Stanisław Szulakiewicz

Stanisław Szulakiewicz
Data urodzenia

1890

Data i miejsce śmierci

5 sierpnia 1910
Tatry Wysokie

Zawód, zajęcie

student

Stanisław Szulakiewicz (ur. w 1890, zm. 5 sierpnia 1910 na Małym Jaworowym Szczycie) – taternik

Panorama Jaworowego Szczytu (1910). Oznaczono (X) miejsce upadku Stanisława Szulakiewicza
Znoszenie ciała Stanisława Szulakiewicza

Życiorys

Był studentem Politechniki Lwowskiej[1]. Mimo młodego wieku był już doświadczonym taternikiem. Witold Henryk Paryski w swoich przewodnikach wspinaczkowych wymienia go 18 razy jako autora pierwszych przejść taternickich[2].

Na początku sierpnia 1910 był na wyprawie w Tatrach wraz z innym studentem Józefem Bizoniem oraz z Janem Jarzyną[3]. W czwartek 4 sierpnia 1910 wyruszyli z Zakopanego[3]. Wobec trudnych warunków atmosferycznych Bizoń zawrócił do Zakopanego, a Szulakiewicz z Jarzyną – mimo perswazji – postanowili kontynuować wspinaczkę[1]. Planowali przejście na północnej ścianie wówczas jeszcze nie zdobytego Małego Jaworowego (2380 m) w Dolinie Jaworowej[3]. Obaj przeszli na stron węgierską, a trafiając na zadymę śnieżną stracili orientację w drodze[1]. Na około 300-metrowej ścianie wspinali się związani 20-metrową liną[3]. Podczas wspinaczki Jarzyna, wskutek skurczu dłoni, odpadł pociągając za sobą związanego z nim Szulakiewicza[3]. Lina szczęśliwie zahaczyła o skały powstrzymując dalsze opadanie, lecz mimo tego obaj wpadli pomiędzy skały i doznali obrażeń[1][3]. Szulakiewicz po upadku doznał poważnej kontuzji i nie był w stanie zejść ze ściany, wobec czego Jarzyna przywiązał go liną do maliniaka, pozostawił mu jedzenie, a sam zdołał dojść do wsi Jaworzyna po węgierskiej stronie, następnie do Morskiego Oka, skąd telefonicznie wezwał pomoc niedawno utworzonego TOPR-u[1][3]. Wyruszyły wtedy dwie ekspedycje – jedna Mariusza Zaruskiego, a druga Klimka Bachledy[1]. Akcja ratownicza odbywała się podczas nieustannie padającego deszczu zmieszanego ze śniegiem. W związku z brakiem rezultatów oraz złą pogodą w niedzielę wysłano dwie kolejne ekspedycje[1]. Ostatecznie w poniedziałek odnaleziono zwłoki Szulakiewicza (dokonał tego Wojciech Tylka Suleja), znajdującego się pomiędzy głazem a ścianą, którego śmierć nastąpiła wskutek odniesionych ran i zmarznięcia[1][3]. Jego ciało przeniesiono do Zakopanego, a następnie przewieziono do Lwowa[1][4].

W wyprawie ratowniczej zaginął ratownik Klemens Bachleda, jeden z najsłynniejszych przewodników swoich czasów[1].

Upamiętnienie

Stanisław Szulakiewicz został upamiętniony przez nadanie kilku tatrzańskim obiektom nazwy od jego nazwiska. Jest to np. Żleb Szulakiewicza i Rynna Szulakiewicza.

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Tragedya w Tatrach. „Nowości Illustrowane”. Nr 33, s. 13, 13 sierpnia 1910. 
  2. Józef Nyka, Wyjątki z recenzji [dostęp 2012-01-29].
  3. a b c d e f g h Tragedya w Tatrach. „Nowości Illustrowane”. Nr 34, s. 3-4, 20 sierpnia 1910. 
  4. W ścianie Małego Jaworowego [dostęp 2012-01-29].

Media użyte na tej stronie

Panorama Jaworowego Szczytu (1910).jpg
Panorama Jaworowego Szczytu (1910). Oznaczono (X) miejsce upadku Stanisława Szulakiewicza
Znoszenie zwłok Stanisława Szulakiewicza (1910).jpg
Znoszenie zwłok Stanisława Szulakiewicza (1910)