Piotr Igneo

Pietro Igneo
Ilustracja
Marco Palmezzano, Pietro Igneo.
Data śmierci

6 listopada 1089

Czczony przez

Kościół katolicki

Wspomnienie

8 lutego

Pietro Igneo
Kardynał biskup
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data urodzenia

1020

Data śmierci

6 listopada 1089

Biskup Albano
Okres sprawowania

1072–1089

Wyznanie

katolicyzm

Kreacja kardynalska

1072

Pietro Igneo (zm. 6 listopada[1] 1089) – włoski błogosławiony, mnich benedyktyński oraz kardynał. Niekiedy podaje się, że pochodził z rodu Aldobrandini, nie ma jednak na to dowodów.

Pochodził z Toskanii i został mnichem w Vallombrosa, która była ośrodkiem kongregacji benedyktyńskiej (wallombrozjan). Sławę przyniósł mu w 1068 roku konflikt między wspólnotą z Vallombrosa a biskupem Florencji Pietro Mezzabarba, którego mnisi oskarżyli o symonię. Biskup zaprzeczył, a o jego winie miała zadecydować próba ognia. Opat Giovanni Gualberto do udziału w próbie desygnował Pietro, który przeszedł ją zwycięsko (stąd przydomek Igneo). W rezultacie biskup musiał ustąpić ze stanowiska, a Pietro został najpierw przeorem w Passignano, a niedługo potem opatem klasztoru S. Salvatore w Fucecchio (płn. Toskania). W 1072 roku reformatorski papież Aleksander II (1061–1073) mianował go kardynałem-biskupem Albano. Mimo to aż do 1079 rezydował w swym opactwie, a z godności opata zrezygnował dopiero w 1081. W 1079 działał jako legat Grzegorza VII w Niemczech, a w 1080 i 1084–1085 we Francji. Należał do najwierniejszych zwolenników reformy gregoriańskiej i przeciwstawiał się schizmie antypapieża Klemensa III (1080/84—1100). Uczestniczył w papieskiej elekcji 1086 i papieskiej elekcji 1088. Sygnował bullę papieża Urbana II z 8 lipca 1089. Po raz ostatni poświadczony jest w kurii papieskiej we wrześniu 1089; niespełna dwa miesiące później zmarł. Co najmniej od XVII wieku jest czczony jako błogosławiony.

Przypisy

  1. H. Hoffmann, Der Kalender des Leo Marsicanus, Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters, Volume 21 (1965), Heft 1, s. 143 przyp. 104

Bibliografia

  • H.W. Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Darmstadt 1957, s. 116 nr 9
  • R. Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049-1130, Tybinga 1977, s. 90-91


Media użyte na tej stronie

PalmezzanoIgneo.jpg
Peter Igneus crossing the flames