Okręty podwodne typu Sirène (1900)

Okręty podwodne typu Sirène
Ilustracja
Kraj budowy

 Francja

Stocznia

Arsenal de Cherbourg

Zbudowane

4

Użytkownicy

 Marine nationale

Typ poprzedzający

„Narval”

Typ następny

Farfadet

Służba w latach

1901-1919

Wyrzutnie torpedowe:
• zewnętrzne


4 x 450 mm

Załoga

13 oficerów i marynarzy

Wyporność:
• na powierzchni

157 ton

• w zanurzeniu

213 ton

Zanurzenie testowe

30 m

Długość

32,5 m

Szerokość

3,9 m

Zanurzenie

2,5 m

Napęd:
1 silnik parowy potrójnego rozprężania, 1 kocioł, moc 250 KM
1 silnik elektryczny o mocy 100 KM
1 śruba
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu


9,75 węzła
5,8 węzła

Zasięg:
• na powierzchni

powierzchnia: 600 Mm przy 8 w.
zanurzenie: 55 Mm przy 3,75 w.

Okręty podwodne typu Sirènefrancuskie okręty podwodne z początku XX wieku i okresu I wojny światowej. W latach 1900–1902 w stoczni Arsenal de Cherbourg zbudowano cztery okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w latach 1901–1902 i służyły do 1919 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne

Okręty typu Sirène, zaprojektowane przez inż. Maxime’a Laubeufa, stanowiły rozwinięcie jego poprzedniego projektu, „Narvala” – pierwszego dwukadłubowego okrętu podwodnego na świecie[1]. Oprócz większej wyporności, na okrętach zamontowano ulepszoną siłownię, co zaowocowało skróceniem czasu potrzebnego do zanurzenia jednostki (6-9 minut)[1][2].

Jednostki typu Sirène były małymi, dwukadłubowymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 32,5 metra, szerokość 3,9 metra i zanurzenie 2,5 metra[2][3]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 157 ton, a w zanurzeniu 213 ton[1][2][3]. Okręty napędzane były na powierzchni przez maszynę parową potrójnego rozprężania systemu Brule o mocy 250 koni mechanicznych (KM), do której parę dostarczał kocioł du Temple[1][2][4]. Paliwo stanowił mazut[4]. Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny Hillairet-Huguet o mocy 100 KM[1][2]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 9,75 węzła na powierzchni i 5,8 węzła w zanurzeniu[1]. Zasięg wynosił 600 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 3,75 węzłów pod wodą[1][2]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 30 metrów[5].

Okręty wyposażone były w cztery zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 450 mm systemu Drzewieckiego, bez torped zapasowych[1][6][7]. Załoga jednego okrętu składała się z 13 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][6][8].

Budowa

Dwa okręty typu Sirène zamówione zostały 20 maja 1899 roku, a kolejne dwa 1 maja 1900 roku[2]. Wszystkie zbudowane zostały w Arsenale w Cherbourgu[2][6]. Stępki okrętów położono w 1900 roku[6], wodowane zostały w roku 1901[1][2], a ukończono je w latach 1901-1902[6]. Nazwy okrętów nawiązywały do mitologii („Sirène”, „Triton”) i morskich ryb („Espadon”, „Silure”)[8]. Okręty otrzymały numery burtowe Q5-Q6 i Q13-Q14[2]. Koszt budowy pojedynczego okrętu wyniósł 24 700 £[2].

OkrętStoczniaPoczątek budowyWodowanieUkończenie budowy
„Sirène” (Q5)Arsenal de Cherbourgmaj 19004 maja 1901grudzień 1901
„Triton” (Q6)czerwiec 190013 lipca 1901grudzień 1901
„Espadon” (Q13)19007 września 1901czerwiec 1902
„Silure” (Q14)190029 października 1901czerwiec 1902

Przebieg służby

W okresie I wojny światowej okręty pełniły służbę na wodach kanału La Manche i Atlantyku operując z Cherbourga, a następnie w listopadzie 1919 roku zostały skreślone z listy floty[2][6]. Zostały sprzedane 12 listopada 1920 roku[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 77.
  2. a b c d e f g h i j k l Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 207.
  3. a b Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 133.
  4. a b John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 200.
  5. Ivan Gogin: SIRÈNE submarines (1901-1902). Navypedia. [dostęp 2019-01-13]. (ang.).
  6. a b c d e f Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 134.
  7. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  8. a b Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY. Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-18]. (ang.).

Bibliografia

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
  • Ivan Gogin: SIRÈNE submarines (1901-1902). Navypedia. [dostęp 2019-01-13]. (ang.).
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle-Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.).
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).
  • Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY. Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-18]. (ang.).

Media użyte na tej stronie

Ensign of France.svg
Marine Nationale and French merchant ensign. Used from 1794 to 1814/1815, and from 1848 to present.
Notice that its proportions differ from those of the French civil flag. (ensign : 30:33:37, civil : 1/3,1/3,1/3)
Sirene-Marius Bar.jpg
French submarine Sirène