Wołowiec (Ukraina)

Wołowiec
Ilustracja
Zimowa panorama osiedla
HerbFlaga
HerbFlaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

 zakarpacki

Data założenia

1433

Populacja (2019)
• liczba ludności


5128[1]

Nr kierunkowy

+380 3136

Kod pocztowy

89100

Położenie na mapie obwodu zakarpackiego
Mapa konturowa obwodu zakarpackiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wołowiec”
Położenie na mapie Ukrainy
Ziemia48°43′27″N 23°12′00″E/48,724167 23,200000
Strona internetowa
Portal Ukraina

Wołowiec (ukr. Воловець, Wołoweć, węg. Volóc, ros. Воловец, słow. Volovec) – osiedle typu miejskiego w obwodzie zakarpackim w zachodniej Ukrainie (na Zakarpaciu). Liczba mieszkańców – 5178 osób 2001.

Wołowiec leży nad potokiem Wicza, na południowym stoku Wschodnich Bieszczadów, w obniżeniu między tym grzbietem a pasmem Połoniny Borżawy. Przez miasto przebiega główna zakarpacka linia kolejowa ze Lwowa do Czopu. Znajduje się tu stacja kolejowa Wołowiec – w okresie międzywojennym czechosłowacka, a od 1939 węgierska stacja graniczna na granicy z Polską.

Wykopaliska poświadczają w okolicy Wołowca osadnictwo z epoki brązu. Pierwsza wzmianka o Wołowcu pochodzi z 1433. Wieś wraz z okolicą należała wówczas do rodu Perenyich. W 1625 komendant garnizonu w Mukaczewie Janos Balinda podarował Wołowiec Aleksemu Szymonowi. W 1645 Wołowec’ przyłączył do swoich włości książę siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy. W 1657 osada została całkowicie zniszczona przez odwetową wyprawę polskich wojsk na Siedmiogród. Po upadku powstania kuruców Rakoczy utracili swe włości na rzecz Schönbornów, którzy w 1728 włączyli Wołowiec do dominium mukaczewsko-czynadijewskiego. W 1831 i w 1848 przez okolice przetoczyły się fale walk powstań chłopskich.

W XIX wieku Wołowiec stał się jedną z największych wsi regionu i zaczął się coraz szybciej rozwijać. W latach trzydziestych XIX wieku zaczęła pracę pierwsza cegielnia, w 1872 przez wieś przeprowadzono linię kolejową, w 1882 powstała pierwsza szkoła, w 1906 zaczął pracę parowy tartak. W 1870 wieś liczyła około 600 mieszkańców, w 1900 – już 1,3 tys., z czego 0,8 tys. Rusinów, 0,3 tys. Niemców, 0,2 tys. Węgrów. Po I wojnie światowej wieś znalazła się w granicach Czechosłowacji. Podczas wykopalisk w 1930 odnaleziono skarb złotych i brązowych przedmiotów z II tysiąclecia p.n.e.

Od 1 grudnia 1947 roku zaczęto wydawać gazetę[2].

W latach 1946-1962 Wołowiec był siedzibą władz powiatu, a w 1957 otrzymał prawa miejskie. Po przywróceniu powiatu wołowieckiego w 1965 powtórnie został siedzibą jego władz.

W 1989 liczyło 6760 mieszkańców[3].

W mieście znajduje się cerkiew greckokatolicka z XVII / XVIII wieku. Świątynia ta, pod wezwaniem Opieki Bogurodzicy jest przykładem trójdzielnej konstrukcji z wieżą słupowo-ramową i izbicą.

We wsi znajduje się turbaza Płaj posiadająca 120 miejsc noclegowych dla turystów.

Przypisy

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.32
  2. № 2751. «Свет Октября» // Летопись периодических и продолжающихся изданий СССР 1986 – 1990. Часть 2. Газеты. М., «Книжная палата», 1994. стр.361
  3. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Volovec gerb.gif
герб містечка Воловець
Volovec prapor.gif
прапор містечка Воловець
Zakarpattia Oblast location map.svg
Autor: RosssW, Licencja: CC BY-SA 4.0
Районы Закарпатской области с 17 июля 2020 года
Ukraine-Volovets winter.jpg
view on Volovets in winter