46 Gwardyjski Pułk Nocnych Bombowców

46 Gwardyjski Pułk Nocnych Bombowców
46-й гвардейский ночной бомбардировочный авиационный полк
ilustracja
Historia
Państwo

 ZSRR

Sformowanie

1941

Rozformowanie

1945

Nazwa wyróżniająca

Tamański,
Nocne wiedźmy

Tradycje
Rodowód

588 Pułk Nocnych Bombowców

Dowódcy
Pierwszy

Jewdokija Bierszanska

Ostatni

Jewdokija Bierszanska

Działania zbrojne
front wschodni (II wojna światowa):
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

siły powietrzne

Formacja

Wojskowe Siły Powietrzne

Rodzaj wojsk

lotnictwo bombowe

Podległość

4 Armia Lotnicza

Odznaczenia
Order of Red Banner.png
Po-2LNB w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie – na takich maszynach latały załogi 588. Pułku

Nocne wiedźmy (niem. Nachthexen, ros. Ночные ведьмы, nocznyje wiedmy) – popularna nazwa 588 Pułku Nocnych Bombowców (w późniejszym okresie 46 Tamańskiego Gwardyjskiego Pułku Nocnych Bombowców), złożonego z samych kobiet oddziału Sił Powietrznych ZSRR. Pułk działał w trakcie II wojny światowej. Został utworzony przez płk Marinę Raskową, a dowodziła nim mjr Jewdokija Bierszanska.

Historia

Pułk wykonywał tzw. naloty nękające i bombardowania precyzyjne wymierzone przeciw siłom niemieckim na froncie wschodnim od 1942 do końca wojny. W szczytowym okresie w skład pułku wchodziło 40 dwuosobowych załóg. Wykonały one ponad 23 tysiące misji, zrzucając około trzech tysięcy ton bomb. Był to najczęściej odznaczany oddział Sił Powietrznych ZSRR. Do końca wojny każda z załóg odbyła ponad tysiąc misji. Dwadzieścia trzy członkinie pułku otrzymały tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Życie straciło trzydzieści członkiń pułku.

Pułk latał na dwupłatowcach Po-2 (do 1944 nazywane U-2), o konstrukcji drewniano-płóciennej. Zaprojektowane w 1928, miały służyć jako samoloty treningowe i rolnicze. Jednak z powodu braku innych maszyn przesunięto go do zadań rozpoznawczych, łącznikowych, sanitarnych, a nawet bombowych i szturmowych. Każdy samolot zabierał zaledwie 200 kilogramów bomb, więc nierzadko jedna załoga musiała odbywać kilka lotów jednej nocy. Choć samolot był przestarzały i powolny, to jego zdolności manewrowe i wytrzymałość konstrukcji niejednokrotnie ratowały jego pilotów z opresji. Prędkość maksymalna samolotu była niższa niż prędkość przeciągnięcia podstawowych myśliwców Luftwaffe (Messerschmitt Bf 109 i Focke-Wulf Fw 190), tak więc niemieccy piloci mieli trudności z zajęciem dogodnej pozycji do strzału (z tyłu za ogonem samolotu). Był natomiast wrażliwy na ostrzał artylerii przeciwlotniczej, dlatego misji dziennych na nim praktycznie nie wykonywano.

Schemat ataku najczęściej przebiegał następująco: samoloty startowały z lotniska i nabrawszy nad nim wysokości (w zależności od warunków terenowych od kilkunastu do kilkudziesięciu metrów nad ziemią), kierowały się nad cel, aby podejść do ataku z płytkiego lotu nurkowego lub koszącego. W pobliżu celu załogi zmniejszały moc silnika do minimum, podchodząc do ataku w niemal absolutnej ciszy[a]. Jedyną oznaką zagrożenia był świst wiatru w naciągach i zastrzałach samolotów, a kolejną już wybuchy bomb, zrzucanych przez Po-2. Po pozbyciu się ładunku, samoloty zawracały do bazy.

Ze względu na bardzo mały udźwig samolotu, celem bombardowań nie były obiekty strategiczne (np. składy paliw, place postojowe, sztaby itp.), ale głównie te, które pozwalały przeciętnemu żołnierzowi na w miarę normalne funkcjonowanie na froncie (a więc łaźnie, baraki, kuchnie polowe itp.). Miało to osłabiać morale Niemców, którzy przezwali pilotki 588 Pułku „nocnymi wiedźmami”. Podobnie jak w przypadku innych pejoratywnych określeń, nazwa ta przyjęła się wśród Rosjanek jako powód do dumy.

Począwszy od czerwca 1942, 588 Pułk wchodził w skład 4 Armii Lotniczej. W lutym 1943 przemianowano go na 46 Gwardyjski Pułk Nocnych Bombowców, a w październiku tego samego roku uhonorowano go nazwą wyróżniającą 46 Tamański Gwardyjski Pułk Nocych Bombowców. Nazwa „Tamański” została wybrana ze względu na wkład oddziału w czasie walk o Półwysep Tamański w 1943.

Bohaterki Związku Radzieckiego

Odniesienia w kulturze

Szwedzki zespół power metalowy Sabaton nagrał na temat tego pułku utwór „Night Witches”.

Uwagi

  1. Niektóre źródła podają, że samoloty leciały z wyłączonymi silnikami. Jednak silnika Szwecow M-11 nie można ponownie uruchomić w powietrzu, bez pomocy obsługi naziemnej.

Bibliografia

  • K. Janowicz: Duchy Stalingradu. Kagero, s. 25. ISBN 214981.

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Flag of the USSR (1936-1955).svg
this is the flag of the Soviet Union in 1936. It was later replaced by File:Flag of the Soviet Union (1955-1980).svg.
Po-2LNB PICT0044.jpg
Autor: Michał Derela (Pibwl), Licencja: CC-BY-SA-3.0
Polikarpov U-2LNB light bomber in markings of the Polish aviation in the USSR during World War II, at the Polish Aviation Museum in Kraków
Po-2.jpg
Autor: Douzeff, Licencja: CC BY-SA 3.0
Polikarpov-2
Soviet Guards badge.png
«Guards patch» to military personnel serving in Guards units, Guards formations, or Guards troops of the Red Army, version 1942.
Order of Red Banner.png
Soviet battle order Of Red Banner