Zielona Czuba

Zielona Czuba
Zelená kopa
Ilustracja
Zielona Czuba widoczna na tle Lodowej Kopy po prawej stronie zdjęcia
Państwo Słowacja
PasmoTatry, Karpaty
Wysokość2130 m n.p.m.
Pierwsze wejście1 sierpnia 1902
Karol Englisch i Adolf Kamiński
Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, blisko centrum po prawej na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Zielona Czuba”
Ziemia49°12′17″N 20°08′08″E/49,204722 20,135556

Zielona Czuba (słow. Zelená kopa, Zelený vrch, Štít nad Zeleným, niem. Grüne Kuppe, węg. Zöldtavi-hegy[1]) – szczyt o wysokości 2130 m n.p.m. w słowackich Tatrach Wysokich. Leży w bocznej grani odchodzącej od Małego Jaworowego Szczytu na północny zachód. Znajduje się pomiędzy Zielonym Wierchem Jaworowym oddzielonym Zieloną Przełęczą a Szeroką Jaworzyńską oddzieloną Szeroką Przełęczą.

Jest to rozłożysty, trawiasty szczyt wchodzący w skład kopulastych Jaworowych Wierchów, które są łagodniejszą częścią Jaworowej Grani. Od Zielonej Czuby w stronę Doliny Białej Wody odchodzi długa grań zwana Zielonym Grzbietem. Owa grań rozdziela Litworowy Żleb i dolinę Rówienki. Zielona Czuba góruje nad Jaworkowym Żlebem, którym spływa Jaworkowa Woda, największy dopływ Rówienkowego Potoku. U jej podnóża znajduje się również Dolina Zielona Jaworowa, w której znajduje się Zielony Staw Jaworowy.

Na wierzchołek Zielonej Czuby nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Taternicy bardzo rzadko odwiedzają jej wierzchołek, który nie jest popularny. Odwiedzany jest przez nich najczęściej przy przejściu Jaworowej Grani.

Zielona Czuba i tereny Doliny Jaworowej były od wieków użytkowane jako tereny myśliwskie. Koziarze spiscy i podhalańscy bardzo często polowali w tych rejonach, więc dokładnie je znali.

Dawniej Zielona Czuba zwana była po prostu Zieloną. Od nazwy tej pochodzi nazwa Zielonej Przełęczy. Nazwa Zielona wywodziła się najprawdopodobniej od trawiastych stoków Zielonej Czuby.

Historia

Pierwsze wejścia turystyczne:

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.

Bibliografia

  • Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XV. Mały Jaworowy Szczyt – Szeroka Jaworzyńska. Warszawa: Sport i Turystyka, 1972.

Media użyte na tej stronie

U+25B2.svg
Black up-pointing triangle , U+25B2 from Unicode-Block Geometric Shapes (25A0–25FF)
Lodowy Szczyt z Kępy.jpg
Autor: Krzysztof Dudzik (User:ToSter), Licencja: CC BY 3.0
Szeroka Jaworzyńska i Lodowy Szczyt z Równi nad Kępą