.0
Location map of Lublin Voivodeship. Geographic limits of the map:
  • N: 52.35 N
  • S: 50.20 N
  • W: 21.52 E
  • E: 24.25 E
Legenda klasztor.svg
Symbol klasztoru do legendy mapy
Radecznica1910.jpg
monaster św. Antoniego w Radecznicy
Kościół w Radecznicy.jpg
Radecznica - kościół pod wezwaniem św. Antoniego (zabytek nr rejestr. A/187)