Wacław Leśniański

Wacław Leśniański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

28 września 1886
Trembowla

Data i miejsce śmierci

14 listopada 1956
Gliwice

Zawód, zajęcie

chemik

Miejsce zamieszkania

Lwów

Narodowość

polska

Tytuł naukowy

profesor zwyczajny

Uczelnia

Politechnika Lwowska
Politechnika Śląska

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Wacław Leśniański (ur. 28 września 1886 w Trembowli, zm. 14 listopada 1956 w Gliwicach) – polski chemik, profesor technologii chemicznej.

Życiorys

Urodzony w rodzinie mieszczańskiej Jana i pochodzącej z Glinian Janiny z domu Markowskiej[1]. Ukończył szkołę podstawową w Trembowli, następnie gimnazjum we Lwowie w 1905. Absolwent Wydziału Chemii Technicznej Lwowskiej Szkoły Politechnicznej z 1909 z tytułem inżyniera chemika. Został asystentem na uczelni w Katedrze Technologii Chemicznej, a w 1914 uzyskał tytuł naukowy doktora nauk technicznych za pracę pt. „O parachinonach fenonaftakrydonu i chinakrydonu”. Od tego czasu do 1917 pracował jako nauczyciel w Trembowli. Od tego roku został zatrudniony w laboratorium Spółki „Metan” jako prokurent, przemianowanej w 1922 w Chemiczny Instytut Badawczy (wówczas został członkiem zarządu, także po przeniesieniu do Warszawy w 1925).

Równolegle od 1920 do 1923 wykładał na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. W 1922 uzyskał habilitację za pracę pt. „Rozkład nafty w strumieniu gorących gazów spalenia” otrzymując tytuł docenta w 1923. W tym samym roku został kierownikiem utworzonej Katedry Technologii Chemicznej III (przemysłu organicznego). Od października 1923 profesor nadzwyczajny, od 9 lipca 1929 profesor zwyczajny technologii chemicznej organicznej[2] w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. Od 1926 do 1928 oraz od 1933 do 1935 dziekan Wydziału Chemicznego. Prowadził wykłady z technologii chemicznej organicznej. W 1928 w ramach Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie został mianowany biegłym rewidentem dla sądów w dziedzinie chemii[3]. Równocześnie od 1932 do 1939 był konsultantem fabryki półproduktów i barwników organicznych „Przemysł Chemiczny – Boruta” w Zgierzu.

Od 1939 w trakcie II wojny światowej w czasie okupacji sowieckiej pozostawał profesorem Katedry Technologii Chemicznej Organicznej w przemianowanym Lwowskim Instytucie Politechnicznym. Po ataku III Rzeszy na ZSRR z czerwca 1941 i zajęciu Lwowa przez Niemców usunięty z uczelni. Od listopada 1941 nauczyciel w Chemicznej Szkole Zawodowej, od maja 1942 wykładowca w Zawodowych Kursach Technicznych. Po przejściu frontu wschodniego i wkroczeniu Armii Czerwonej w lipcu 1944 organizował na nowo Politechnikę i od października 1944 rozpoczął zajęcia.

W toku przymusowych wysiedleń ludności polskiej z Kresów Wschodnich i wysiedleń Polaków ze Lwowa trafił wraz z grupą profesorów do Gliwic. Został zatrudniony w utworzonej tam Politechnice Śląskiej oraz był organizatorem Wydziału Chemicznego i Katedry Technologii Organicznej[4]. Od 1945 do 1950 jego prodziekan. Prowadził wykłady z technologii chemicznej organicznej. Prowadził badania barwników syntetycznych, tworzyw sztucznych, środków powierzchniowo czynnych, technologii ropy naftowej.. Został członkiem rad naukowych Instytutów: Metalurgii, Węglowego, Koksowniczego, Syntezy Chemicznej. Działał w towarzystwach i współredagował czasopisma fachowe.

Zmarł 14 listopada 1956. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach[5].

Publikacje

  • Produkcja helu (1919)
  • Chemja organiczna. T. 1, Część ogólna - połączenia alifatyczne (1924, współautorzy: Stanisław Opolski, Kazimierz Kling)
  • Chemia organiczna: Połączenia izocyklowe i heterocyklowe alkanoidy i białko, Tom 2 (1925, współautorzy: Stanisław Opolski, Kazimierz Kling)
  • On some alkyl aryl sulfides and sulfoxides (1964, współautor: Zbigniew Ostrowski)

Odznaczenia

Przypisy

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

Wacław Leśniański.JPG
Wacław Leśniański
Wacław Leśniański signature (1938).jpg
Wacław Leśniański - autograf