Owczarek holenderski

Owczarek holenderski
Ilustracja
Odmiana krótkowłosa owczarka holenderskiego
Inne nazwy

Dutch Shepherd Dog, Hollandse Herdershond

Kraj patronacki

Holandia[1]

Wymiary
Wysokość

57 - 62 cm (psy),
55 - 60 cm (suki)[2]

Masa

ok. 28 kg (psy),
ok. 23 kg (suki)

Klasyfikacja
FCI

Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 223

Owczarek holenderskirasa psa należąca do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ wilkowaty[1]. Podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny

We współcześnie znanej postaci owczarka holenderskiego hodowano w XVIII wieku, najliczniej na terenach Brabancji, Veluwe, t'Gooi oraz Drenthe. Rasa ta najczęściej pracowała z owcami pełniąc funkcje pastersko-zaganiające. Pierwsze pisemne opisy tego owczarka pochodzą z 1875 roku, z pozycji książkowej zatytułowanej „Beschreibungvon Hunden und Prüfbuch mit punkten”. Według zawartej w niej prezentacji owczarek holenderski niewiele różnił się od psów rasy schapendoes, a późniejsze prace nad powstaniem wzorca dopuszczały sześć odmian szaty. W kolejnych latach XX wieku doprecyzowano standard, tak aby nie zawężać bazy hodowlanej, jednocześnie realizując intencje Nederlanse Herdershonden Club dotyczące użytkowości.

Wygląd

Szata i umaszczenie

Ze względu na rodzaj włosa są wyodrębnione trzy odmiany owczarka holenderskiego:

  1. owczarek holenderski krótkowłosy (pasma srebrne i złote),
  2. owczarek holenderski szorstkowłosy (szary, sól z pieprzem lub ze złotymi i srebrnymi pasami)
  3. owczarek holenderski długowłosy (pasma srebrne i złote).
Owczarek holenderski - odmiana długowłosa
Owczarek holenderski - odmiana szorstkowłosa

Charakter i zachowanie

Psy tej rasy są posłuszne i skore do nauki, opanowane i czujne. Są one tolerancyjne wobec innych zwierząt, akceptują dzieci.

Użytkowość

Owczarki holenderskie należą do psów pracujących, wykorzystywanych w służbach celnych i policyjnych, także jako psy - przewodnicy. Hodowane są także jako psy rodzinne.

Popularność

Wszystkie odmiany owczarka holenderskiego najczęściej spotykane są w Holandii, ale także tam rasa ta jest wypierana przez podobne do nich i bardziej popularne owczarki belgijskie oraz przez pełniącego takie same funkcje użytkowe jak owczarek holenderski - owczarka niemieckiego. Z wszystkich trzech odmian najrzadszą jest odmiana długowłosa owczarka holenderskiego.

Przypisy

  1. a b Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 58.
  2. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 52.

Bibliografia

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 203. ISBN 83-7073-122-8.
  • Hans Räber „Encyklopedia psów rasowych” tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09354-7.

Media użyte na tej stronie

Hollandse herder ruwhaar.jpg
(c) Teunie, CC-BY-SA-3.0
Hollandse herder ruwhaar.
DutchShepherdLongCoat.jpg
Autor: unknown, Licencja: CC-BY-SA-3.0
DutchShepherdShortCoat.jpg
Autor: unknown, Licencja: CC-BY-SA-3.0