Una furtiva lagrima

Una furtiva lagrima
Gatunekopera
TwórcaGaetano Donizetti

Una furtiva lagrimaaria operowa z II aktu opery Napój miłosny włoskiego kompozytora Gaetano Donizettiego. Aria jest śpiewana przez Nemorino (tenor); okazuje się, że napój miłosny, który przyniósł, by zdobyć uczucie Adiny, działa.

Ilustracja przedstawiająca Giuseppe Frezzoliniego w roli Dr. Dulcamary

Nemorino jest zakochany w Adinie, ale ona nie jest zainteresowana, prostym i wiejskim mężczyzną. By zdobyć jej serce, Nemorino kupuje napój miłosny za wszystko co posiada. W rzeczywistości napój miłosny to tanie czerwone wino sprzedawane przez obwoźnego oszusta – Dulcamarę. Widząc jednak że Adina płacze, Nemorino jest przekonany, że zakochała się w nim i że napój zadziałał.

Nagranie muzyczne arii Una furtiva lagrima

(wykonanie Enrico Caruso)

Fragment libretta opery z tekstem arii

Una furtiva lagrima
negli occhi suoi spuntò:
Quelle festose giovani
invidiar sembrò.
Che più cercando io vo?
Che più cercando io vo?
M'ama! Sì, m'ama, lo vedo. Lo vedo.
Un solo istante i palpiti
del suo bel cor sentir!
I miei sospir, confondere
per poco a' suoi sospir!
I palpiti, i palpiti sentir,
confondere i miei coi suoi sospir...
Cielo! Si può morir!
Di più non chiedo, non chiedo.
Ah, cielo! Si può! Si, può morir!
Di più non chiedo, non chiedo.
Si può morir! Si può morir d'amor.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Enrico Caruso, L'elisir d'amore, Una furtiva lagrima.ogg
"Una furtiva lagrima" from Gaetano Donizetti's 1832 opera L'elisir d'amore, sung by Enrico Caruso on 26 November 1911 for the Victor Talking Machine Company in Camden, New Jersey.[1]
Giuseppe Frezzolini in Donizetti's L'elisir d'amore.jpg
Giuseppe Frezzolini (1789-1861) as Dr Dulcamara in Donizetti's L'elisir d'amore, which premiered at the Teatro della Canobbiana, Milan, on 12 May 1832.