Mysia Góra

Mysia Góra
Państwo

 Polska

Pasmo

Sudety
Góry Bardzkie
Grzbiet Wschodni

Wysokość

612[1] m n.p.m.

Położenie na mapie Sudetów
Mapa konturowa Sudetów, blisko centrum na prawo u góry znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mysia Góra”
Ziemia50°28′35,77″N 16°43′49,22″E/50,476603 16,730339

Mysia Góra (niem. Müsen Berg, Mause Berg, 612 m n.p.m.) – wzniesienie w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Górach Bardzkich.

Góra w przeszłości nosiła nazwę: Müsen Berg, Mause Berg, później Łysa Góra, Myszak i w końcu Mysia Góra[1].

Położenie

Wzniesienie położone jest w południowo-środkowej części Grzbietu Wschodniego Gór Bardzkich, na północ od Przełęczy Łaszczowa[1], około 3,4 km na południowy wschód od Barda.

Charakterystyka

Góra z niewyraźnie zaznaczonym wierzchołkiem o kopulastym kształcie i średnio stromymi zboczami, które podkreślają wzniesienie w terenie[1]. Od południowego zachodu wydzielona Przełęczą Łaszczowa, nad którą nieznacznie górując, opada do niej krótkim łagodnym zboczem. Góra stanowi bliźniaczą kulminację Łaszczowej położonej po wschodniej stronie i oddzielonej płytkim siodłem. Góra jest zwornikiem, od którego wychodzą długie boczne ramiona Grzbietu Wschodniego. W kierunku północno-zachodnim odchodzi ramię, które kończy się na terenie Barda ciągnie się ono przez wzniesienia Dębowinę i Kozi Grzbiet, aż po Tunelową Górę i zakole Nysy Kłodzkiej w Przełomie Bardzkim[1]. Drugie ramię, odchodzące na północny zachód, jest nieco krótsze i schodzi poprzez wzniesienia Mała Niwa, Wielka Niwa, Strażnik i Iglicę również do Przełomu Bardzkiego. Kolejne, północno-zachodnie ramię, sięga po meander Przełomu Bardzkiego, na którym rozłożyły się zabudowania Morzyszowa. Na południowy zachód odchodzi główne najdłuższe ramię z Kłapaczem w bocznym odgałęzieniu sięgające, aż po Owczą Górę w Kłodzku[1].

Budowa geologiczna

Góra zbudowana jest z dolnokarbońskich szarogłazów, zlepieńców i łupków ilastych struktury bardzkiej[1]. Utwory te przebite są na południowym i zachodnim zboczu apofizami górnokarbońskich granitoidów intruzji kłodzko-złotostockiej, wokół których wytworzyły się strefy metamorfizmu kontaktowego[1].

Roślinność

Zbocza i szczyt porasta w całości las świerkowo-bukowy regla dolnego przerzedzony zrębami, jedynie szczyt zajmuje niewielka leśna polana a u północno-zachodniego podnóża rozciągają się łąki należące do wsi Dębowina[1].

Zagospodarowanie

Południowe zbocze trawersuje leśna droga „Graniczna Droga”, która wcześniej łączy się z polną drogą o nazwie z „Wysoka Droga” połączone drogi prowadzą na Przełęcz Łaszczowa, do największego skrzyżowania szlaków pieszych i rowerowych w tym rejonie[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 160. ISBN 83-85773-04-5.

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

Sudety mapa.png
Mapa Sudetów
U+25B2.svg
Black up-pointing triangle , U+25B2 from Unicode-Block Geometric Shapes (25A0–25FF)